فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق شامل 92 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نصب الهی امام معصوم در اندیشه محدثان متقدم امامیه بخصوص شیخ صدوق :

مقدّمه

متکلمان کنونی شیعه در اعتقاد خود به الهی بودن تعیین امام مدعی اند که این باور پیشینه ای کهن داشته، به گونه ای که شیعیان و بزرگان شیعی در طول تاریخ به این موضوع باور داشته و آن را برگرفته از ائمه اطهار علیهم السلام می دانستند. برخی خواسته اند با نگاهی تاریخی، خاستگاه و پیشینه عقاید شیعی از جمله اعتقاد به نصب الهی امامان دوازده گانه را مورد تردید قرار دهند.

ایشان معتقدند تا اوایل قرن پنجم جامعه شیعی که دانشمندانش عموما ازمدرسه قم بودند، عصمت، علم لدنی، نصب الهی و. . . راکه از ضروریات عقیدتی شیعه در دوران معاصر است، انکار کرده و قایلان به آن را غالی می خواندند. اما پس ازتلاش بزرگان مدرسه بغداد، رویکرد فرابشری به امامت به عنوان دیدگاه تشیع تثبیت گردید (کدیور، ۱۳۸۵، ص۹۲۱۰۲). البته ایشان انکار عقیده به نصب الهی امام را تنها به مدرسه قم اختصاص نمی دهند، بلکه معتقدند: اندیشه مسلط در نیمه دوم قرن سوم تا اواخر قرن چهارم در جامعه شیعی، رویکرد بشری به مسئله امامت بوده است و اوصافی مانند نصب الهی از صفات لازم ائمه شمرده نمی شده است (همان، ص ۱۰۲).

گفتنی است در پاسخ به این نقد در حوزه های علم لدنی و عصمت ائمه هدی علیهم السلام تحقیقاتی انجام شده(رضایی، ۱۳۸۵، ص ۴۹۵۷؛ فاریاب، ۱۳۹۰، ص۲۵۸-۲۶۱)، اما درباره نصب الهی ائمه هدی علیهم السلام تحقیقی مستقل، در پاسخ به این نقد نیافتم. با توجه به اینکه عقیده به نصب الهی امام از باورهای اساسی و از مبانی اعتقادی امامیه است، انکار محدثان متقدم و بزرگ شیعی می تواند بنای فکری امامیه را مورد تردید قرار دهد. به هر حال، در آن فرض جای چنین سؤالی خواهد بود که اگر اعتقاد به انتصاب الهی مقام امامت امری قطعی و محکم است، چرا اغلب محدثان و بزرگانی که نزدیک به دوران ائمه دوازده گانه: بوده اند، به آن باور نداشته اند؟

در توضیح مدرسه قم و بغداد که در انتقاد یادشده مطرح شدند، به اختصار می توان گفت: با آغاز دوران غیبت، دو رویکرد متفاوت در میان اندیشمندان امامیه نسبت به مباحث کلامی شکل گرفت. دانشمندانی که درمنطقه قم و ری می زیستند و به آنها خواهیم پرداخت، در مباحث کلامی غالبا نگرشی نقلی داشته و در اثبات یا انکار مسائل عقیدتی به اخبار و نصوص استناد می کردند. همت بیشتر این مدرسه، جمع آوری احادیث و تبیینی برگرفته از آیات و روایات در مسائل مختلف از جمله مباحث کلامی بوده است.

در مقابل، روایات در مباحث کلامی متکلمانی که متعلق به مدرسه بغداد هستند، مانند شیخ مفید و سیدمرتضی، جایگاه چندانی ندارد. همجواری این دانشمندان شیعی با متکلمان معتزلی بغداد که مشهور به عقل گرایی بودند سبب شد تا استفاده از نقل برای دفاع از آموزه های عقیدتی امامیه مفید نباشد و محور مباحث کلامی در این مکتب، استدلال عقلی گردد.

در این تحقیق پشتوانه تاریخی امامت الهی و نصب الهی ائمه اطهار علیهم السلام در میان محدثان متقدم امامیه تا انتهای قرن چهارم که عموما در مدرسه قم و ری می زیسته اند، بررسی خواهد شد؛ ازجمله اینکه نصب الهی امام علیه السلام در میان ایشان چه جایگاهی داشته است؟ آیا این اعتقاد که امامان دوازده گانه شیعه افرادی منصوب از سوی باری تعالی برای عهده داری این منصب بوده اند، در میان ایشان فراز و نشیب داشته است؟

از آنجا که امامت در دیدگاه شیعی شئون حاکمیت و امامت سیاسی و همچنین مرجعیت و امامت دینی را دربرمی گیرد در این پژوهش به هر دو بُعد اشاره خواهد شد.

