فایل پاورپوینت کامل نظارت و کنترل

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نظارت و کنترل :

فایل پاورپوینت کامل نظارت و کنترل، نصیحت و خیرخواهی، طرح انتقادها و اشکالها از عواملی هستند که در حفظ و تثبیت نظام اسلامی اهمیت به سزایی دارند. در نظام اسلامی، دو نوع فایل پاورپوینت کامل نظارت و کنترل پیش بینی شده است:
* از سوی امام و رهبر بر کارگزاران حکومتی.
* از سوی مردم به عنوان وظیفه ای همگانی.
رهبر، وظیفه دارد از چگونگی گردش امور و شیوه سلوک عمّال با رعیّت، لحظه ای غافل نباشد و به وسیله بازرسانی مخفی و هشیار و تیز بین و زیرک، از کم و کیف قضایا به طور دقیق آگاه شود.
علی(ع)، در دستورالعمل سیاسی خود به مالک اشتر پس از آن که شرائط گزینش کارگزاران را گوشزد می کند، در مورد نظارت بر اعمال کارگزاران می فرماید:
(ثمّ تفقد اعمالهم وابعث العیون من اصل الصدق والوفاء علیهم فان تعاهدک فی السرّ لامورهم حدوهً لهم علی استعمال الامانه والرّفق بالرّعیه وتحفظّ من الاعوان…۷۷)
ای مالک! اعمال کارگزارانت را توسط جاسوسان صادق و باوف، زیر نظر بگیر، چه این عمل، سبب می شود آنان به امانت داری و مدارا کردن با مردم ترغیب شوند . همچنین معاونانت را به شدّت زیر نظر بگیر.
افزون بر سفارش فوق، برای اداره بهتر امور جامعه و رسیدگی به حقوق مردم و جلوگیری از لغزشهای خطرناک در درون حکومت، بازرسان آگاه به سرتاسر کشور اسلامی اعزام کرده بود، تا آنچه در حوزه حکومتش می گذرد، به اطلاع وی برسانند. نامه های رسمی که از سوی ایشان برای استانداران و فرماندهان ارسال شده است، به خوبی بر مطلب فوق دلالت دارند۷۸.
نظارت همگانی: در هر نظام سیاسی اجتماعی، احتمال لغزش و انحراف از هدفهای اعلام شده می رود. این خطر، گریبانگیر بسیاری از حکومتها و انقلابها بوده و هست.
اسلام، به عنوان نظامی همه سونگر، با وضع قانون نظارت همگانی، از این خطر پیشگیری و حفظ و سلامت نظام را از درون تضمین کرده است.
اسلام، با طرح تکالیف اجتماعی برای پیروان خویش، از قبیل: نصیحت و خیرخواهی برای دیگران، امر به معروف و نهی از منکر، دعوت به حق و خیر، انتقاد و انتقاد پذیری و… روش تازه ای برای استحکام نظام پی ریخته است که اشاره می کنیم:
* نصیحت و خیرخواهی: در اسلام، روابط بین افراد جامعه براساس خیرخواهی استوار است. همگان، بویژه حوزویان، با توجه به این اصل، باید حرکتهای اصلاحی خویش را پی بریزند و نسبت به آنچه در جامعه می گذرد، خیرخواهانه برخورد کنند.
در صدر اسلام، مسلمانی به سادگی در مقابل خلیفه می ایستاد و در پاسخ خلیفه که می پرسید: آیا من پادشاهم یا خلیفه؟ با شجاعت پاسخ می داد: اگر یک درهم، یا بیشتر و کمتر، در غیرمورد خرج کنی، پادشاهی وگرنه خلیفه رسول خدا۷۹.
علی(ع)، مصرّانه ازاصحاب خویش می خواست:
(اعینونی بمناصحه خلّیهٍ من الغش سلیمه من الرّیب۸۰).
با نصایح خالی از غشّ و سالم از ریب، مرا یاری کنید.
مسلمانان با از دست دادن این روحیه، گرفتار حکومتهای خودکامه شدند. اسلام نیز، بازیچه ای شد در دست عدّه ای متملق و چاپلوس که اعمال ناشایست حاکمان را توجیه شرعی می کردند. مردم، مسؤولان، بویژه حوزویان باید از گذشته درس عبرت گیرند و نگذارند این اصل در حکومت اسلامی به فراموشی سپرده شود، زیرا این کار، پیامدهای ناگواری در پی دارد:
راه را بر مدافعان واقعی انقلاب و خیرخواهان نظام می بندد و بر متملقان مفسد و بی اعتقادِ به نظام، می گشاید:
(من اعرض عن نصیحه النّاصح، احرق بمکیده الکاشح.۸۱)
کسی که از نصیحت ناصحان، روی بگرداند، به آتش حقّه دشمنان می سوزد.
یا:
(من لایهتم بامر المسلمین فلیس منهم ومن لایصبح ولایمسی ناصحاً للّه ولرسوله ولکتابه ولامامه وامامه المسلمین فلیس منهم.۸۲)
هرکس به امور مسلمانان اهمیّت ندهد، مسلمان نیست و هرکس در حال نصیحت و اخلاص نسبت به خدا و رسول و کتاب او و نسبت به امام خود و امامت مسلمانان، صبح و شب نکند، از آنان نیست.
جایگاه و اهمیت این اصل، آن قدر بالاست که علی(ع) آن را از غرائز مؤمن می شمارد:
(المؤمن غریزته النّصح.۸۳)
غریزه مؤمن نصیحت و خیرخواهی است.
