فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه شامل 114 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل واکاوی نظریه اخلاقی خواجه نصیر با رویکردی معرفت شناسانه :

طرح مسئله

خواجه نصیرالدین طوسی یکی از مفاخر جهان اسلام است که در حوزه های مختلف، قلم فرسایی کرده است. وی در زمینه اخلاق نیز صاحب نظر بوده و کتاب اخلاق ناصری وی یکی از مهم ترین کتب اخلاق فلسفی اسلامی است. درباره نظریه اخلاقی خواجه نصیر، مقالات متعددی نگارش شده که اکثر آنها گزارشی صرف از نظریه اخلاقی وی است یا اینکه نهایتاً زمینه های تاریخی و اجتماعی این نظریه را بررسی کرده اند. در این نوشتار تلاش خواهیم کرد نظریه اخلاقی وی را از منظر معرفت شناسی اخلاق ارزیابی کنیم. معرفت شناسی اخلاق یکی از شاخه های مهم فرااخلاق است که امکان معرفت ما به درستی و نادرستی احکام اخلاقی و همچنین چگونگی توجیه این احکام را بررسی می کند. با توجه به اینکه درک درستی یا نادرستی احکام اخلاقی، نقشی تعیین کننده در کاربرد عملی یک نظریه اخلاقی دارد، ضروری می نماید تا نظریه اخلاقی خواجه نصیر را از منظر معرفت شناسی اخلاق مورد تحلیل و بررسی قرار دهیم.

در این نوشتار با پرسش های بنیادینی روبه رو هستیم: آیا بر اساس نظریه اخلاقی خواجه نصیر امکان تشخیص درستی یا نادرستی احکام اخلاقی وجود دارد؟ اگر معرفت به احکام اخلاقی میسر باشد، روش توجیه درستی احکام اخلاقی در نظریه وی چیست؟ درنهایت نیز باید موضع نظریه اخلاقی وی درباره نسبی یا مطلق بودن ارزش های اخلاقی مشخص شود. فرضیه ما در این پژوهش آن است که خواجه معرفت به درستی یا نادرستی اصول اخلاقی را امکان پذیر می داند و با توجه به مبانی ناطبیعت گرایی، به توجیه گزاره های اخلاقی می پردازد. همچنین از مبانی نظریه اخلاقی وی این گونه برمی آید که نسبی گرایی اخلاقی را رد کرده، از نوعی مطلق گرایی و عینیت گرایی در حوزه اخلاق دفاع می کند.

برای اثبات فرضیه های این نوشتار لازم است در خصوص معرفت شناسی اخلاق و نقش آن در فلسفه اخلاق توضیحی مختصر داده شود و بر مبنای آن، نظریه اخلاقی خواجه کندوکاو شود.

معرفت شناسی اخلاق

معرفت شناسی اخلاق[۱] یکی از مهم ترین حوزه های مطالعاتی فرا اخلاق است. بنیادی ترین مسئله در این شاخه، بررسی امکان معرفت ما به درستی یا نادرستی احکام اخلاقی است. (Campbell, 2003) در این شاخه از فرا اخلاق باید مشخص شود آیا ما می توانیم اعمال به لحاظ اخلاقی درست را از اعمالی که به لحاظ اخلاقی نادرست هستند، تمیز دهیم. اگر جوابمان مثبت باشد، بایستی معلوم شود چگونه و بر اساس چه سازوکاری این کار را انجام می دهیم. اتفاقاً برای معرفت شناسان اخلاق، مسئله چگونگی تمییز درست یا نادرست اخلاقی از یکدیگر، مهم تر از اصل تمییز این دو از یکدیگر است؛ مثلاً هنگامی که ما می دانیم انجام دادن عمل x به لحاظ اخلاقی غلط است، می دانیم افرادی که معتقد به درستی این عمل هستند، از نادرستی آن اطلاع ندارند؛ اما برای معرفت شناسی اخلاق، مسئله به اینجا ختم نخواهد شد. در اینجا باید بررسی کنیم که آیا آنها از طریق دلایل قوی دیگر از دریافت حقیقت اخلاقی موردنظر بازماندند یا آنکه دلایل و توجیه محکمی برای باور اخلاقی غلط خود نداشته اند. ممکن است آنها بصیرت اخلاقی ناکافی و ذهن ضعیفی داشته اند یا آنکه از روش های نامناسب و نادرستی برای استدلال و توجیه باور اخلاقی خود استفاده کرده اند. درمجموع می توان گفت در معرفت شناسی اخلاق، اموری چون معرفت اخلاقی، حقیقت اخلاقی، دلیل، توجیه و مواردی از این دست بررسی می شود. (Zimmerman, 2010: 1 – 2)