محدثان و آموزه نصب الهی امام معصوم علیه السلام

درباره آثار به جای مانده از محدثان قرن سه و چهار، گفتنی است چون ایشان بر نقش بنیادین خویش در گردآوری احادیث آگاه بودند، تلاش فراوانی کردند تا حد امکان درنقل و ثبت اخبار دقت کرده و از نقل احادیث ضعیف و غیرقابل قبول دوری نمایند (حرعاملی، ۱۴۰۹ق، ج ۳۰، ص ۲۰۲). چنان که برخی از آنها نیز به این مطلب تصریح کرده و از اعتقاد خود به احادیثی که در کتابشان گردآوری کرده اند سخن گفتند (کلینی، ۱۳۶۵، ج ۱، ص ۸؛ صدوق، ۱۴۱۳ق، ج ۱، ص ۲؛ ابن قولویه، ۱۳۵۶ق، ص ۴).

دقت ایشان در نقل اخبار به گونه ای بود که حتی برخی از محدثان را که به نقل اخبار ضعیف متهم بودند، اخراج کردند (ابن غضائری، ۱۳۶۴ ق، ج ۱، ص ۳۹؛ ابن داود حلی، ۱۳۸۸ق، ج۲، ص ۴۲۱؛ حلی، ۱۴۱۱ق، ص ۱۴). نکته دیگر اینکه ایشان گاهی مجموعه روایات را درابواب مختلفی دسته بندی نموده و محتوای هر دسته را با عنوانی معرفی کرده اند. این همه، شواهدی بر این مطلبند که دست کم نویسندگان این مجموعه ها به احادیث ثبت شده در کتاب های خود یا عناوینی که خود برای اخبار دسته بندی شده نهاده اند، باور داشته اند.

از جمله با سابقه ترین منابع حدیثی شیعی که در دوران غیبت صغرا نوشته شده و به دست ما رسیده است، کتاب المحاسن نوشته احمدبن محمدبن خالد برقی (م. ۲۷۴ یا ۲۸۰ ق) است. وی که در شهر قم اقامت داشته، دراین کتاب، روایاتی را ذیل عناوین «عقاب کسی که درباره امیرمؤمنان علیه السلام تردید کند یا منکر حقّ اهل بیت علیهم السلام باشد یا کسی که امام خود را نشناسد، یا عقاب کسی که به امامت ائمه جور معتقد است».

نقل کرده که تعدادی از آنها به صراحت از نصب الهی ائمه علیهم السلام سخن گفته اند (برقی، ۱۳۷۱ ق، ج ۱، ص ۸۹ ۹۴). برخی از این اخبار به الهی بودن امامت امیرمؤمنان علیه السلام اختصاص دارد. محتوای این روایات چنین است که عبادات کسی که به امامت امام منصوب از سوی خداوند معتقد نیست، برایش فایده ای نخواهد داشت (همان، ص ۹۲۹۳). این مجموعه روایاتهم از الهی بودن امر امامت سخن می گویند و آن را به اهل بیت علیهم السلام بخصوص امیرمؤمنان علیه السلام اختصاص می دهند.

از محدثان نامدار شیعی در قرن چهارم هجری، مرحوم کلینی (۳۲۹ق) از شهر ری است که کتاب کافیوی از مهم ترین منابع حدیثی شیعه می باشد. مرحوم کلینی در مقدمه کتاب شریف کافی به صراحت از الهی بودن امامت اهل بیت علیهم السلام سخن گفته است. ویمی نویسد: خداوند متعال در پی درگذشت هریک از اینامامان علیهم السلام، امام و رهبر دیگری را که حجت خدا ودعوت کننده به سوی اوست جایگزین ساخت (کلینی، ۱۳۶۵، ج ۱، ص ۴).

این محدث بزرگ شیعی کلماتی در امامت و رهبری ائمه اطهار علیهم السلام نوشته است. از نظر وی، خداوند، این خاندان پاک را برای سرپرستی خلق گماشته است (کلینی، ۱۳۶۵، ج ۱، ص ۴). سخن گفتن از سرپرستی خلق توسط ائمه علیهم السلام دست کم بیانگر پذیرش امامت و رهبری سیاسی ایشان است.

ایشان در این کتاب، چهار روایت را ذیل باب «انّ الامامه عهد من اللّه عزوجلّ معهود من واحد الی واحد» ذکر کرده است. این دسته بندی نشان می دهد مرحوم کلینی تعیین امام را کاری مربوط به خداوند دانسته و آن را مختصّ به ائمه علیهم السلام خوانده است. این دیدگاه مرحوم کلینی از عنوان بندی های دیگرش نیز قابل درک است.

