فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی شامل 66 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش ایمان به قدر در زندگی :

شب قدر زمان تعیین مقدرات یک ساله است. از این رو در برخی از روایات از شب قدر به عنوان اول سال حقیقی یاد شده است؛ زیرا سرنوشت انسان تا سالی دیگر در آن شب تعیین و مشخص می شود. براساس آموزه های اسلام، شب قدر بسیار با اهمیت است و انسان باید توجهی خاص به آن داشته باشد. باور و اعتقاد به شب قدر و اصولا وجود قدر، زندگی انسان را بشدت تحت تاثیر خود قرار می دهد. نویسنده در این مطلب بر آن است تا براساس آموزه های قرآنی، نقش اعتقاد به قدر را در زندگی انسان تبیین کند.

مقدرات الهی و اختیار انسانی

یکی از مهم ترین مباحث کلامی و فلسفی در اسلام، مسئله جبر و تفویض است. آموزه های قرآن به گونه ای است که دو نظریه و قول متقابل در برابر هم مطرح شده است. برخی قول به جبر و برخی دیگر قول به تفویض را برگزیده اند. در علم کلام اهل سنت، دو گروه اشعری و معتزلی در برابر هم قرار گرفته اند، به طوری که اشعری ها قائل به جبر بوده و در برابر آن معتزلی ها به تفویض قائل هستند. فخر رازی صاحب تفسیر کبیر از اشاعره و زمخشری صاحب تفسیر کشاف و ابن ابی الحدید از معتزله نمونه هایی از دو جریان کلامی در میان اهل سنت هستند. این بحث کلام، در محدوده مدارس نماند، بلکه به بحث ها و مناظره اجتماعی در قالب گفتمانی رسید تا جایی که برای غیرزدایی، همانند تکفیری های امروزی، به تکفیر یکدیگر پرداخته و شمشیر کشیدند و بی گناهان بسیاری را قتل عام کردند که در تاریخ ثبت و ضبط شده است.

گفتمان شیعی، براساس نظریه معروف «لا جبر و لا تفویض بل امر بین امرین» (بحار الانوار، باب اول و دوم از ابواب العدل، ج ۵، ص ۲ – ۸۴) بر آن است تا تفسیری را ارایه دهد که در مقابل دو نظریه پیشین است. «جبر»؛ یعنی اینکه انسان در افعال و کردار خود مجبور باشد و از خود اختیاری نداشته باشد. به عبارت دیگر؛ افعال بندگان مستند به خداوند متعال باشد. (جرجانی، سید علی بن محمد، التعریفات، تحقیق و تعلیق: عمیره، عبدالرحمن، ص ۱۰۶، بیروت، عالم الکتب، ۱۴۰۷ق؛ سجادی، سید جعفر، فرهنگ علوم عقلی، ص ۱۸۹، انجمن اسلامی حکمت و فلسفه ایران، ۱۳۶۱ش.)

اما تفویض و واگذاری، به این معناست: موجود زنده- مثلا انسان- خود منشا فعل و ترک است. او از روی علم و اراده و خواست خود کاری را انجام داده یا ترک می کند و هیچ عامل دیگری حتی خداوند در فعل و ترک او تاثیر ندارد. به عبارت دیگر بنده در فعل خود کاملا مستقل و یگانه موثر و علت تامه است ورابطه فعل تفویضی با خداوند متعال قطع می باشد.

به سخن دیگر، معتزله بر این باورند که خداوند با اراده ای که به انسان داده او را در وضعیت تفویض و به حال خود واگذار کرده است. البته در زبان فارسی اصطلاح اختیار به جای تفویض به کار می رود، در حالی که اختیار در مقابل جبر نیست؛ زیرا اختیار به معنای توانایی بر انجام یا عدم انجام کاری از لوازم قدرت است. مولوی درباره این مفهوم از اختیار می فرماید :«اینکه گویی این کنم یا آن کنم / خود دلیل اختیار است ای صنم». دلایل متقن فلسفی اختیار انسان این معنا را اثبات می کنند و آموزه شیعی «امر بین امرین» متکفل تبیین آن است؛ این در حالی است که نظریه تفویض درصدد اثبات اختیار مطلق برای انسان هاست به گونه ای که رابطه فعل با خداوند متعال قطع می شود. (سجادی، سید جعفر، فرهنگ علوم عقلی، ص ۳۷، انجمن اسلامی حکمت و فلسفه ایران، ۱۳۶۱ش)

انسان در فعل و ترک، اختیار و قدرت دارد، اما این قدرت و اختیار را خدای سبحان به او داده و قدرت بشری نفی کننده قدرت الهی نیست. به عبارت دیگر؛ گروهی اراده و اختیار انسان را نفی کرده اند (جبریون) و گروهی اراده الهی را نفی کرده اند (طرفدران نظریه تفویض)، اما از نظر شیعه، اراده و قدرت و اختیار آدمی در طول اراده و قدرت الهی است.