مسئله توجیه و مدلّل سازی باورهای اخلاقی، یکی از مهم ترین موضوعات و شاید مهم ترین موضوعی باشد که در معرفت شناسی اخلاق از آن بحث می شود. اختلاف نظرها و شک هایی که در خصوص باور اخلاقی صحیح وجود دارد، موجب شده تا توجیه این باورها به یکی از مهم ترین مسائل در فلسفه اخلاق تبدیل شود. نزاع بر سر باورها و مفاهیم اخلاقی، محدود به مردم عادی نیست و فیلسوفان اخلاق را نیز شامل می شود؛ برای نمونه، ممکن است فیلسوفان اخلاق بر سر ارزش یا وظیفه ای اخلاقی اتفاق نظر داشته باشند؛ اما درباره نظریه ای که این ارزش یا وظیفه اخلاقی را توضیح می دهد، اختلاف داشته باشند. در این میان، موفقیت از آن کسی است که بهترین توجیه را برای نظریه خود یا باوری که از آن دفاع می کند، بیاورد؛ اما مسئله به همین جا ختم نمی شود و سؤالاتی درباره مسئله توجیه اخلاقی مطرح می شود. چه چیزی، دلایل خوب و بد را در اخلاق از یکدیگر متمایز می کند؟ آیا مقدمات واقعی استدلال از حیث منطقی و روان شناختی با نتایج اخلاقی استدلال مرتبط هستند؟ اگر استدلال های اخلاقی ما اصول اخلاقی را پیش فرض می گیرند، خود این اصول اخلاقی چگونه توجیه می شوند؟ (Wellman, 1971)

نظریات مختلفی درباره چگونگی توجیه گزاره های اخلاقی وجود دارد که در بخش بررسی معرفت شناسانه نظریه اخلاقی خواجه نصیر به آنها خواهیم پرداخت و نسبت نظریه اخلاقی خواجه را با هر یک از آنها مشخص خواهیم نمود.

بررسی معرفت شناسانه نظریه اخلاقی خواجه نصیر

در این بخش با محوریت کتاب اخلاق ناصری به تحلیل و بررسی نظریه اخلاقی خواجه نصیر از حیث معرفت شناسی اخلاق می پردازیم. در این اثر، خواجه نصیر تلاش می کند بر اساس نوعی نفس شناسی که ارتباط نزدیکی با نفس شناسی ارسطویی و افلاطونی، اصول و هنجارهای اخلاقی را تأسیس کند. نظریه اخلاقی وی از حیث هنجاری، ذیل فضیلت گرایی اخلاقی قرار می گیرد. در بررسی معرفت شناسانه نظریه اخلاقی خواجه لازم است نگاهی جامع و دقیق به مبانی نظریه اخلاقی او داشته باشیم. به همین منظور در ادامه با استفاده از این مبانی، جایگاه نظریه خواجه را در میان نظریات معرفت شناسی اخلاق معاصر بررسی خواهیم کرد. در ابتدا، مسئله امکان معرفت انسان به اصول و باید و نبایدهای اخلاقی و همچنین درستی یا نادرستی آنها را بررسی می کنیم. سپس چگونگی توجیه احکام اخلاقی در نظریه خواجه ارزیابی می شود. در نهایت نیز نسبی یا مطلق بودن احکام اخلاقی از نظر وی بررسی خواهد شد.

