پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱))؛ انتخابی مطمئن برای ارائهای حرفهای
اسلایدهایی آماده برای استفاده:
فایل فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) شامل 50 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائههای رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده میباشد.
ویژگیهایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) را متمایز میکند:
- طراحی بصری حرفهای:فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) با بهرهگیری از رنگبندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
- سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شدهاند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
- وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربهای بدون نقص را فراهم میسازد.
استاندارد بالا در تولید محتوا:
فایل فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) با رعایت اصول حرفهای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش میباشد.
نکته مهم:
در صورت مشاهده نسخههایی با کیفیت پایینتر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخههای غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.
هماکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) را دریافت کرده و ارائهای حرفهای و متمایز تجربه نمایید
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نافذه المصطلحات الفقهیه / آداب ((۱)) :
أوّلاً التعریف :
لغهً :
آداب وزان أفعال جمعٌ مفرده أدَب ، مثل سبب وأسباب ((۲)) .
والفعل : أدُب کحسُن یأدُب أدَبا : ظَرُف . فهو أدیب وأدِب ((۳)) .
وأمّا أدَبَ یأدِبُ کضَرَبَ أدْبا فمعناه : صَنعَ صَنیعا [ = طعاما ] ، وأدَبَهُ یأدِبُهُ : دعاه إلی طعامه ، فهو آدِب علی فاعل أی صاحب المأدُبه ((۴)) والداعی إلیها ، وجمع المأدُبه ((۵)) : المآدِب ((۶)) .
وذکر الفیومی أنّ أدَبتَهُ : علّمته ریاضه النفس ومحاسن الأخلاق ((۷)) .
وأدّبه تأدیبا للمبالغه والتکثیر : راضه علی محاسن الأخلاق ، ولقّنه فنون الأدب ، وجازاه علی إساءته .
والمؤدِّب : لقب کان یُلقّب به من یختار لتربیه الناشئ وتعلیمه .
وقد أفادوا بأنّ أصل الأدْب : الدعاء ، وقال الأزهری فی بیان المناسبه بین الأدب والدعاء : « سمّی أدَبا لأنّه یأدِبُ [ الناس الذین یتعلّمونه ] إلی المحامد وینهاهم عن المقابح ، یأدِبُهم : أی یدعوهم » ((۸)) .
وقال ابن فارس : « واشتقاق الأدَب من ذلک ؛ کأنّه أمرٌ قد اُجمع علیه وعلی استحسانه » ((۹)) .
ویمکن القول بأنّ الأدَب أصلٌ بنفسه ، ولا ضروره إلی التکلّف فی إرجاعه إلی الأدْب .
وأمّا معنی الأدَب فقد ذکروه بعدّه بیانات ، منها :
۱ الظرف وحسن التناول ، وقد ذکره الفیروز آبادی ((۱۰)) .
۲ ملکه تعصم من قامت به عمّا یشینه ، حکاه فی تاج العروس عن شیخه .
۳ أنّه یقع علی کلّ ریاضه محموده یتخرّج بها الإنسان فی فضیله من الفضائل ، قاله أبو زید .
۴ استعمال ما یحمد قولاً وفعلاً أو الأخذ أو الوقوف مع المستحسنات أو تعظیم من فوقک والرفق بمن دونک ، حکی عن التوشیح .
۵ حسن الأخلاق وفعل المکارم ، حکی عن الجوالیقی .
۶ أدَبُ النفس والدرس ، ذکره البطلیوسی ((۱۱)) .
وأدقّ هذه التعابیر أوّلها ، بل أشملها ، کما نبّه علیه فی تاج العروس ((۱۲)) . فحقیقه الأدَب هی الظرافه فی الأداء وحسن التناول ، وأمّا سائر التعابیر فهی إمّا بیان للأثر أو بیان لموارد الاستعمال ولیست معانی فی مقابل ما ذُکر ، من قبیل إطلاق الآداب علی علوم العربیه وإن کان هذا الإطلاق مولّدا حدث بعد الإسلام ((۱۳)) ؛ لذا قیل فی تعریف الأدب : إنّه علم یُحترز به عن الخلل فی کلام العرب لفظا أو کتابهً ((۱۴)) .