با مثالی شاید بحث روشن تر شود؛ فرض کنید کسی، پسر بچه ای را از کودکی تحت تربیت و حفاظت خود قرار دهد و تمام امکانات رفاهی و تحصیلی را برای او فراهم کند. وقتی او به سن ازدواج برسد، دختر خود را به عقد او درآورد و خانه و شغلی مناسب به او دهد و با او شرط کند که تا زنده است، زندگی او را تامین کند و تحت حمایت خود قرار دهد، به شرط آنکه تحت سرپرستی او زندگی کند. اگر بگوییم که این جوان در این زندگی هیچ نقشی ندارد و تمام زندگی و مخارج و خانه که به او عطا شده متعلق به آن مرد نیکوکار است، طرفدار نظریه جبر شده ایم و اگر بگوییم که آن مرد نیکوکار با بخشش خود، از مالکیت خود صرف نظر کرده و از مالکیت عزل شده است و داماد، همه کاره و مالک مطلق است، به نظریه تفویض تمایل پیدا کرده ایم. اما اگر بگوییم که آن مرد و داماد هر دو مالک هستند، منتها به این ترتیب که مرد در مقام مولویت و صاحب اختیاری، صاحب خانه و مال و ثروت است و داماد در مقام کسی که اجازه استفاده و دخل و تصرف در محدوده ملک مرد نیکوکار را دارد، به «امر بین امرین» معتقد شده ایم که در این صورت پذیرفته ایم که اختیار و مالکیت داماد در طول مالکیت مرد نیکوکار است، اما این اختیار هیچ گاه صاحب اصلی را از تصرف و اختیار معزول نمی کند.

بنابراین، افعال اختیاری انسان- از روی مجاز- به خود انسان منسوب است و به نحو حقیقت به خداوند انتساب دارد. اینکه منسوب به انسان است؛ زیرا براساس قدرت و اراده او و تحت تاثیر عزم و جزم و تصمیم و گزینش او انجام می پذیرد. و منسوب به خداوند است؛ زیرا هستی انسان و تمام آثار وجودی او، از جمله افعالش معلول خداوند و وابسته به اوست. (ر.ک: سبحانی، جعفر، جبر و اختیار، نگارش: ربانی گلپایگانی، علی، ص ۲۸۶- ۲۹۱، قم، موسسه تحقیقاتی سید الشهداء؛ سعیدی مهر، محمد، آموزش کلام اسلامی، ج ۱، ص ۳۵۸- ۳۵۹، مرکز جهانی علوم اسلامی.)

پس امر بین امرین به این معناست که در عین اینکه فعل ،مستند به انسان است، مستند به اراده ذات باری تعالی نیز هست. اما اراده و اختیار انسان در عرض اراده الهی نیست تا شریک در اراده الهی شود، بلکه به بیانی که گفته شد در طول اراده الهی است؛ یعنی اراده و اختیار و قدرت انسان، یکی از اجزاء علت تامه افعال اختیاری اوست. پس انسان مجبور نیست؛ زیرا ملاک اختیار؛ یعنی قدرت و اراده در او موجود است و در عین حال او مختار علی الاطلاق نیز نیست؛ زیرا مقدمات کار در اختیار او نیست و این همان معنای امر بین امرین است که بر تمام افعال صادره از انسان حاکم است. (طباطبائی، محمد حسین، اصول فلسفه و روش رئالیسم، ج ۳، ص ۱۶۱- ۱۷۴، پاورقی: مطهری، مرتضی، انتشارات صدرا.)

