فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 46 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پدر و مادر اسوه حسنه اند/ پوشش والدین فرزند را تربیت می کند :

رُوِیَ عَن رَسولِ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: «إِنَّ الغَیرَهَ مِنَ الایمانِ؛[۱]غیرت از آثار ایمان است.»

بحث ما در باب غیرت بود و به بحث تربیت کشیده شد. جهتش هم این بود که غیرت از محبّت نشأت گرفته است و این محبّت اقتضا می­کند که انسان در محیط­ هایی که مسئله محبّت مطرح است، در کنار آن غیرت داشته باشد. بعد هم مسئله تربیت از غیرت نشأت می ­گیرد. اوّلین و مؤثّرترین محیطی که انسان در او ساخته می­ شود، محیط خانوادگی است و مهم ترین و تأثیرگذار ترین نقش ­ها بر روی فرزند، نقش پدر و مادر است که والدین کمال تأثیر را بر روی فرزند خود دارند.

جلسه گذشته نیز تربیت را از دیدگاه مباحث اخلاقی معنا کردم که تربیت عبارت است از: آموزش رفتاری و گفتاری. به مناسبت هم روایتی را از پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم مطرح کردم که آن را برای آن کسانی که این مباحث را تعقیب می­ کنند، تذکّر می ­دهم. روایتی را که جلسه گذشته من مطرح کردم، روایتی از پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم بود که عبد الله بن عباس آن را نقل کرده است. این روایت را از وسائل الشیعه، احکام عِشرت، باب یازدهم، حدیث چهارم نقل کردم، که «قیل یا رسولَ الله: أَیُّ الجُلَساءِ خَیرٌ؟ قال صلّی الله علیه و آله: مَن تُذَکِّرُکُمُ اللهَ بِرؤیَتِه وَ یَزیدُ فی عِلمِکُم مَنطِقُه وَ یُرَغِّبُکُم فِی الآخرَهِ عَمَلُهُ.»[۲]

این روایت در بحارالانوار، جلد ۷۴، حدیث ۱۸ هم آمده­است- البته در چند جلد دیگر بحار مانند جلد ۷۱ هم هست- جابر بن عبدالله انصاری از پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله نقل می­کند، که ایشان فرمود: « وَ قال الحَواریّون لِعیسی: لِمَن نُجالِس؟ فَقال: مَن یُذَکِّرُکُمُ الله رُؤیَتُه وَ یُرَغِّبُکُم فِی الآخِرَهِ عَمَلُه وَ یَزیدُ فی مَنطِقِکُم عِلمُهُ؛[۳] حواریّون از حضرت عیسی می ­پرسند: ما با چه کسی مجالست کنیم؟ یعنی با چه کسی رابطه تنگاتنگ داشته باشیم؟ آنها می­پرسند و حضرت پاسخ می دهد.

در کنزُ العُمّال هم اگر مراجعه کنید، در چهار جای آن آمده است؛ عامّه و خاصّه هم این روایت را نقل می­کنند. غرضم این است که این روایت یکی نیست. شاید عبارات مختلف باشد- حالا تقدّم و تأخّر و این تفاوت های جزئی مدخلیّت ندارد- اساس کار در همه­ آنها سه چیز است؛ مسئله دیداری، شنیداری و کرداری. در بحث تربیت اولاً ما به طور غالب رابطه ­ای تنگاتنگ ­تر از رابطه پدر و مادر با فرزند نداریم. دوم، این رابطه تنگاتنگ هم در یک مقطع زمانی خاصّ است که روح طفل از نظر اثرپذیری در آن مقطع، هم سریع ­تر و هم عمیق­ تر است.

آیا تربیت کردن نیاز به قصدِ تربیت دارد؟

سوم، بحث این جلسه است. در باب تربیت یک مسئله­ ای مطرح است که این روایات هم گویای همین است. و آن اینکه: آیا تربیت از عناوین قصدیّه است؟ یعنی در تربیت، قصد و نیّت مدخلیّت دارد تا اینکه تحقق پیدا کند یا نه؟ یک سنخ از امور است که در آنها تا نیّت نکنی در خارج تحقق پیدا نمی ­کند؛ مثل عبادات. نماز را تا نیّت نکنی، نماز نیست. خم و راست شدن را نماز نمی ­گویند. گاهی در گذشته­ راجع به فلسفه عبادات و راجع به نماز می­گفتند: نماز، ورزش صبحگاهی و شبانگاهی است. اینها تا این اندازه از معارف دورند و با آن اجنبی هستند!! درباره­ی روزه هم تا نیّت نکنی “روزه” تحقق پیدا نمی ­کند. نیّت رکن نماز است، نیّت رکن روزه است. اینها اموری هستند که نیّت و قصد در تحقق آنها مدخلیّت دارد. لذا می­ گوییم از عناوین قصدیّه هستند و نیّت، رکن آنهاست.

