فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی

فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی شامل 88 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش کسب حلال در زندگی :

مقدمه

کسب رزق حلال در مقابل کسب و درآمد حرام، در آموزه های دینی و فقه اسلامی مورد بحث گفت وگو تأکید قرار گرفته و ده ها آیه و روایت را به خود اختصاص داده است؛ و این خود دلالت از اهمیت آن در سعادت انسان و توفیقات الهی و روابط اجتماعی – اقتصادی دارد.

«رزق» به معنای عطا و بخششِ مستمری است که به منظور ادامه حیات با نیاز فرد مطابقت دارد. ازآنجاکه روزیِ خداوند، عطای مستمر به آفریدگان است، از آن به «رزق» تعبیر شده است (مصطفوی، ۱۳۶۸، ۴، ۱۱۵).

در قرآن مجید واژه رزق به شکل های گوناگون به کاررفته است؛ در برخی موارد همچون: «وَ فِی السَّماءِ رِزْقُکم» (ذاریات/۲۲) در امور مادی است، زیرا در آیه مزبور رزق به معنای باران است (طوسی، بی تا ۹، ۳۸۵؛ فیض کاشانی، ۱۴۱۸، ۲، ۱۲۰۸؛ طبرسی، ۱۳۷۲، ۹، ۲۳۵). رزق در برخی موارد همچون آیه «وَ الَّذینَ هاجَرُوا فی سَبیلِ اللهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَیرْزُقَنَّهُمُ اللهُ رِزْقاً حَسَناً وَ إِنَّ اللهَ لَهُوَ خَیرُ الرَّازِقینَ» (حج/۵۸)، در امور معنوی و اخروی و در برخی موارد همچون آیه «إِنَّ اللهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّهِ الْمَتین» (ذاریات/۵۸)، در معنای عام از امور معنوی و مادی به کار رفته است.

در تأیید تفاوت «رزق» و «درآمد» باید گفت؛ در متون دینی اصیل و معتبر، بر مال حرام رزق اطلاق نشده است، چنان که طبرسی ضمن تفسیر آیه «وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ ینْفِقُون؛ و از تمام نعمت ها و مواهبی که به آنان روزی داده ایم، انفاق می کنند» (بقره/۳) گفته است: روزیِ واقعی آن است که شخص بتواند از آن بهره مند شود و کسی حق نداشته باشد او را از این بهره مندی بازدارد؛ بنابراین، آیه مذکور دلیل بر آن است که مال حرام رزق و روزی نیست؛ زیرا خدای متعال مردمان را به انفاق کردن از آنچه روزی ایشان مقرّر داشته می ستاید و انفاق کننده از مال حرام – به اتفاق همگان- شایسته ستودن نیست، پس حرام رزق محسوب نمی شود (طبرسی، ۱۳۷۲، ۱، ۱۲۲).

درباره مفهوم «روزی حلال» باید گفت: ائمه اطهار (ع) علاوه بر تشویق به روزی حلال، به شکل های گوناگون و نهی از خوردن مال حرام و بیان برخی از مصادیق آن همچون: ربا، رشوه و…، تفسیری از مفهوم رزق و روزی حلال ارائه کرده اند؛ چنانکه محمد بن ابی نصر به امام رضا (ع) عرض کرد: «جُعِلْتُ فِداک ادْعُ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ یرْزُقَنِی الْحَلالَ فَقالَ أَ تَدْرِی مَا الْحَلالُ؟ قُلْتُ الَّذِی عِنْدَنَا الْکسْبُ الطَّیب؛ قربانت شوم، من دعا می کنم که خداوند از روزی حلال خود به من عطا فرماید. حضرت فرمودند: «می دانی روزی حلال چیست؟» عرض کردم: قربانت تا آنجا که می دانم کاسبی پاک را روزی حلال می شمارند». حضرت فرمودند: علی بن حسین (ع) می فرمودند: «الْحَلالُ هُوَ قُوتُ الْمُصْطَفَینَ ثُمَّ قالَ قُلْ أَسْأَلُک مِنْ رِزْقِک الْواسِع؛ روزی حلال قوت برگزیدگان الهی است، در دعای خود بگو بار خدایا! از روزی واسعت به من عطا کن» (کلینی، ۱۴۰۷، ۲، ۵۵۳).