وعلوم الأدب عند المتقدّمین اُصولها : اللغه والصرف والاشتقاق والنحو والمعانی والبیان والعَروض والقافیه ، وفروعها : الخطّ والإنشاء والمحاضرات والبدیع ((۱۵)) .
وقد یراد بالآداب مطلق علوم اللغه حتی غیر العربیه ، بل قد تطلق علی سائر العلوم أو علی خصوص المستظرف منها ؛ ولعلّ المناسبه فی هذا الإطلاق والحیثیه الملحوظه فیه هی ظرافه الکلام وحسن أدائه . لذا قیل فی تعریفه : بأنّه عباره عن معرفه ما یحترز به عن جمیع أنواع الخطأ ((۱۶)) .
قال فی المعجم الوسیط : « وتطلق الآداب حدیثا علی الأدب بالمعنی الخاص ، والتاریخ والجغرافیه وعلوم اللسان والفلسفه . والآداب العامّه : العرف المقرّر المرضیّ »((۱۷)).
کما أنّ إطلاق التأدیب علی تعلیم الآداب بإطلاقاتها المختلفه سعهً وضیقا وعلی التهذیب وعلی العقوبه والمجازاه علی الإساءه ، یتناسب مع الظرافه أیضا ؛ لما یترتّب علی ذلک من الظرافه ، وإن أمکن إرجاعه إلی الدعاء .
اصطلاحا :
لا یوجد اصطلاح خاص لدی الفقهاء للأدب والآداب بل یطلقونهما بنفس المعانی اللغویه ، ففی باب العقوبات یطلقون الأدب علی العقوبه بمعنی الضرب والتعزیر ، کما ورد فی تعابیر بعضهم سیما المتقدّمین عندما عنوَنوا باب العقوبات بباب الحدود والآداب ((۱۸)) ، وغیر ذلک من الموارد ((۱۹)) .
وفی سائر الأبواب قد یطلقان بمعنی الأخلاق الحسنه والأفعال الحمیده عرفا أو عقلاً أو شرعا ؛ نظیر اعتبارهم أدب المرأه أحد الملاکات فی تحدید مهر المثل ((۲۰)) ، واعتبارهم تغیّر آداب الزوجه مع زوجها علامه لنشوزها ((۲۱)) .
کما قد یطلقان علی علوم اللغه وغیرها من العلوم ، کما فی تعبیرهم : بیع کتب الأدب ((۲۲)) أو تعلیم الآداب الحکمیه والعلوم الأدبیه وأخذ الأجره علیها ((۲۳)) .
إلاّ أنّ الإطلاق الشائع فی الفقه للآداب إنّما یکون بمعنی الهیئات والصفات المطلوبه فی الأفعال المتعلّقه للأحکام الشرعیه والموجبه لکمالها وحسنها شرعا عباده کانت أو معامله أو غیرهما ، وهذا إنّما یکون فی موارد إضافته إلی عنوان من تلک العناوین والأفعال المتعلّقه للأحکام ، فیقال : آداب الصلاه أو الصیام أو الزیاره أو الجهاد أو التخلّی أو غیر ذلک من عناوین الأبواب الفقهیه أو الأفعال المتعلّقه لأحکام العباد .
وهذا جری مع المعنی اللغوی أیضا وهو الفعل الحسن والمحمود إلاّ أنّه من المنظار الشرعی ؛ فإنّ الاستحسانات تختلف باختلاف الأنظار ، ومن هنا صحّ تقسیم الآداب إلی شرعیه وعرفیه وعقلیه أو عقلائیه ((۲۴)) . ولا شک فی أنّ المهم عند الفقهاء من هذه الأنظار إنّما هو النظر الشرعی وما یحسّنه أو یقبّحه الشارع .
لذا یهتمّ الفقهاء بإثبات مشروعیه الآداب وإقامه دلیل علی قبول الشارع لها ، وهذا الدلیل قد یکون تأسیسیا وقد یکون إمضائیا لما علیه العرف والعقلاء أو عقلیا یقبله الشارع أیضا .
