بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نجات از پوسیدگی در پرتو رمضان (نگاهی به خودسازی در کلام رهبر خود ساخته انقلاب) :

بر سر سفره ضیافتی دعوت شده ایم که در برابر آفت ها و آسیب های شهوات و هواهای نفسانی بیمه مان می کند؛ سی روز، یک سال یا برای همه عمر؛ هرچقدر خود بخواهیم. امید آن که با تعمق در رهنمودهای راهگشای مرجع عالیقدر و رهبر وارسته انقلاب از این سفره گسترده بهره ای درخور شأن انسانی خود ببریم و برای همیشه خود را در معرض بارش رحمت ها و نعمات الهی و تابش انوار هدایت ربانی قرار دهیم.

ماه رمضان، قطعه ای ازبهشت

ماه رمضان در هرسال، قطعه ای ازبهشت است که خدا در جهنّم سوزان دنیای مادّی ما آن را وارد می کند و به ما فرصتمی دهد که خودمان را بر سر این سفره الهی در این ماه، وارد بهشت کنیم. بعضی همان سی روز را وارد بهشت می شوند. بعضی به برکت آن سی روز، همه سال را و بعضی همه عمر را. بعضی هم از کنار آن، غافل عبور می کنند که مایه تأسّف و خسران است. حالا برای خودشان که هیچ، هرکس که ببیند این موجود انسانی، با این همه استعداد و توانایی عروج و تکامل، ازچنین سفره باعظمتی استفاده نکند، حق دارد که متأسّف شود. این، ماه رمضان است. ماه ضیافت اللّه است. ماه لیله القدراست. (بیانات در روز اول ماه مبارک رمضان ۲۳ /۱۱ / ۱۳۷۲)

روزه، سپر آتش

… حدیث صحیح معتبر از پیغمبراکرم(صلی اللّه علیه و اله و سلم)این است: «الصّوم جنّه من النّار»؛ روزه، سپر آتشاست. از طرق اهل سنت هم همین مضمون با الفاظ مختلف نقل شده است؛ از جمله این لفظ: «الصّیام جنّه العبد المؤمن یوم القیامه کما یقی احدکم سلاحه فی الدّنیا»؛ همچنان که شما در دنیا با سلاح و وسیله دفاعی خودتان از خود دفاع می کنید، درآخرت هم به وسیله روزه از خودتان در مقابل تعرض آتش دوزخ دفاع می کنید. خصوصیت روزه چیست که تعبیر«جنّه من النّار»درباره آن بیان شده است؟خصوصیت روزه عبارت است از کفّ نفس. روزه، مظهر کفّ نفس است؛ «و نهی النّفس عن الهوی». مظهر صبر در مقابلگناه و غلبه مشتهیات، روزه است. لذا درروایات، ذیل آیه شریفه«و استعینوا بالصّبرو الصّلاه»صبر را به روزه تعبیر کرده اند. روزه، مظهر گذشت از خواسته هاست. اگرچه زمان روزه محدود است-چندساعت در روز، آن هم چند روز در سال -لیکن به صورت نمادین، یک حرکت اساسی برای انسان است. چرا؟چون هواهای نفسانی و هوسها و مشتهیات و خواستهای نفس، همان مسیری است که انسان را به گناه می رساند. این طور نیست که مشتهیات نفسانی با گناه ملازم و از یکدیگر اجتناب ناپذیر باشند؛ نه، بعضیاز مشتهیات نفسانی هم حلال است. اما این که انسان دهنه نفس را بردارد، نفس خود را بی مهار و بی دهنه رها کند و اسیر مشتهیات آن شود، همان چیزی است که امیر المؤمنین(علیه الصّلاه و السّلام) درنهج البلاغه فرمودند: «حمل علیها اهلها»؛ او را روی اسب سرکشی انداخته اند که دهنه آن دست این شخص نیست و اسب سرکش هم او را می برد به پرتگاه پرتاب می کند. هوای نفسانی انسان را به سمت گناهان می کشد.