از متن پرسش و پاسخ برمی آید روزیِ حلال آن است که از راه های مجاز در شرع- که کتاب های فقهی عهده دار بیان آن هستند- به دست آید؛ چنان که آیات قرآن و سخنان ائمه اطهار (ع) در بیان برخی از مصادیق مال حرام همچون ربا و رشوه این مدعا را ثابت و تأیید می کند. در روایتی دیگر معمربن خلاد از حضرت رضا (ع) روایت کرده که فرمودند: حضرت باقر (ع) مردی را دیدند که می گفت: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُک مِنْ رِزْقِک الْحَلال»؛ امام فرمودند: تو از خداوند روزی پیامبران را درخواست می کنی، بگو: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُک رِزْقاً حَلالاً واسِعاً طَیباً مِنْ رِزْقِک» (همان، ۲، ۵۵۲). منظور از روزی پیامبران در روایت مذکور، رزقی است که در واقع و نفس الامر، حلال باشد؛ چنین رزقی، رزق پیامبران و اوصیای ایشان است، اما رزق مؤمنان، رزقی است که در ظاهرِ شریعت حلال باشد؛ یعنی مکلف، از طریق تقلید یا اجتهاد، به حلال بودن آن، علم پیدا کند، چه بسا رزق هایی که بر اساس ظاهر شریعت به حلال بودن آنها حکم شده، مشتبه و شبهه ناک باشد.

همچنین امام رضا (ع) از مفهوم حلال، تفسیری ارائه کرده و هر چیزی را که برای بدن مقوّی و مفید باشد، حلال دانسته و فرموده اند: «خدای متعال هیچ خوردنی و آشامیدنی را مباح قرار نداده، مگر اینکه منفعت و صلاحی در آن باشد و هیچ چیز را حرام نفرموده، مگر اینکه در آن زیان، تلف و فسادی باشد؛ پس هر چیز سودمندی که به تن قوّت دهد و بر نیروی بدن بیفزاید حلال است» (مجلسی، ۱۴۰۳، ۶۲، ۱۶۶). مقاله حاضر در پی آن است که از یکسو اهمیت و ارزش کسب وکار حلال و به دست آوردن رزق حلال را از نگاه اسلام تبیین کند و از سوی دیگر، نقش کسب و رزق حلال را در زندگی بیان نماید.

ضرورت کسب حلال

نظام های اقتصادی جهان معاصر، انسان را در انتخاب کار و کسب مال به طورکلی آزاد می گذارد و به وی اجازه می دهد که هم از راه های صحیح و هم از راه هایی؛ مانند رباخواری، قماربازی، احتکار، بازار سیاه و. ..، به جمع ثروت بپردازد، بی آنکه به حقوق دیگران ارزشی قائل شود و به اصول اخلاقی و پیامدهای اجتماعی، سیاسی و اخروی آن بیندیشد. بدیهی است این نوع برخوردها، مشکلاتی همچون تورّم، تکاثر، برده داری، مفاسد اخلاقی و سیاسی را در پی دارد؛ در چنین جامعه ای، زندگی مشکل و توان فرسا می شود، انسانیت منحط و ارزش های انسانی سرکوب می شود؛ اما آنچه در نظام اقتصادی اسلام، بیش از هر چیز اهمیت دارد، حلال بودن کسب وکار است؛ یعنی به دست آوردن مال، از راهی که آزاد است و ممنوعیت شرعی ندارد؛ قرآن کریم به پیروانش تأکید می ورزد که بنیان مالی خود را بر پایه «ایمان خالص و تقوا» استوار سازند و روزی خود را از راهی به دست آورند که طبع سلیم می پسندد و عقل آدمی بر آن رغبت می ورزد و خداوند آن را مجاز و مباح می داند: «و از نعمت های حلال و پاکیزه ای که خداوند به شما روزی داده است، بخورید و از [مخالفت ] خداوندی که به او ایمان دارید، بپرهیزید» (مائده/۸۸).

«ای مردم! از آنچه در زمین است حلال و پاکیزه را بخورید و از گام های شیطان پیروی مکنید که او دشمن آشکار شماست» (بقره/۱۶۸). خداوند در این آیه شریفه، از طرفی به کسب رزق حلال امر می کند و از طرفی از ضدّ آن؛ یعنی حرام خواری و انجام کار نامشروع نهی می کند و آن را تبعیت از شیطان می خواند. بر اساس آیات قرآن، خداوند رزق و روزی حلال و طیب را برای انسان در نظر گرفته است: «و از چیزهای پاک به شما روزی داد، باشد که سپاسگزاری کنید» (انفال/۲۶)؛ «و [نیز] روزی های پاکیزه را چه کسی حرام گردانیده؟ بگو: این [نعمت ها] در زندگی دنیا برای کسانی است که ایمان آورده اند و روز قیامت [نیز] خاصّ آنان است» (اعراف/۳۲).