یک. امکان معرفت اخلاقی

قبل از اینکه معلوم شود خواجه نصیر معرفت به احکام اخلاقی و درستی یا نادرستی آنها را می پذیرد یا رد می کند، لازم است به ارتباط عمیق میان هستی شناسی اخلاق و معرفت شناسی اخلاق که هر دو زیرمجموعه فرا اخلاق هستند، توجه کنیم.

در هستی شناسی اخلاق، واقعی یا غیرواقعی بودن اوصاف اخلاقی، همچون خوب، بد، درست، نادرست، باید و نباید بررسی می شود. در این شاخه از فرااخلاق باید مشخص شود که آیا اوصاف اخلاقی عینی هستند و واقعیتی مستقل از ذهن ما دارند یا آنکه وابسته به ما و عواطف و احساساتمان می باشند. در صورت پذیرش هستیِ مستقل اوصاف اخلاقی، داوری های اخلاقی ما عینی خواهند بود و می توان از برتری یک رأی اخلاقی بر رأی دیگر و وجود متخصص در اخلاق سخن گفت؛ اما اگر شخصی بودن داوری های اخلاقی را بپذیریم و واقعیت عینی اوصاف اخلاقی را رد کنیم، داوری های اخلاقی دلخواهانه خواهند شد و نمی توان از برتر بودن یک داوری نسبت به سایر داوری ها سخن گفت. (مک ناوتن، ۱۳۸۶: ۲۱ ۱۹) بر اساس این دو رویکرد، دو نظریه اصلی در حوزه هستی شناسی اخلاق وجود دارد: واقع گرایی اخلاقی[۲] و غیرواقع گرایی اخلاقی.[۳] مسئله مهم دیگری که در امتداد بحث از واقعی یا غیرواقعی بودن اوصاف اخلاقی مطرح می شود، شناخت گرایی[۴] و ناشناخت گرایی[۵] در فرااخلاق است.

همه واقع گرایان اخلاقی، طرفدار شناخت گرایی در حوزه اخلاق هستند. بر مبنای شناخت گرایی، گزاره های اخلاقی صدق و کذب پذیر هستند. درواقع چون گزاره های اخلاقی از سنخ باور هستند، صدق و کذب پذیر می باشند. در مقابل شناخت گرایی، ناشناخت گرایی قرار دارد که بر اساس آن، گزاره ها و داوری های اخلاقی صدق و کذب پذیر نیستند و عمدتاً بیانگر عواطف شخصی یا نگرش ها هستند. تمامی واقع گرایان شناخت گرا هستند؛ اما همه غیرواقع گرایان ناشناخت گرا نیستند. جان مکی در نظریه خطا از نوعی شناخت گرایی در اخلاق دفاع می کند که بر اساس آن، همه گزاره های اخلاق کاذب هستند. (Van Roojen, 2004) بنابراین اگر بتوانیم ثابت کنیم نظریه اخلاقی خواجه واقع گرا است، ثابت نموده ایم که وی شناخت گرا بوده، صدق و کذب پذیر بودن اوصاف اخلاقی را می پذیرد. اگر یک نظریه اخلاقی، صدق و کذب پذیر بودن اوصاف اخلاقی را بپذیرد، یک قدم به پذیرش معرفت انسان به درستی یا نادرستی احکام اخلاقی نزدیک شده است. بر همین اساس لازم است واقع گرا یا غیرواقع گرا بودن نظریه اخلاقی خواجه را بررسی کنیم.

