فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید

فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید شامل 77 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وقت انگاری بازگشت موعود و پیدایش فرقه های جدید :

مقدمه

با نگاهی گذرا به الهیات ادیان زنده به نقطه­ اشتراکی برمی­خوریم که از وقوع رویدادی مهم حکایت دارد. در الهیات و تاریخ همه­ی این ادیان به دوره ای به نام «آخرالزمان» اشاره شده است. این دوره دست خوش رخدادهای عظیمی خواهد بود که ظهور منجی موعود از جمله­ی آنهاست. اخبار، تعالیم و مطالب فراوانی در منابع دینی هر سه دین ابراهیمی در خصوص ظهور منجی موعود آمده است. یهودیان چشم انتظار ظهور مسیحای موعود عهد عتیق هستند. مسیحیان معتقدند عیسی برای بار دوم به زمین بازخواهد گشت و به داوری خواهد پرداخت و مسلمانان نیز مطابق قول غالب، ظهور مهدی موعود رحمه الله را به انتظار نشسته اند. در این میان، با توجه به اهمیت موضوع ظهور منجی موعود و انتظار پیروان ادیان برای تحقق آن، زمینه برای سوء استفاده از این آموزه به ویژه در اسلام و مسیحیت فراهم شده است، به گونه ای که برخی با ایجاد انحراف در این آموزه، اسباب ایجاد شقاق در دین را فراهم آورده و با فرقه سازی، بخشی از پیروان این ادیان را از آنها جدا کرده اند. از این رو، این آموزه با وجود کارکرد نجات بخشی خود، به دلیل سوء استفاده برخی فرصت طلبان، زمینه ساز تشکیل فرقه های جدید شده است. پنج روش فرقه سازی عبارتند از: مدعی منجی موعود بودن، ادعای نیابت از منجی موعود، تاریخ پنداری برای ظهور منجی، ادعای کشف و مکاشفه و سوء استفاده از وضعیت اجتماعی خاص پر رنگ شدن انتظار در میان مردم.

نقش توقیت در پیدایش فرقه های جدید

نکته مهم در باب ظهور منجی موعود این است که در هیچ کدام از سه دین ابراهیمی، زمان قطعی و تاریخی دقیق برای ظهور مشخص نشده است، بلکه در هر سه دین به ویژه در مسیحیت، ظهور منجی موعود در دوره ای پیش بینی شده است که عموماً «آخرالزمان» نامیده می شود. از قضا در تعالیم این ادیان به ویژه دین اسلام، وقت پنداری برای ظهور منجی که به آن «توقیت» نیز می گویند، امری بسیار نکوهیده است و قائلین به آن، دروغ گو معرفی می شوند. با این حال، در دو دین اسلام و مسیحیت، برخی با تعیین تاریخی(کاملاً یا نسبتاً) مشخص، ظهور منجی موعود را پیش بینی کرده اند. نفس همین موضوع، زمینه اختلاف و جدایی باورمندان به چنین انگاره ای را از دین اصلی فراهم آورده است و گاهی گروهی بر اساس باور به این گونه پیش بینی و تاریخ پنداری گرد هم آمده و به تدریج، با ابداع و جعل باورها و ارزش های مشترک، فرقه ای مستقل تشکیل داده و از دین اصلی خود جدا شده اند. شیوه این گونه تاریخ پنداری ها و نمود یافتن آن در فرقه های اسلامی و مسیحی شاید متفاوت باشد، اما همگی بن مایه کاملا مشترکی دارند که همان تاریخ پنداری برای ظهور منجی موعود است.