قرآن دغدغه مؤمنان در کسب وکار را در این می داند که به پاک و حلال بودن درآمد و تغذیه خود فکر می کنند. همچنان که قرآن اصحاب کهف را مثال می آورد. آنان پس از بیداری از خواب سیصد و اندی ساله خود، دغدغه غذای حلال و پاکیزه را داشتند تا نور ایمانشان همچنان بدرخشد و خاموش نشود: «…تا ببیند کدام یک از غذاهای آن پاکیزه تر است و از آن، غذایی برایتان بیاورد» (کهف/۱۹)؛ از این رو؛ بر شخص مسلمان واجب است که در حدّ ضرورت و به قدر توان، کار کند و مخارج خود و خانواده اش را تأمین نماید: «طلب حلال بر هر مرد و زن مسلمان واجب است» (شعیری، بی تا ۱۳۹). شغل او باید مباح باشد و مالی را که صرف هزینه های زندگی خود می کند، بایستی حلال باشد. انسان نباید تن پرور و سربار جامعه باشد و به دستاورد دیگران چشم بدوزد و بخواهد به اموال مردم دستبرد بزند. پیشوایان معصوم اسلام همواره پیروان خود را از پستی و ذلّتِ درخواست و طلب از دیگران باز می داشتند و می کوشیدند تا آنان را به عزّت و بزرگواری عادت دهند؛ از آنان می خواستند که حتّی در سخت ترین شرایط از کار شرافتمندانه برای امرار معاش خود دست برندارند و با سعی و کوشش، خود را از دیگران بی نیاز سازند. شخصی حضور امام صادق (ع) شرفیاب شد و عرض کرد: من نمی توانم با دست خودکار کنم یا به تجارت بپردازم، درحالی که فردی محروم و نیازمند هستم [چه کنم؟]، امام (ع) فرمود: «کارکن و با سرت بار ببر و خویشتن را از مردم بی نیاز کن» (کلینی، ۱۴۰۷، ۵، ۷۶ – ۷۷). کسی که توان کار کردن دارد و می تواند از راه مشروع امرارمعاش کند، چنانچه بیکار و سربار جامعه باشد، شخصیت خود را خوار و پایمال می سازد و انسان ارزشمندی نیست.

رسول خدا (ص) اگر به مردی نظر می کرد و خوشایند او بود، می پرسید: «آیا کاری دارد؟» اگر پاسخ منفی بود، می فرمود: «از چشمم افتاد!» وقتی علت را می پرسیدند، می فرمود: «وقتی مؤمن شغل و حرفه ای نداشته باشد با [هزینه کردن] دینش ارتزاق می کند» (شعیری، بی تا ۱۳۹).

اسلام، سحرخیزی، سفر و تحمّل زحمت و مشقّت در راه کسب روزی را نیز سفارش کرده است:

امام صادق (ع) در سخنانی می فرماید: «هریک از شما که نیازی دارد، صبح زود حرکت کند و با سرعت به سراغ آن برود» (حر عاملی، ۱۴۰۹، ۱۷، ۷۸). «من دوست دارم که مرد برای کسب روزی خود به این سو و آن سو برود، پیامبر خدا (ص) فرمود: بار خدایا! به صبحگاهان امّت من برکت عطا کن» (صدوق، ۱۴۱۳، ۳، ۱۵۷).

با توجه به آیات و روایات ذکر شده و ده ها روایت دیگر، هر نوع کار و درآمدی مورد پسند اسلام نیست؛ بلکه کار و درآمدی مورد پسند است که حلال و پاکیزه باشد.

ارزش کسب و رزق حلال

اسلام برای کار و فعّالیت حلال و به دست آوردن روز حلال، ارج فراوان قائل است و آن را از جهت کمّی و کیفی ستوده است. درآمدهای مشروع و کسب وکار و اموال حلال، جایگاه ویژه ای داشته و قرآن مجید آن را مایه قوام و هستی شخص، جامعه و مایه زینت و آرامش در زندگی این دنیا می خواند؛ آنجا که می فرماید: «اموال خود را، که خداوند وسیله قوام زندگی شما قرار داده، به دست سفیهان نسپارید…» (نساء/۵) و در جای دیگری می فرماید: «مال و فرزند، زینت زندگی دنیاست…» (کهف/۴۶). قرآن افراد متمکن را که از طریق مشروع اموالی به دست آورده اند، افراد خوب معرفی می کند و اساساً داشتن مال و تمکّن مادی را نوعی امداد الهی به حساب آورده و عنایت و تفضّل معبود را در حق بندگان خدا بیان می کند. خداوند منابع کسب روزی حلال را در اختیار انسان قرار داده تا انسان ها به سمت حرام نروند و از حریم الهی تجاوز ننمایند؛ چراکه تصرّف در مال حرام و حلال دانستن آن از دیدگاه اسلام، بدعت در دین و تجاوز از حریم الهی است. در روایات درباره ارزش کسب وکار حلال و به دست آوردن رزق حلال چنین می خوانیم.