ابتنای اخلاق بر نفس شناسی در نظریه خواجه می تواند دلیلی به نفع عینی و واقعی بودن اوصاف اخلاقی باشد. از نظر وی، نفس انسان قوایی دارد که برای هر یک از آنها وضعیتی آرمانی در نظر گرفته شده است که این وضعیت آرمانی «فضیلت اخلاقی» نام دارد. بنابراین در نظریه اخلاقی خواجه، بخش مهمی از اخلاق بر استعدادها و توانمندی هایی از انسان مبتنی است که در همه انسان ها مشترک می باشند. از این نظر، نظریه اخلاقی وی، اخلاق را وابسته به شخص می داند و چنین به نظر می آید که به غیرواقع گرایی اخلاقی نزدیک است؛ زیرا غیرواقع گرایی اخلاقی نیز مستقل بودن اوصاف اخلاقی از انسان را رد می کند؛ اما باید توجه داشت که وجه مهم دیگر در شکل گیری فضایل از نظر خواجه نصیر، به غایت نهایی که در این نظام اخلاقی مشخص شده است و شرایط عینی ایجاد فضایل بازمی گردد. چنان که گذشت، از نظر خواجه بالاترین درجه فضیلت اخلاقی و نهایت اخلاق این است که افعال انسان خداگونه شود و هدف انسان از انجام فعل، نفس فعل باشد و انگیزه ای زائد بر آن نداشته باشد. شبیه شدن افعال انسان به خداوند، درواقع نوعی نزدیکی و تقرب به پروردگار است که می تواند ذیل عنوان غایت نهایی اخلاق در نظام اخلاقی خواجه ملاحظه شود.

به طور کلی مقصود از تقرب به خداوند این است که انسان در زندگی خود، تنها به خدا توجه داشته باشد و ارتباط او با اشخاص و امور دیگر از جهت نسبتی باشد که این امور با خداوند دارند. (طباطبایی، ۱۳۷۰: ۵۲۷ ۵۲۶)

بنابراین مفهوم قرب الهی تا حد زیادی مفهومی عرفانی است. با آنکه مقدمات بحث از قرب الهی در کتاب اخلاق ناصری مطرح شده، این مسئله به نحو جدی و مبسوط در کتاب اوصاف الاشراف بیان گردیده است. خواجه در این کتاب مدعی می شود انسان برحسب ذات خود، موجودی وابسته به غیر است و بدون توجه به پروردگار و افاضات وی، وجود او وجودی ناقص خواهد بود. پس هنگامی که آدمی متوجه نقص خود شد، باید در پی برطرف کردن آن باشد. «غیری» که خواجه نصیر از آن سخن می گوید، خداوند است و استکمال انسان در گرو تقرب به پروردگار است. از نظر او، تقرب به خداوند مراحلی دارد که خواجه از آنها با عنوان سیر و سلوک یاد می کند. (طوسی، ۱۳۷۶: ۱۱۰ ۱۰۹) بنابراین برای سعادتمند شدن لازم است به مرحله قرب الهی برسیم و از نظر خواجه، این مسئله نهایت اخلاق است. قرب الهی زمانی به وجود می آید که نفس انسان کامل شود و کمال، فی نفسه امری وجودی و عینی است. پس وجود معیاری عینی به نام قرب الهی در نظریه اخلاقی خواجه که موجب استکمال نفس خواهد شد، دلیلی به نفع واقعی بودن اوصاف اخلاقی در نظام اخلاقی وی می باشد.

مسئله دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد، این است که در فرآیند شکل گیری ایجاد فضایل اخلاقی، با مقوله های مختلف و متفاوتی مواجه می شویم. شکل گیری فضایل امری دوطرفه است که محصول تعامل ظرفیت های درونی انسان و تعامل آدمی با جهان خارج در هنگام عمل کردن می باشد. طرف اول، نفس انسان است که سه قوه دارد و هر یک از قوای آن، فضیلت مخصوص به خود را دارد. همان طور که بیان گردید، فضایل اخلاقی ملکات نفسانی هستند که در نفس انسان ایجاد می شوند. گرچه وقتی نفس انسان به فضیلتی اخلاقی آراسته شد، این فضیلت، علت عملکرد فضیلت مندانه آدمی در شرایط گوناگون می شود، برای شکل گیری و پایدار شدن آن در نفس لازم است ابتدا انسان به انجام اعمال فضیلت مندانه بپردازد تا از طریق عادت، فضیلت در نفس ملکه شود. بر همین اساس، طرف دوم در شکل گیری فضایل اخلاقی مربوط به اعمالی عینی از نوع خاص و شرایط عینی عملکرد است. برای نمونه، شکل گیری فضیلت عدالت و ملکه شدن آن، مستلزم انجام اعمال عادلانه است. اعمال عادلانه اعمالی هستند که ویژگی های خاصی دارند و در شرایط معینی انجام می شوند. پس می توان گفت فضایل اخلاقی به نحو خودبه خودی و بدون توجه به شرایط عینی و واقعی ایجاد نمی شوند.