ومن هنا تقع الآداب العرفیه أو العقلائیه أو العقلیه فی طریق إثبات الأدب الشرعی ، کما أنّه قد یتسامح ویتوسّع فی إثبات بعض الآداب الشرعیه فی الفقه علی أساس قاعده التسامح فی أدلّه السنن والمستحبّات والآداب الشرعیه .
قال فی الجواهر فی آداب القاضی : « وهی قسمان : مستحبّه ومکروهه إلاّ أنّ کثیرا منها لا دلیل علیها بالخصوص ، ولکن ذکرها الأصحاب وغیرهم من غیر إشعار بتوقّف فی شیء منها ؛ ولعلّه لعدم احتیاج الاستحباب الأدبی إلی دلیل بالخصوص . ویکفی فیه مشروعیّه أصل الأدب ، فالتسامح فیه زائد علی التسامح فی السنن » ((۲۵)) .
وقال أیضا فی بیان رجحان وضع الإناء علی الیمین عند الوضوء : « . . . ولعلّه لذا جعله بعضهم أدبا إن قلنا بالفرق بینهما [ = السنّه والأدب [بأن یراد بالثانی ما یستفاد مطلوبیّته ورجحانه من ممارسه مذاق الشرع وإن لم یرد به دلیل بالخصوص ، فتأمّل » ((۲۶)) .
ثمّ إنّ الآداب قد تکون أفعالاً ، وقد تکون تروکا فتشمل المناهی أیضا .
کما أنّها قد تکون بنفسها أفعالاً مستقلّه کتنظیف الجسد وقصّ الأظافر ، وقد تکون هیئه وصفه فی فعل کآداب المائده .
کما أنّها قد تکون عبادیه یشترط فیها القربه کغسل الإحرام ، وقد لا تکون کذلک فتکون توصّلیه کآداب التجاره .
کما أنّها قد تکون مطلوبه بطلب استقلالی وتأسیسی کاستحباب الاکتحال ، وقد تکون مطلوبه بطلب ضمنی وتأکیدی أی تکون موجبه لاشتداد المطلوبیه والثواب کتکرار غسل الوجه والیمنی فی الوضوء ، أو اشتداد المکروهیه والعقاب .
قال الشیخ جعفر الکبیر فی حرمه الاستقبال للمتخلّی : « والظاهر أنّ التحریم والکراهه یشتدّان ویضعفان بکثره المستقبل من العوره وغیرها وبکشفها وخفائها . . . » ((۲۷)) .
وقد یتصوّر اختصاص الآداب فی مصطلح الفقهاء بالمستحبات والمکروهات فلا تشمل الأحکام الإلزامیه من واجبات أو محرّمات ، إلاّ أنّ المتتبّع فی کلماتهم یجد أنّهم یطلقونها علی الأحکام الإلزامیه أیضا ، کما فی آداب التخلّی حیث تطلق علی ما یحرم فیه کاستقبال القبله ، أو یجب کستر العوره عن الناظر المحترم ، أو ما یستحبّ أو ما یکره ، وکما فی آداب الولاده حیث تطلق علی ما یجب کاستبداد النساء بالمرأه دون الرجال ، أو ما یستحبّ أو ما یکره . فالآداب أوسع وأعمّ من المستحبّ والمکروه ، حیث تشمل کلّ ما یکون مطلوبا وملحوظا شرعا فی کمال العنوان المتعلّق للحکم الشرعی من عباده أو معامله أو غیرهما سواء کان إلزامیا أو غیر إلزامی .
نعم ، أصل ذلک الحکم الشرعی کوجوب صلاه الظهر أو وجوب الصوم فی شهر رمضان لا یسمّی أدبا ؛ لما ذکرناه من أنّ الأدب فی هذا الإطلاق الفقهی الشائع إضافی ، أی ما یکون کمالاً وجمالاً وصفه مطلوبه فی عمل متعلّق للحکم الشرعی ، عبادیا کان ذلک
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.