بررسی نقش تاریخ پنداری در پیدایش فرقه ادونتیست­ها

یکی از فرقه های مسیحی که تاریخ پنداری برای ظهور را در پیدایش آن می توان مؤثر دانست، فرقه ادونتیست هاست. کشاورزی انگلیسی به نام «ویلیام میلر»، فرقه ادونتیست ها را در نیمه اول قرن نوزدهم ایجاد کرد. او تحصیلات رسمی نداشت، اما با خواندن کتاب مقدس و برجسته کردن فرازهایی از کتاب مقدس و انجام محاسبه های عددی مخصوص، بازگشت مسیح را در زمانی بین مارس یا حداکثر اکتبر تعیین و اعلام کرد.(رسول زاده، ۱۳۸۹: ۳۳۳) میلر فرازهای مورد نظرش را از رساله دوم پطرس انتخاب کرده بود که می گوید: «روز خدا چون دزد خواهد آمد که در آن، آسمان ها به صدای عظیم فرو خواهند پاشید و عناصر سوخته شده از هم خواهد گسست و زمین و کارهایی که در آن هست، خواهد سوخت».(رساله دوم پطرس، ۳: ۱۰-۸) فراز دیگر، این بخش از کتاب دانیال بود: «و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد شام و صبح تطهیر خواهد شد.»(دانیال، ۸:۱۴) و نیز این آیات: «هفتاد هفته برای قوم تو و برای شهر مقد ست مقرّر است تا تقصیرهای آنها تمام شود و گناهان آنها به انجام رسد و کفاره به جهت عصیان کرده شود و عدالت جاودانی آورده شود و رؤیا و نبو ت مختوم گردد و قدس الاقداس مسح شود. پس بدان و بفهم که از صدور فرمان به جهت تعمیر و بنا کردن اورشلیم تا(ظهور) مسیح رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود و(اورشلیم) با کوچه ها و حصار در زمان های تنگی تعمیر و بنا خواهد شد. و بعد از آن شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد گردید و از آنِ او نخواهد بود، بلکه قوم آن رئیس که می آید، شهر و قدس را خراب خواهند ساخت…».(دانبال، ۸: ۲۷-۲۴)میلر این نتیجه گیری خود را از سال منتشر ساخت و اولین موعظه خود را در این سال بیان کرد. موعظه او ظاهراً چنان قانع کننده بود که بیش از هفت صد کشیش از فرقه های مختلف، او را به منبر های خود دعوت کردند و به او یاری رساندند تا این ایده را تبلیغ کند.(جو ویور، ۱۳۸۱: ۲۷۳) او در کلیساهای تعمیدی، کانگرگیشنالیسم و متدیست درباره این موضوع سخنرانی کرد و در سال به عنوان واعظ در کلیسای تعمیدی پذیرفته شد. در نتیجه سخنرانی های او بسیاری از مردم تغییر کیش دادند و روز به روز بر شمار پیروان میلر افزوده شد. طرفداران وی مجلات و روزنامه های زیادی منتشر کردند، از جمله مجله ویژه این نهضت با نام «نشانه های زمان موعود» که در سال در شهر بوستون آغاز به کار کرد. این مجله بعداً به «منادی ظهور» تغییر نام داد. از دیگر روزنامه های منتشر شده به وسیله پیروان میلر به گاه نامه های «فریاد نیمه شب» و «شیپور حاضرباش» می توان اشاره کرد. با نزدیک شدن به زمان اعلان شده از جانب میلر، شور و اشتیاق فراوانی در میان منتظران پدیدار شد. آن سال، بسیاری از مردم که در حالت انتظار شدید به سر می بردند، اموال خود را فروختند یا بخشیدند. روز موعود( مارس ) از راه رسید، ولی آرزوها تحقق نیافت.(مولند، ۱۳۶۸: ۴۳۴) میلر و پیروانش، اکتبر را به عنوان تاریخ دوم برای ظهور تعیین کردند. در زمان تغییر وقت رجعت مسیح به سال ۱۸۴۴، نزدیک به یک میلیون نفر جماعت های خود را رها کردند.