وی چهار روایت دیگر نیز در باب «انّ الائمه لم یفعلوا شیئا و لا یفعلون الا بعهد من اللّه. . .» جمع کرده که نشان می دهد اهل بیت علیهم السلام در اعمال خود، دستوری خاص از سوی باری تعالی دارند. در کتاب شریف کافی روایاتی هم ذیل عنوان «نص اللّه عزوجلّ و رسوله علی الائمه واحدا فواحدا. . .» ذکر شده است. این اخبار بیانگر این است که امامان معصوم علیهم السلام کسانی هستند که خداوند متعال به نام و امامت آنها تصریح کرده است.

این محدث گرانقدر، اخباری را هم در باب های «تفویض الی رسول اللّه صلی الله علیه و آله و الی الائمه علیهم السلام فی امر الدین، ان الائمه علیهم السلام خزنه علمه» ذکر کرده است. احادیث موجود ذیل این عنوان بدین معنایند که خداوند امر دین خود را به خاتم الانبیاء و ائمه هدی علیهم السلام واگذار کرده تا مردم نسبت به اطاعت ایشان امتحان گردند. این عنوان بندی بیانگر اعتقاد کلینی به الهی بودن منصب امامت و مرجعیت دینی امامان معصوم علیهم السلام می باشد.

محدث برجسته دیگری که در همان دوران می زیست، علی بن حسین بن بابویه قمی (۳۲۹ق) بوده است. وی در کتاب خود، الامامه و التبصره من الحیره با ذکر نصوص متعدد، در پی اثبات انحصار امامت در ائمه دوازده گانه علیهم السلام و ابطال امامت دیگر مدعیان است. وی عنوان بخشی از روایات را چنین قرار داده که «امامت عهدی الهی است» (صدوق، بی تا، ص ۳۷۳۹).

عنوان یادشده، عقیده این محدث شیعی را به الهی بودن امر امامت بیان می کند. او بخش دیگری از روایات را ذیل این نام دسته بندی کرده است: «خداوند، امامت را به اهل بیت پیامبر اختصاص داده است» (صدوق، بی تا، ص ۴۰۴۶). ابن بابویه تحت این نام، مصادیق این منصب را مطرح کرده و ائمه از اهل بیت علیهم السلام را امامان منتخب خداوند می خواند.

از محدثان دیگر شیعی در قرن چهارم، محمد بن ابراهیم نعمانی (نیمه اول قرن ۴ق) از شاگردان مرحوم کلینی است. وی صاحب کتاب الغیبه است که احادیث فراوانی را درباره امامت و بخصوص مهدویت در این کتاب جمع کرده است. اخبار موجود در این منبع نیز به روشنی دیدگاه وی را درباره الهی بودن جایگاه امامت رانشان می دهد. نعمانی عنوان یکی از ابواب کتاب خود را چنین نامیده که امامت و وصایت، اموری از جانب خدا و به اختیار اوست و هفت روایت را در این باب ذکر کرده است (نعمانی، ۱۳۹۷ق، ص ۵۱ ۵۶).

بر اساس باب دیگری از این کتاب، که مؤلف، چهل روایت را ذیل آن قرار داده، امامت ائمه دوازده گانه به انتخاب و گزینش الهی می باشد (نعمانی، ۱۳۹۷ق، ص ۵۷۱۱۱). این عناوین به روشنی دیدگاه مرحوم نعمانی را در پذیرش الهی بودن امر امامت و گزینش الهی ائمه هدی علیهم السلام نشان می دهد. افزون اینکه نعمانی در مقدمه این کتاب، امام را در نزد خود و شیعیان، حجت خدا، ولی امر و برگزیده الهی دانسته است (نعمانی، ۱۳۹۷ ق، ص ۲۱).

به عبارت دیگر، در نظر وی امام کسی است از سوی خداوند برای این منصب تعیین شده باشد.محدث مشهور دیگر در قرن چهارم، علی بن محمد بن علی خزاز قمی (نیمه دوم قرن ۴) نویسنده کتاب کفایه الاثر فی النص علی الائمه الاثنی عشر می باشد. این محدث بزرگوار، افزون بر ذکر احادیثی که به روشنی بر امامت الهی ائمه اطهار علیهم السلام دلالت دارند، خود نیز از این امر سخن گفته است. وی وقتی می خواهد امامان را توصیف کند، از آنها با این کلمات یاد می کند: «الأئمه الراشدین. . . الأبرار الطیبین الأتقیاء الطاهرین خلفاء اللّه فی بلاده و حججه علی عباده» (خزاز قمی، ۱۴۰۱ق، ص ۵).