رسول اکرم (ص) در سخنانی می فرماید: «عبادت، هفتاد جزء است، برترین آن به دست آوردن روزی حلال است» (کلینی، ۱۴۰۷، ۵، ۷۸). «…ای مردم! کندی جریان روزی، شما را وادار نسازد که آن را از راه معصیت بجویید که خداوند روزی بندگانش را از راه حلال تقسیم کرده، نه از راه حرام. پس کسی که تقوای الهی پیشه کند و از خدا بترسد و بردباری نشان دهد خدا روزی او را از راه حلال می دهد و کسی که پرده [عفاف و گناه ] بدرد و در به دست آوردن روزی شتاب کند و روزیش را از راه حرام به دست آورد از روزی حلالش کاسته می شود و در روز قیامت بر آن محاکمه می شود» (همان، ۵، ۸۰).

کسب مال حلال از نظر کمّی و مصرف، محدود و در عین حال بسیار سخت و کمیاب است؛ امام علی (ع) می فرماید: «… شمشیر زدن بر مؤمن آسان تر از به دست آوردن یک درهم از راه حلال است!» (سید رضی، ۱۴۱۴، ۲۷۷).

امام باقر (ع) می فرماید: «به دست آوردن مال حلال بسیار مشکل و کمیاب است» (صدوق، ۱۴۱۳، ۳، ۵۶۰). امام صادق (ع) می فرماید: «خداوند خلائق را آفریده و همراهشان روزی های حلال و پاکیزه ای قرار داده است پس کسی که مقداری از روزی خود را از راه حرام بخورد همان مقدار از روزی حلالش کاسته می گردد» (کلینی، ۱۴۰۷، ۵، ۸۱).

واقعیتی که باید به آن توجه داشت این است که خداوند متعال برای تمام مخلوقات «روزی حلال» مقدّر فرموده است. اگر انسان عجله نکند و قناعت و صبر را پیشه خود سازد، تمام رزق مقدّرش به او خواهد رسید. کسانی که از کسب حرام پرهیز نمی کنند، خیال می کنند اگر از مال حرام صرف نظر کنند، کمبودی در معاششان پدید می آید و سخت محتاج و گرفتار می شوند. خداوند می فرماید: «هیچ جنبنده ای در زمین نیست، مگر اینکه روزی او بر خداست. او قرارگاه و محلّ نقل وانتقالش را می داند. همه اینها در کتاب آشکاری ثبت است» (هود/۶).

امام علی (ع) در این باره می فرماید: «جز این نیست که بنده به سبب صبر نکردن و شتاب زدگی رزق حلال را بر خود حرام می کند؛ درحالی که بیش از آنچه مقدّرش بوده، به دست نمی آورد» (ابن أبی الحدید، ۱۴۰۴، ۳، ۱۶۰ – ۱۶۱)؛ بنابراین، اولین وظیفه مؤمنان در زندگی، کسب و استفاده از اموال حلال است؛ چراکه –با توجه به آثار و پیامدهای کسب حلال که در ذیل خواهد آمد- کسب وکار حلال تأثیر زیادی در وصول به سعادت و ترقیات انسانی دارد و موجب توفیق و قبولی طاعات و عبادات می شود.

بازتاب و نقش کسب و رزق حلال در زندگی

۱.مورد حمایت و محبوب خداوند

کسی که کسب وکار مشروع و حلال دارد و از این راه طلب روزی حلال می کند، در حفظ و حمایت خداوند قرار دارد و از عنایات ویژه خدای تعالی برخوردار می شود. در حدیث قدسی آمده است که خداوند به پیامبر اسلام (ص) فرمود: «ای احمد! عبادت ده جزء باشد، نُه جزء آن طلب روزی حلال است، پس هرگاه غذا و نوشیدنی تو حلال شد، تو در حفظ و حمایت من هستی» (فیض کاشانی، ۱۴۰۶، ۲۶، ۱۴۷).

بنده با شرایطی در نزد خداوند محبوب و گرامی است. یکی از این راه ها برای گرامی بودن نزد خداوند، طلب روزی حلال است. حال چه بنده به این روزی دست پیدا کند