(جو ویور، ۱۳۸۱) ادونتیست ها با وجود مسخره شدن به دست رقیبان، رشته مبارزات تبلیغی احیاگرانه را آغاز کردند، ولی بار دیگر دچار نومیدی شدند؛ زیرا در تاریخ دوم نیز رجعتی صورت نگرفت. باز نگشتن مسیح سبب شد معتقدان ظهور در کنفرانس سالانه، این روز را «روز ناامیدی بزرگ» نام­گذاری کنند.(Safra, 2006: 13) بسیاری از پیروان میلر و حتی خود او نیز دچار سرخوردگی شدند. میلر در سال از مردم عذرخواهی کرد و پذیرفت که محاسبه در تعیین روز بازگشت مسیح اشتباه بوده است و دیگر در آینده چنین پیش گویی هایی نخواهد کرد. پس از این بحران ها، عده زیادی از معتقدان، کلیساهای خود را کاملا ترک کردند، برخی هم از کلیساهای خود اخراج شدند و خود میلر هم از سوی کلیسای تعمیدی تکفیر شد. از این رو، این راندگان از کلیسا مجبور شدند تشکیلاتی مخصوص به خود ایجاد کنند. پیروان میلر در سیاست، طرفدار کانگریگیشنالیسم، در تعمید، طرفدار کلیسای تعمیدی(باپتیست) و در دکترین و اعتقادات، پروتستان افراطی با تمایلات شدید مکاشفه ای شدند.(مولند، ۱۳۶۸: ۴۳۵)نسل دوم از ادونتیست ها، رویدادهای سال های تا را از نو تعبیر کردند و مدعی شدند مسیح در آن سال ها بازگشته، اما در قلمرویی آسمانی و نامرئی با پدر می زیسته است. ادونتیست ها کوشش برای تعیین زمان دقیق بازگشت مسیح را ترک کردند و خود را با اعتقاد به قریب الوقوع بودن این واقعه اقناع کردند و به ترویج گیاه خواری، پرهیز دادن از مواد مخدر و دیگر اقدامات سالم سازی روی آوردند. از میان انشعاب های متعددی که در فرقه ادونتیسم به وجود آمد، گروه «ادونتیست های روز هفتم» از جایگاه و شهرت بیشتری برخوردارند. اعتقاد اساسی ادونتیست ها، اعتقاد به قریب الوقوع بودن رجعت مسیح، مجازات بدکاران و پاداش نیکوکاران است.(جو ویور، ۱۳۸۱: ۲۷۳) خود واژه «ادونتیسم» نشان می دهد که آنها در انتظار بازگشت مسیح هستند و انتظاری عمیق تر از دیگر فرقه ها دارند. آنها نه تنها انتظار وی را می کشند، بلکه بر این باورند که ظهور وی به زودی رخ خواهد داد. به اعتقاد آنها، «او شخصا باز خواهد آمد، دقیقا به همان سان که رفت».( اعمال رسولان، ۱۱:۱) ادونتیست ها همچنین به سلطنت هزار ساله مسیح معتقدند. به اعتقاد آنها، آن دسته از پیروان مسیح که در بازگشت دوباره او زنده می شوند یا به آسمان عروج می کنند، زندگی و سلطنت هزار ساله را با مسیح تجربه خواهند کرد.(مکاشفه، ۴:۲۰) البته ادونتیست ها عقیده دارند که این سلطنت در آسمان به وقوع خواهد پیوست، نه روی زمینی که در این دوره به بیابانی متروک و خالی از سکنه تبدیل خواهد شد.(راستن، ۱۳۸۵: ۵۱) در پایان سلطنت هزار ساله نیز مردگان از جمله مفسدان زنده خواهند شد و داوری صورت خواهد گرفت. «ادونتیست های روز هفتم» مدعی هستند که زمان معین و خاصی برای آمدن مسیح در نظر ندارند. آنها این گفته مسیح را قبول دارند که «از آن روز و ساعت، هیچ کس اطلاع ندارد حتی ملایکه آسمان جز پدر من و بس»،(متی، ۳۶:۲۴) ولی به این گفته او اهمیت خاص می دهند که « چون این چیزها را واقع ببینید، بدانید که نزدیک، بلکه بر در است».(مرقس، ۲۹:۱۳)