درمجموع باید گفت در نظام اخلاقی خواجه نصیر، موضوع گزاره های اخلاقی که عمدتاً فضایل اخلاقی هستند، از یک طرف مربوط به ویژگی های منحصربه فرد نفس انسان هستند؛ اما از طرف دیگر، به شرایط عملکرد عینی و واقعی بازمی گردند که بر اساس آن، فضایل اخلاقی ایجاد می شوند. وابسته بودن فرآیند شکل گیری فضایل به شرایط واقعی عمل، دلیلی به نفع واقعی بودن فضایل اخلاقی و درنتیجه واقع گرا بودن نظریه اخلاقی خواجه نصیر است. از طرف دیگر، وجود معیار قرب الهی در نظریه اخلاقی خواجه نیز مؤید واقع گرا بودن این نظریه است؛ زیرا همان گونه که بیان گردید، سعادت نهایی انسان از نظر خواجه در گرو قرب الهی است و قرب الهی نیز زمانی حاصل می شود که نفس انسانی کامل شود. کمال نفس نیز هنگامی اتفاق می افتد که امری وجودی در آن پدیدار شود.

در فلسفه اسلامی و اخلاق فلسفی اسلامی، تعبیر حسن و قبح ذاتی به جای واقع گرایی اخلاقی به کار رفته است. بر مبنای حسن و قبح ذاتی، پاره ای از افعال انسان به طور ذاتی به حسن و قبح متصف می شوند و برای این اتصاف، هیچ نیازی به امر خداوند ندارند. (لاهیجی، ۱۳۶۴: ۵۹ ) درواقع برخی افعال برحسب ذات خود، متصف به خوب و بد می شوند. در اینجا خوبی و بدی فعل، همانند رنگی است که جزء ذات فعل است و کسی از بیرون آن را روی فعل نپاشیده است.

از مجموع آثار خواجه نصیر این گونه برداشت می شود که وی طرفدار حسن و قبح ذاتی است. برای نمونه، وی در کتاب تجرید الاعتقاد از ذاتی و عقلی بودن حسن و قبح سخن می گوید. (طوسی، ۱۴۰۷: ۱۹۷) همچنین در آثاری مانند اساس الاقتباس و شرح اشارات بر ذاتی و عقلی بودن حسن و قبح افعال تأکید می کند. (همو، ۱۳۷۶: ۲۶۰ ۲۴۸) بنابراین خواجه با پذیرش ذاتی بودن حسن و قبح افعال، واقعی و عینی بودن اوصاف اخلاقی را پذیرفته و بر همین مبنا، صدق و کذب پذیری احکام اخلاقی را قبول کرده است. از سوی دیگر، چنان که گذشت، وی عقلی بودن حسن و قبح را نیز می پذیرد که پذیرش آن به معنای قبول کردن معرفت انسان به احکام اخلاقی و درستی و نادرستی آنها است.

همچنین خواجه بر این باور است که اخلاقیات از سنخ مشهورات و مورد توافق و تأیید عقلا هستند. بر این اساس، وقتی می گوییم عدالت خوب است یا کمک به فقرا درست است، منظورمان این است که از نظر اکثریت عقلا، این اعمال درست هستند و باید آنها را انجام داد. (همان) بنابراین تأیید اکثریت عقلا، معیار درک و شناخت ما از درستی یا نادرستی یک عمل است.

