بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وقتی مادری برای زنان پرهزینه می شود :

زمانی همسری و مادری هویت بخش ترین ویژگی های زنان به شمار می آمد. ازدواج و مادری در فاصله کمی از یک دیگر اتفاق می افتاد و همسران جوان در زمان کوتاهی پس از تأهل تبدیل به مادران می شدند، اما اکنون این فرآیند تغییر کرده است. راه یافتن زنان به عرصه عمومی موجب شده است زنان، بودن در عرصه عمومی را هیجان انگیزتر از تمامی وظایف خود در عرصه خصوصی بدانند.

آن چه بیش از همه آن ها را برای حضور در این عرصه مشتاق می کند، دستیابی به قدرتی است که مردان به واسطه حضور در اجتماع در اختیار داشتند. ظلم و ستمی که تحت عنوان زن بودن به بسیاری از زنان اعمال می شد نیز از دیگر عوامل اشتیاق زنان برای کسب قدرت و تجربه استقلال است. به هر تقدیر اتفاق مدرنیته و ماجراهای پس از آن، زنان را وارد عرصه عمومی و فعالیت های اجتماعی کرد. از جمله پیامدهای این اتفاق، تغییر در خانواده، لزوم تشکیل آن و نظربه های جدید نسبت به ابعاد و بازتولید و فرزندآوری است.

اکنون زنانی در عرصه اجتماع حضور دارند که دیگر خود را تنها به عنوان همسر و مادر نمی شناسند. از نظر آن ها ضرورت ازدواج و قرارگرفتن در جایگاه مادری، تنها یک انتخاب است. هویت زنانه در عصر مدرنیته در این دو خلاصه نمی شود، بلکه به اقتضای تجربیات جدیدی که زنان را از توانمندی های خود مطلع ساخته است، خواستار بر عهده گرفتن نقش هایی که تا پیش از این در انحصار مردان بود، کرده است. جنبش های زنانه در تسهیل این امر نقش داشته و دولت ها را وادار ساختند صدای زنان را شنیده و به خواسته آن ها پاسخ دهند.

حضور زنان در عرصه آموزش و پس از آن اشتغال، سبب شد که زنان ازدواج را به تأخیر اندازند. تأخیر در ازدواج سبب تغییر در الگوی فرزند آوری و تعداد آن نیز شده است. به نظر می رسد تحصیلات و اشتغال و به دنبال آن اختصاص زمان طولانی به این دو، مهم ترین دلیل تغییر الگوی فرزندآوری در این دسته از زنان است، اما لازم است به این مسئله از جوانب دیگر و به ویژه از منظر هم دلی نگریسته شود.

نخستین دلیل تأخیر در مادری آن است که مادری فعالیتی تمام وقت است. از لحظه تشکیل نطفه در رحم مادران، آن ها تغییرات جسمی و روحی فراوانی را تجربه می کنند. این اتفاق اگرچه طبیعی است، اما تفاوت بسیاری میان مادرانی که در خانه حضور دارند با مادرانی که در محیط کار هستند، در تحمل آن وجود دارد. این مادران موظف هستند فارغ از هر آن چه به جسم و روح آن ها مربوط است، به مسئولیت خود پرداخته و آن را به خوبی انجام دهند؛ در غیر این صورت مسئولیت آن ها به دیگری واگذار خواهد شد.

تولد فرزندان، مسئولیت دیگری بر این مادران تحمیل می کند. این زنان میان عشق مادری و نیاز فرزند به آن ها و مسئولیت های کاری خود در تعارض قرار می گیرند. تنهایی مادران در پرورش فرزندان و عدم همکاری پدران در این حوزه، از مهم ترین دلایل اضطراب این مادران است؛ اگرچه پدران از آمادگی های زنانه برای نگهداری از فرزندان برخودار نیستند، اما به نظر می رسد به مدد این بهانه، از تمامی مسئولیت خود صرف نظر می کنند و والدگری را تنها مادری و مختص زنان می دانند.

به این ترتیب است که مادری مساوی با بر دوش داشتن مسئولیت فرزندان به تنهایی است. مسئولیتی که زنان با آن قضاوت می شوند و هرگونه نقص در آن، به معیاری برای قضاوت و تخریب شخصیتی آن ها تبدیل می شود. به این گونه است که مادران در برابر این تصور تصمیم می گیرند کاری را که به خوبی برای