ایجاد فرقه شاهدان یهوه بر اساس بیان تاریخ خاص برای ظهور منجی موعود

یکی دیگر از فرقه های مسیحی که ذکر تاریخ برای بازگشت عیسی مسیح در پیدایش آن نقش اساسی داشته، فرقه ی «شاهدان یهوه»است. مؤسس این فرقه، چارلز تیز راسل، قرائتی جدید و عقایدی تازه را وارد دنیای مسیحیت کرد. راسل تا پیش از آنکه ادعاهای خود را به صورت علنی اعلام کند، فعالیت هایش صرفاً به عضویت در گروه مطالعه کتاب مقدس محدود می شد. او در سال ۱۸۷۰ به همراه جمع کوچکی به مطالعه و تحقیق در کتاب مقدس روی آورد. البته این گروه در ادامه شکل منسجم تری به خود گرفت و با چاپ اولین نسخه از مجله «برج دیده بانی صهیون و بشارت حضور مسیح» رسمیت بیشتری یافت.(جورج رحمه، ۲۰۰۱: ص۷؛ السحمرانی، ۱۴۲۱: ۱۲) وی پس از محاسبات زیادی که در سال ۱۸۷۶ انجام داد، به این نتیجه رسید که مسیح موعود در سال ۱۸۷۴ به صورت نامرئی به زمین بازگشته است.(عمر حماده، ۲۰۰۳: ۲۰ ) شاید این پیش گویی را از یک نظر بتوان سنگ بنای اصلی تشکیل فرقه شاهدان یهوه دانست و از جهت دیگر، نقطه ی شروع پراکندگی میان مسیحیت و شاهدان یهوه. راسل علاوه بر پیش گویی به ظهور عیسی در سال ۱۸۷۴، در سال ۱۸۸۰ مدعی شد که در سال ۱۹۱۴، سلطنت خدا بر زمین شروع خواهد شد.(موحدیان عطار، ۱۳۸۱: ۲۵ ) از این رو، این تاریخ نزد شاهدان یهوه اهمیت خاصی دارد. آنها معتقد بودند در این سال، عیسی مسیح به عنوان پادشاه در دولت آسمانی خداوند شروع به حکومت خواهد کرد.(Richard, 2002: 367) پس از راسل، رادر فورد، جانشین وی نیز تاریخ اعلام شده از سوی راسل را تأیید کرد و آن را خدشه ناپذیر دانست. دیدگاه چارلز راسل این بود که جنگ آرماگدون در سال ۱۹۱۴صورت خواهد گرفت و با پایان یافتن آن، ملکوت خدا بر زمین آغاز خواهد شد. پس از آنکه پیش گویی یادشده در تاریخ ذکر شده تحقق نیافت، تاریخ های دیگری برای آن اعلام شد. پس از ۱۹۱۴، سال ۱۹۱۸ به عنوان تاریخ جدید، اعلام و تأکید شد که در این سال، تمامی کلیساها و اعضای آنها از بین خواهند رفت. حتی رادر فورد اعلام کرد که چند ماه بیشتر تا پایان همه چیز فرصت باقی نمانده است.(جورج رحمه، ۲۰۰۱: ۲۴-۲۳ ) این تاریخ دوباره اصلاح شد و سال ۱۹۲۵ را به عنوان سال آغاز سلطنت خداوند جای گزین کردند. رادر فورد در این باره گفت: «ما توقع داریم که سال ۱۹۲۵ هنگامه بازگشت ابراهیم، اسحاق، یعقوب و دیگر انبیای قدیم باشد.» همچنین این سال را سال برانگیخته شدن مردگان از قبر و بازگشت آنها به زندگی دانست(همان) و بر این باور بود که از میان آنها افرادی کامل، حاکمان زمین خواهند شد.(همان: ۲۰۱ )شاهدان یهوه بر این امر تأکید می کنند که عیسی مسیح در سال ۱۹۱۴ به طور نامرئی به زمین بازگشته و بر تخت پادشاهی الهی خود تکیه زده است. با این حال، «جامعه برج دیده بانی» در اول نوامبر ۱۹۹۵ از این ادعای شاهدان یهوه مبنی بر اینکه پایان دوران (یعنی وقوع جنگ آرماگدون