وجود این غریزه، در میان معتقدان به یک مکتب و نظام، موجب می شود که همکاری و همدلی در میان آنان رشد کند و نیروهای جامعه از حرکت عرضی و فرسایشی که باعث اصطکاک و هدر رفتن توانها می شود به حرکت طولی و هماهنگ و پیشرو گام بگذارد. در چنین جامعه ای، از قدرت نمایی، خیانت، تخریب دیگران و… خبری نیست.
برای این که به اهمیّت و ارزش این اصل و به نقش اساسی آن در حفظ نظام، پی ببریم تبیین مفهومی نصیحت، که در حقیقت تبیین قلمرو آن نیز هست، ضروری می نماید:
نصیحت، در فرهنگ اسلامی، به معنای خیرخواهی است. به تعبیرِ راغب: ابراز عمل و یا گفته ای که صلاح نصیحت شونده در آن باشد۸۴.
ابن حجر،در فتح الباری و قسطلانی درارشاد الساری، به گستردگی مفهوم نصیحت اشاره کرده و نوشته اند:
(النّصیحه لائمه المسلمین اعانتهم علی ما حملوا القیام به وتنبیههم عند الغفله وسدّ خلتهم عند الهفوه وجمع الکلمه علیهم وردّ القلوب النافره الیهم ومن اعظم نصیحتهم دفعهم عن الظلم بالّتی هی احسن.۸۵)
نصیحت به ائمه مسلمین، عبارت است از: یاری آنان در امور حکومتی، هشدار به آنان در هنگام غفلت، ترمیم لغزشهای آنان، دعوت مردم به اتحاد و هماهنگی با آنان، جذب ناراضیان. بزرگترین نصیحت این است که آنان از ستم، به شایستگی باز داشته شوند.
در مفهوم نصیحت، علاوه بر خیرخواهی، مفهوم برقراری رابطه بین اشیاء هم در نظر گرفته شده است. برهمین اساس، به خیّاط (نصّاح) گفته می شود، چون بین قسمتهای مختلف پارچه اتصال برقرار می کند.
وجود مفهوم خیرخواهی همراه با برقراری ارتباط بین دو بخش جدا ازهم، در معنای نصیحت، باعث شده است که اسلام این واژه را برای چگونگی روابط اجتماعی اسلام انتخاب کند و در روابط بین دولتمردان و مردم، که احتمال جدایی و تضادّ بین آنان زیاد می رود، این اصل را بیشتر به کار گرفته است.
مرحوم سیّد علی خان، در شرح صحیفه سجادیه، مفهوم وسیع و گسترده ای را برای نصیحت، آورده است:
(النّصیحه کلمهٌ جامعه، ومعناها الدّعاء الی ما فیه الصلاح والنّهی عمّا فیه الفساد … ولاشکّ انّه صلی اللّه علیه وآله اُمر بالنّصح لهم عامّه فنصح بل بالغ فی النّصیحه لهم، اذا اَمَرهم بالمعروف ونهاهم عن المنکر، ودفع عنهم الضرّ، واحسن لهم الخلق، ودعالهم بالمغفره علی جهلهم، وبذل لهم المعروف فقیل نصیحته من قبل، وصدّعنها من خذل.۸۶)
سیّد در عبارت فوق، امر به معروف و نهی از منکر، دفع بدیه، برخورد نیکو در گفتار و … از مصادیق نصیحت شمرده است.
علامّه مجلسی، پیروی از حاکم اسلامی و یاری او را به وسیله جان و مال نصیحت نامیده است۸۷.
علی(ع)، گزارش ابوالاسود را درباره خیانت و اختلاس فرماندار بصره، نصیحت نامیده و از وی تشکر کرده است:
(فمثلک نصح الامام والامّه وادّی الامانه ودلّ علی الحقّ … فلا تدع اعلامی بمایکون بحضرتک ممّا النّظر فیه للامّه صلاح فانّک بذلک جدیر وهو حقُّ واجب علیک۸۸)
امثال تو، امام و امّت را نصیحت می کند و امانت را اداء می نماید وبه حقّ راهنمایی می کند… پس از این نیز گزارش دادن را نسبت به چیزهایی که در حضور شما واقع می شود، در مواردی که صلاح امّت در گزارش آن است، ترک نکن، زیرا تو به این کار سزاوار و این عمل بر تو، حقّ واجب است.
همچنین علی(ع) در نامه ای که به کمیل بن زیاد نخعی و شبیب بن عامر نوشته، جنگ با دشمنان حکومت اسلامی را نصیحت امام مسلمانان دانسته است:
(وقد احسنت النّظر للمسلمین ونصحت امامک.۸۹).
نسبت به مصالح مسلمانان خوب عمل کردی و همچنین نصیحت امام خود را انجام دادی.
عبدالرحمان، از سوی معاویه برای غارت و کشتار شیعیان علی(ع) به بلاد جزیره حمله کرد. حاکم جزیره، شبیب بن عامر، نامه ای به کمیل، حاکم هیت، نوشت و از وی استمداد کرد آن دو با یاری یکدیگر، عبدالرحمان را شکست دادند. حضرت دو نامه جداگانه نوشت و جنگ آنان را با عبدالرحمان از مصادیق نصیحت به ائمه مسلمانان شمرد.
همچنین گزارشاتی که از دشمنان اسلام برای پیامبر(ص) می آمد، مصداقی از نصیحت به شمار آمده است.
طائفه خزاعه، همگی عیون پیامبر(ص) بودند در یکی از گزارشات آمده است:
(اذ جاءه بدیل بن ورقاء فی نفرمن قومه وکانوا عیبه، نصح رسول اللّه(ص) من اهل تهامه…۹۰)
بدیل بن ورق، با گروهی از قوم خود به خدمت رسول گرامی اسلام آمدند. قوم بدیل، عیون آن حضرت بودند. بدیل، نصیحت و گزارش اهل تهامه را به