نفسِ عمل تأثیر تربیتی می­ گذارد؛ نه عمل همراه با نیت

اما یک سنخ امور هستند که از عناوین قصدیّه نیست و نیّت نقشی در آنها ندارد. چه نیّت بکنی، چه نیّت نکنی، تحقق پیدا می­ کند؛ مثل آموزش. ما می­ گوییم وقتی مربّی می­خواهد کسی را تربیت کند آیا باید قصد تربیت داشته باشد یا لازم نیست؟ در این روایات که سئوال شده بود، با چه کسی رابطه تنگاتنگ داشته باشم؟ سه خصوصیت مطرح شد؛ یکی دیداری، یکی شنیداری و بعد هم مسئله گفتاری-و مسئله رفتاری و کرداری را هم بعداً می ­گوییم- و اصلاً به اینکه نیّت بکند یا نکند، کار ندارد. یعنی با یک کسی رابطه تنگاتنگ پیدا کن که پیکره او را ببینی اثر داشته باشد. حالا او می­ خواهد این پیکره­ اش را ساخته باشد برای اینکه به تو چیزی را یاد بدهد یا نه. اراده، قصد و نیّت کرده باشد، یا نکرده باشد. چون تربیت از عناوین قصدیّه نیست و قصد در آن دخالت ندارد. بخواهی یا نخواهی، حرف که می­ زنی اثر می­ گذارد و آموزش می­ گیرد؛ حالا قصد بکنی یا نکنی. همین که فرزند به حرف زدن پدر و مادر گوش می ­دهد، اثر می­ پذیرد. خود عمل تأثیر می­ گذارد نه عمل همراه با نیت. روایات را دیدید که همه بر روی این مسأله تاکید داشت.

مواجهه با شایستگان، انسان را به سوی شایستگی می­ کشاند

این روایتی که من مطرح کردم برای این بود که می ­خواستم بگویم که نفسِ رابطه، مطرح شده­ است. اصلاً نفسِ مواجهه­ با فرزند، آموزش است. امام زین العابدین علیه السلام می ­فرماید: «مُجالَسَهُ الصّالحینَ داعیَهٌ الی الصَّلاحِ؛[۴] نشست و برخاست با نیکوکاران، دعوت کننده­ بسوی نیکی و شایستگی است.»همین رابطه و مواجهه با شایستگان، انسان را به سوی شایستگی می­کشاند. بخواهی یا نخواهی، می­کشاند. چه آن شخص شایسته و صالح، اراده کرده باشد یا اراده نکرده باشد.

اسوه ­های قرآنی

من اینها را محکم می ­گویم. اینکه می­گوییم: تربیت، آموزش دادن است، یعنی روشِ رفتاری و گفتاری دادن است؛ این نکته ظریف را دارد که کسی که می­ خواهد روش بدهد، لازم نیست این روش دادن را اراده کرده باشد. لذا می ­بینیم در اصطلاح قرآنی، هم راجع به پیغمبر داریم، هم راجع به حضرت ابراهیم- هر دو تا را تحت یک عنوان مطرح می ­کنند- که تعبیر به اسوه می کند. اینها اسوه هستند. یعنی اینها روش می ­دهند، حالا می ­خواهد روش دادن را قصد بکنند یا قصد نکنند. درباره پیغمبر صلّی الله علیه و آله می­ فرماید: «لَّقَدْ کاَنَ لَکمْ فی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ لِّمَن کاَنَ یرْجُواْ اللَّهَ وَ الْیوْمَ الاَخِرَ وَ ذَکرَ اللَّهَ کثِیرًا»[۵] درباره حضرت ابراهیم می­فرماید: «قَدْ کاَنَتْ لَکمْ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ فی إِبْرَاهِیمَ وَ الَّذِینَ مَعَهُ»[۶]

پدر و مادر باید اسوه حسنه باشند!

اسوه در لغت به معنای مقتدا و پیشوا است. هر محیطی که انسان در آن محیط ساخته می­شود، آنجا برای خودش یک اسوه دارد. در محیط خانوادگی پدر و مادر اسوه­ اند. در خانه هم برای فرزند آموزش خوب جا می ­افتد. چون هنوز فرزند به آن حدّی که استقلال پیدا بکند، نرسیده است و تحت تکفّل و حمایت آنها است. اگر بخواهیم این مطالب را در قالب قرآنی بریزیم، باید بگوییم: پدر باید اسوه حسنه باشد! مادر باید اسوه حسنه باشد! در چند رابطه؟ در سه ر