با توجه به این مطلب نیز می توان پذیرفت که خواجه درک درستی یا نادرستی احکام اخلاقی را ممکن می داند.

دو. چگونگی توجیه گزاره های اخلاق

درباره روش توجیه گزاره های اخلاقی، سه نظریه بنیادی در معرفت شناسی اخلاق وجود دارد که عبارتند از: طبیعت گرایی،[۶] ناطبیعت گرایی[۷] و شهودگرایی.[۸] در این قسمت ضمن معرفی این نظریات مشخص خواهیم نمود که نظریه اخلاقی خواجه از نظر توجیه احکام اخلاقی، ذیل کدام یک قرار خواهد گرفت.

۱- طبیعت گرایی

طبیعت گرایی قبل از آنکه نظریه ای در خصوص توجیه گزاره های اخلاقی باشد، نظریه ای در باب معنای اوصاف اخلاقی است. این نظریه، صورتی از تعریف گرایی در حوزه معنای اوصاف اخلاقی است که اوصاف و مفاهیم اخلاقی را تعریف پذیر می داند. بر مبنای این نظریه، اوصاف و اصطلاحات اخلاقی را می توان بر اساس اوصاف و اصطلاحات طبیعی تعریف نمود. برای نمونه، در تعریف واژه خوب گفته می شود: خوب یعنی آنچه بیشترین احساس لذت یا بیشترین آرامش را به دنبال دارد. همچنین درست اخلاقی را می توان به امری تقلیل داد که مورد تأیید خداوند باشد. (فرانکنا، ۱۳۸۳: ۲۰۶ ۲۰۵) طبیعت گرایی اخلاقی تا حد زیادی، ریشه در یک نگاه متافیزیکی طبیعت گرا به کل هستی دارد. بر اساس این دیدگاه متافیزیکی، همه واقعیت هایی که در جهان وجود دارند، طبیعی و تجربی هستند یا قابل تقلیل به واقعیت های طبیعی می باشند. بنابراین واقعیت های اخلاقی در این رویکرد، نوع خاصی از حقایق نیستند و به واقعیت های تجربی فرو کاسته می شوند.

اگر اوصاف اخلاقی مثل خوب، بد، درست و نادرست را بتوان بر اساس مفاهیم طبیعی چون لذت و بیشترین آرامش تعریف کرد، نتیجه می گیریم با همان روش هایی که باورهایمان را در علوم طبیعی و تجربی توجیه می کنیم، می توانیم باورهای اخلاقی نیز را توجیه کرده، مدلّل سازیم. (Copp , 1990: 237 – 238)

بنابراین طبیعت گرایی در معرفت شناسی اخلاق بدین معنا است که روش توجیه احکام اخلاقی، مشابه توجیه باورهای تجربی و طبیعی است و این مسئله، پیامد تعریف مفاهیم و اوصاف اخلاقی بر مبنای اوصاف طبیعی است.

۲- ناطبیعت گرایی

ناطبیعت گرایی صورتی دیگر از تعریف گرایی اخلاقی است که مفاهیم اخلاقی را تعریف پذیر می داند؛ اما اصطلاحات اخلاقی را بر اساس مفاهیمی مابعدالطبیعی، همچون فرمان الهی یا تقرب به پروردگار تعریف می کند. (فرانکنا، ۱۳۸۳: ۲۰۶ ۲۰۵) بر مبنای ناطبیعت گرایی، برای توجیه گزاره ها و باورهای اخلاقی باید به باورها و گزاره های مابعدالطبیعی مراجعه نمود. بنابراین معنای واژگان و اوصافی چون خوب و بد اخلاقی، قابل تقلیل به اوصاف و گزاره های مابعدطبیعی است. مثلاً آن چنان که در نظریه امر الهی مطرح