تا اینجا دانسته شد که انسان در کارهای خویش دارای اختیار است؛ هر چند که این اختیار تحت قانون کلی و سنت حاکم بر هستی قرار دارد که از آن به مشیت الهی یاد می شود و هرگز فعل اختیاری انسان بیرون از دایره مشیت الهی نخواهد بود؛ زیرا اگر چنین اتفاقی بیفتد، مالکیت و حاکمیت الهی مخدوش و بی معنا خواهد بود؛ در حالی که مالکیت خداوندی حقیقی است و هیچ کس از دایره مالکیت او خارج نخواهد شد. از این روخداوند در آیه ۳۰ سوره انسان می فرماید: و ما تشاوون إلا ان یشاء الله؛ و شما نمی‏خواهید مگر آنکه خدای بخواهد. بر اساس آیات قرآن، قدرت انسان در انجام یا ترک هر چیزی در چارچوب قوانین و مقدراتی است که برای آن چیز تعیین شده است. پس قدرت اختیاری انسان بیرون از مقدرات الهی نخواهد بود. مقدرات هر چیزی در اصطلاح قرآنی به عنوان قدر مطرح شده است.

قدر، به معنای مقدار و اندازه چیزی به حسب وزن یا به حسب زمان و مکان، اندازه نمودن، فرمان دادن، حکم کردن، محدود ساختن حوادث و اشیاء به علل مادی و شرایط زمانی و مکانی (نثر طوبی، شعرانی، ص ۲۸۸) آمده است. قدر در اصطلاح قرآنی به معنای اندازه اشیاء و تعیین حدود وجودی آنها آمده است. (المیزان، طباطبایی، ج ۱۹، ص ۹۰) به بیان دیگر، تقدیر امری از ناحیه خداوند، قرار دادن آن به اندازه و مقداری است که حکمت اقتضا می کند. (مجمع البیان، امین الاسلام طبرسی، ج ۹ ۱۰، ص ۷۸۵) خداوند برای تبیین این معنا از واژه هایی چون «قدر» و مشتقات آن و نیز «اجل»، «کتب» و مانند آنها استفاده کرده است.

قدر و مقدرات از نظر قرآن

برای درک بهتر مسئله قدر و مقدرات الهی، بهتر است که جنبه های گوناگون قدر و مقدرات الهی از نظر قرآن تبیین شود.

۱. فراگیری قدر و مقدرات: براساس آموزه های قرآن، قدر و مقدرات الهی اختصاص به انسان ندارد، بلکه همه امور هستی را در بر می گیرد. خداوند می فرماید: و إن من شیء إلا عندنا خزائنه وما ننزله إلا بقدر معلوم؛ و هیچ چیز نیست مگر آنکه گنجینه‏های آن نزد ماست و ما آن را جز به اندازه‏ای معین فرو نمی‏فرستیم. (حجر، آیه ۲۱) همچنین در جایی دیگر می فرماید: الذی له ملک السماوات والارض ولم یتخذ ولدا ولم یکن له شریک فی الملک وخلق کل شیء فقدره تقدیرا؛ همان کس که فرمانروایی آسمانها و زمین از آن اوست و فرزندی اختیار نکرده و برای او شریکی در فرمانروایی نبوده است و هر چیزی را آفریده و بدان گونه که درخور آن بوده اندازه‏گیری کرده است. (فرقان، آیه ۲؛ ونیز نگاه کنید: یس، آیه ۱۲؛ قمر، آیه ۴۹؛ طلاق، آیه ۳)

۲. رضا به مقدرات الهی: از نظر قرآن، انسان باید به مقدرات الهی راضی باشد؛ زیرا اولا کاری از دست او ساخته نیست؛ ثانیا این مقدرات براساس حکمت الهی و اهدافی است که برای آفرینش در نظر دارد. خداوند می فرماید: و ابتغوا ما کتب الله لکم؛ و آنچه را خدا برای شما مقرر داشته طلب کنید. (بقره، آیه ۱۸۷) اینکه فرمود مقدرات را بجویید، به معنای رضایت مندی به آن مقدرات و تلاش برای رسیدن به آن مقدرات است. پس انسان نه تنها از مقدرات الهی فرار نکند بلکه باید دنبال مقدرات باشد و آن را بجویید و بخواهد.

۳. تعیین هر ساله مقدرات در شب قدر ماه مبارک رمضان: مقدرات امور در شب قدر انجام می گیرد. این شب قدر در ماه رمضان قرار دارد و هر ساله با توجه به تکرار ماه رمضان، شب قدر تکرار می شود و مقدرات در آن تعیین می گردد. خداوند در آیه ۱۸۵ سوره بقره می فرماید قرآن در ماه رمضان نازل شده است. سپس در سوره قدر می فرماید قرآن در شب قدر نازل شده است که از هزار ماه با ارزش تر است؛ زیرا در آن شب روح و فرشتگان هر ساله نازل می شوند تا امر الهی و مقدرات خداوندی مشخص کنند: تنزل الملائکه والروح فیها بإذن ربه