وی در ادامه گفته است: خداوند متعال، ائمه علیهم السلام را چراغ های هدایت والگوی انسان ها، مخازن علم خود و ستون های دین قرار داده و آنها را از هرگونه آلودگی پاک کرده است (خزاز قمی، ۱۴۰۱ق، ص ۵۶). هرچند این محدث شیعی در پی این بوده تا اثبات کند ائمه هدی علیهم السلام امامانی منصوص از سوی خدا و رسولش هستند، روایاتی نیز نقل کرده که نشان می دهد اساسا منصب امامت مقامی است که انسانها حق دخالت در آن نداشته و این امر، امری مربوط به باری تعالی است. مثلاً، ابن خزاز قمی خبری را نقل کرده که حضرت زهرا علیهاالسلام به صراحت دخالت مردم را در انتخاب امام نفی کرده است (خزاز قمی، ۱۴۰۱ق، ص ۱۹۹۲۰۰).

نصب الهی امام معصوم در اندیشه شیخ صدوق

ابوجعفر محمدبن علی بن حسین بن بابویه قمی (۳۸۱ق) معروف به شیخ صدوق از مشهورترین دانشمندان و محدثان تاریخ شیعه است. هرچند از نظر تاریخی، این شخصیت بزرگوار ممکن است بر برخی از محدثان پیش گفته مقدم باشد، به لحاظ آثار متعددی که درباره امامت از خود به جای گذاشته و به تفصیل درباره امامت و جایگاه آن سخن گفته، جداگانه بررسی می گردد.

الهی بودن منصب امامت

این عالِم بزرگ شیعی که در آثار خویش بر گزینش الهی امامان بزرگوار علیهم السلام تأکید دارد، ایشان را همان «اولوا الامر»ی دانسته که خداوند به اطاعتشان دستور داده است (صدوق، ۱۴۱۸ق، ص ۳۱). وی حضرت حجت(عج) را خلیفه کنونی خداوند در زمین دانسته، و معتقد است: آن حضرت، همان کسی است که خاتم الانبیاء صلی الله علیه و آله به دستور الهی از نام و نسبش خبر داده و با حاکمیت ایشان، شرق و غرب عالَم، فتح، دین اسلام بر همه ادیان، غالب و زمین پر از عدل و داد خواهد شد (صدوق، ۱۴۱۸ق، ص ۳۹۴۰؛ همو، ۱۴۱۴ق، ص ۹۵).

وی با کلمات مختلف از منزلت الهی امام سخن گفته است. او معتقد است: منصب امامت و نبوت از این جهت با هم مشترکند و خدا همان طور که فردی را برای پیامبری منصوب کرده، شخص برگزیده خود را در امامت نصب نموده و تمام فضایل نبی را غیر از نبوت به او بخشیده است (صدوق، ۱۴۱۸ق، ص ۲۵۲۷).

سخنان وی بیانگر این اعتقاد اوست که تعیین امام کاری مربوط به خداست و مردم نقشی در گزینش امام ندارند و خداوند نیز ائمه هدی علیهم السلام را برای این منصب منصوب ساخته است.

از نظر او، محدوده اطاعت از امام الهی نیز همانند اطاعت از نبی است و مردم موظفند در همه اموری که از پیامبر صلی الله علیه و آله اطاعت می کنند از امامان معصوم علیهم السلام نیز اطاعت نمایند (صدوق، ۱۴۱۸ق، ص ۲۷). این کلمات علاوه بر اینکه مرجعیت دینی ائمه اطهار علیهم السلام را در نگاه وی نشان می دهد، بیانگر رهبری سیاسی این خاندان مطهر نیز هست.

شیخ صدوق معتقد است: لازمه انکار امام، انکار نبی است که آن هم به معنای انکار اصل توحید می باشد؛ ازاین رو، خداوند تنها عمل کسی را می پذیرد که به همه انبیا به طور اجمالی و به نبوت نبی اعظم صلی الله علیه و آله و امامت امامان معصوم علیهم السلام به نحو تفصیلی با دانستن نام و خصوصیاتشان اقرار داشته باشد (صدوق، ۱۴۱۸ ق، ص۲۷ ۲۹). وی در همین زمینه معتقد است: هر باوری درباره انبیاء علیهم السلام داشته باشیم، درباره ائمه علیهم السلام نیز جاری است (صدوق، ۱۳۹۵ق، ج ۱، ص ۲۳). این سخنان، انتساب امامت الهی را به او تأیید می کند. این محدث مشهور، مصداق ائمه عالی قدر را نیز بیان نموده و با ذکر نام، آنها را حجت های الهی و امامان دوازده گانه پس از خاتم الانبیاء دانسته است (صدوق، ۱۴۱۸ق، ص ۳۰).

شیخ صدوق در آثار متعدد خویش بارها از ویژگی های انحصاری اهل بیت علیهم السلام سخن گفته است. وی به جایگاه عظیم و نقش تکوینی ائمه اطهار علیهم السلام تصریح کرده است و با استناد به روایات، ایشان را واسطه الهی درافتتاح و اختتام امور و سبب امنیت اهل زمین خوانده است(