گناهان، صورت ملکی عذاب الهی هستند؛ صورت دنیای عذاب الهی هم همین گناهانند. این که در آیه شریفه می فرماید: «انّ الّذین یأکلون اموال الیتامی ظلما انّما یأکلون فی بطونهم نارا» معنایش همین است؛ یعنی شما قوتی کسی را که مال یتیم می خورد، نگاه می کنید، ظاهر قضیه این است که مالی را بلعید و حرامی به کیسه خود زد؛ اما باطن قضیه این است که او دارد در درون خودش آتش تعبیه می کند؛ این همان آتش جهنم است. کسی که لذت حرامی را در این جا آزمایش می کند، این لذّت، صورت ظاهر قضیه است؛ باطن قضیه در آن حیات واقعی آشکار می شود؛ آن جایی که پرده های اوهام از جلوی چشم انسان فرو می افتد و حقایق در مقابل او آشکار می شود؛ «هنالک تبلو کل نفس ما اسفلت». آن روز همین لذت این جایی و دنیایی عبارت است از یک عذاب و شکنجه دوزخی، آن روز، روزی است که واقعیات و حقایق، خود را آشکار می کنند-«هنالک تبلو کل نفس ما اسلفت» و آنچه را که انسان انجام داده است، حقایق و بطون و ملکات آن درآن جا آشکار می شود. روح ما، ملکات ما و حقایق وجودی ما هم در آن جا خودش را نشان می دهد. مولوی می گوید:

ای دریده پوستین یوسفان

گر گبرخیزی از این خواب گران

پنجه درنده یی که یوسف ها را در این جا می درد و انسانهای مظلوم را زیرپا له می کند، باطنش گرگ است؛ انسان نیست. این باطن در آن جا خودش را نشان می دهد و ظاهر می شود. ما نباید قیامت را فراموش کنیم؛ قیامت واقعه عظیمی است. ما باید همیشه یاد قیامت را در ذهن خودداشته باشیم و از قیامت بترسیم. (بیانات در دیدار مسؤولان نظام ۰۶/ ۰۸/ ۱۳۸۳)

ماه رمضان، ماه ضیافت الهی

ماه رمضان فرصت بسیار استثنایی و بزرگی است که به لطف خدای متعال امسال هم این فرصت به ما داده شد که بتوانیم در این ماه مبارک بر سر سفره ضیافت الهی حاضر بشویم. این فرصت استثنایی در طول سال نظیر ندارد…. مادر طول سال و در مسیر طولانی حرکت خودمان[بسوی خداوند] در چالش با هواهای نفسانی، با گناهان، با فضاهای تاریکی که خودمان به دست خودمان به وجود می آوریم، با مشکلاتی مواجه می شویم. گاهی انسان برای این که حال دعا پیدا کند، مشکل دارد؛ گاهی برای این که قطره اشکی بفشاند، مشکل دارد؛ چون راه دشوار است، به وسیله خلافها وگناههای خود احاطه می شویم؛ اما قطعه ماه رمضان، آن قطعه ای است که حرکت در آن قطعه آسان است؛ مثل این است که در این راه دشواری که می خواهید به محلی یا به شهری برسید، گاهی مجبورید پیاده راه را طی کنید؛ گاهی مجبورید از آب بگذرید؛ گاهی مجبورید از باتلاق بگذرید؛ یک جا هم می رسید به فرودگاهی که هواپیمای مجهزی آماده است تا شما را بی دردسر و با خیال راحت و پس از طی مسیر طولانی به مقصد برساند. آغاز ماه رمضان، رسیدن به همین فرودگاه است. (بیانات در خطبه های نماز عید سعید فطر ۲۴/ ۰۸/ ۱۳۸۳)

تقوا، محصول ماه رمضان

محصول ماه رمضان، تقواست؛ به خود پرداختن، به خود رسیدن و ذخیره تقوا را برای خود فراهم کردن؛ «لعلّکم تتّقون». ماه رمضان در ما ذخیره تقوا ایجاد می کند. این تقوا هم خود وسیله ای برای منازل عالی تر است. تقوا مرکبی است که می تواند ما را به آن منازل عالی برساند: «و اتّقوا االلّه لعلّکم تفلحون»؛ «فاتّقوا اللّه لعلّکم ترحمون»؛ «و اتّقوا اللّه و یعلّمکم اللّه». علم و هدایت و رحمت الهی بر اثر تقوا از سوی خداوند به انسان عطا می شود. از همه بالاتر، فلاح است. فلاح و رستگاری بر اثر تقوا به دست می آید. عزیزان من! این ذخیره تقوا را که در ماه رمضانبه دست آوردیم-اگر ان شاء اللّه به دست آورده باشیم- اگر بر سر سفره زیارت الهی درنگ کرده باشیم و از آن بهره برده باشیم، باید حفظ کنیم؛ این محصول بسیار ارزشمندی است؛ مثل آن کشاورزی که زحمات خود را می کشد، محصول گندم خود را می چیند، بعد آن را در یک سیلوی مطمئنی به دست امینی می سپارد تا درطول سال بتواند از آن استفاده کند. این آذوقه طول سال ماست. در طول سال، این آذوقه تهدید می شود: وسوسه ها هست، زرق وبرقها هست، شهوات و هواهای نفسانی هست و گناهان؛ اینها همه آفت این ذخیره ارزشمندند. از این ذخیره برای مقابله با آن آفتها استفاده کنید و این