فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام شامل 82 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گونه های مخالفت با عزاداری برای امام حسین علیه السّلام :

اشاره

محرم و صفر و خصوصاً عاشورا، در پیشرفت تشیّع تأثیر فروانی داشته است، چنان که امام خمینی(ره) می فرماید: «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است. فداکاری سیدالشهدا(ع) اسلام را برای ما زنده نگه داشته است.»[۱] لذا دشمنان اسلام واقعی (تشیّع)، تلاش دارند از راه های مختلف، جلوی اصل برگزاری عزاداری ها را بگیرند و یا لااقل از تأثیرگذاری آن بکاهند. حال این پرسش مطرح می شود که چه کسانی با عزاداری مخالف اند؟ و چه اهدافی را دنبال می کنند؟ در پاسخ باید گفت: عمد مخالفان چهار گروه هستند: نخست، کسانی که از موضع سلفی گری و وهابیگری سخن می گویند و برای مخالفتِ خود با عزاداری، وجوه شرعی، تاریخی و روایی می تراشند؛ دوم، گروهی که برای گریه و عزاداری در مصائب امام حسین(ع) توابع و پیامدهای سوء مذهبی و سیاسی می بینند و آن را مخالف با ملاحظات حکومتی و جامع مسلمانان می دانند؛ گروه سوم، از موضع تفسیرهای عرفانی و صوفیانه عزاداری را خلاف می دانند و می گویند: باید شادی کرد؛ چهارمین گروه غربی ها و غرب زده ها هستند که این مجالس را خطری برای منافع خویش می دانند.

۱. مخالفت از موضع شرعی

وهّابیان، خصوصاً «ابوالعباس احمد بن عبدالحلیم» مشهور به ابن تیمیه و شاگردانش، گریه و عزاداری برای امام حسین(ع) را بدعت در دین و انحراف از سنّت نبوی (ص) و سیر سلف می دانند. وی به استناد برخی آیات و قسمتی از سیر رسول الله(ص) و اصحاب نامدار او، به مخالفت با بسیاری از عقاید شیعی برخاسته، آن را شرک دانسته است.

ابن تیمیه در زمین عزاداری می گوید: «و مِن حِماقتهم إقامهُ المأتم و النیاحهُ علی مَن قد قتل مِن سنین عدیده؛[۲] از حماقت های شیعیان، برپایی مجلس ماتم و نوحه بر کسی است که سال ها پیش کشته شده است».

در عبارت دیگری می گوید: «و صارَ الشیطانُ بسبب قتل الحسین – رضی الله عنه- یحدث للنّاس بِدعتَین؛ بدعهُ الحزن و البکاء و النوح یوم عاشوراء. .. و بدعهُ السرور و الفرح؛[۳] شیطان به واسط کشته شدن حسین(ع) برای مردم دو بدعت ایجاد کرده: بدعت گریه، ناله و حزن در روز عاشورا…؛ بدعت شادی و سرور».

شبیه به آن چه ابن تیمیه گفته است را در متن زیر می یابیم: «الروافض لما ابتدعوا إقامه المأتم و إظهار الحزن یوم عاشوراء لکون الحسین قتل فیه؛[۴] و چون روافض (شیعیان) برگزاری ماتم و اظهار حزن و اندوه در روز عاشورا را به خاطر کشته شدن حسین(ع) در این روز بدعت نهادند».

پس از او شاگردش «ابن القیّم» عقاید وی را رواج داد و در کتاب «زاد المعاد فی هدی خیر العباد» بر حجم و نفوذ اندیشه های استادش افزود و پس از او نیز کسانی از پیروان او که معروف ترین آن ها محمد بن عبدالوهاب است که از سرسخت ترین مخالفان گریه و عزاداری برای اولیا و ائم دین (ع)، به ویژه حضرت سیدالشهدا(ع) می باشد.[۵]

از همان زمان، از سوی عالمان شیعه و سنّی کتاب های بسیاری در رد افکار ابن تیمیه نوشته شد. از آثار عالمان شیعی در رد عقاید ابن تیمیه و هم فکرانش، می توان از «احقاق الحق» قاضی نورالله شوشتری، «عبقات الانوار» میرحامد حسین، «الغدیر» علامه امینی و «المراجعات» سید عبدالحسین شرف الدین(ره) یاد کرد.

مخالفت با گریه، عزاداری، توسل، زیارت و شفاعت خواهی، در واقع منازعه با بخش های مهم و محکمی از اعتقادات شیعه و اسلام است که ریشه در قرآن و سنّت دارند. طبق عقاید ابن تیمیه و شاگردان او، باید بخش های مهم تر و مستندتری از سیره و سنّت نبوی(ص) را انکار کرد، حتی اگر یک سخن مستند یا یک واقع تاریخی نقل و اثبات شود که در آن بر عزاداری و نوحه گری بر شهیدی از شهیدان یا مرده ای از مردگان صحّه گذاشته شده باشد، فرضی بدعت انگاری آنان مخدوش خواهد شد. در این مسئله به شواهد قرآنی و روایی معتبر استناد می کنیم:

الف) سوگواری حضرت یعقوب(ع)

«زمخشری» روایت کرده است: حضرت یوسف (ع) از جبرئیل، مدت اندوه و گری پدر را جویا شد، او پاسخ داد: ۷۰ سال به طول انجامید.[۶] دربار پاداش گریه سؤال کرد، پاسخ داد: برابر با ۷۰ شهید است.[۷]

ب) گریه پیامبر(ص) در شهادت حضرت حمزه(ع)

پیامبر(ص) پس از جنگ اُحد، وقتی صدای گریه از خانه های انصار را شنید، اشک از چشمانش جاری شد و فرمود: «لکن عَمّی الحمزه لا بَواکی لَه؛ اما حمزه عمویم؛ کسی نیست برای او گریه کند.» وقتی سعد بن معاذ و اُسید بن حضیر این سخن را از پیامبر(ص) شنیدند، نزد زنان بنی عبدالأشهل رفته، آنان را به خان پیامبر(ص) آوردند و آنان همگی برای حضرت حمزه(ع) گریه (و عزاداری) کردند. رسول خدا(ص) با شنیدن صدای گریه و نال آن ها، در حق شان دعا کرده، دستور دادند برگردند. پس از آن بود که هیچ انصاری بر مرد خود گریه نمی کرد، مگر پس از گریه بر حضرت حمزه(ع). همچنین نمونه های دیگر از عزاداری پیامبر(ص) و اصحاب ایشان عبارت اند از:

گری پیامبر(ص) بر پسرشان جناب ابراهیم[۸] و بر مزار مادر بزرگوارشان آمنه(ع) و گریاندن مردم،[۹] بر جناب ابوطالب(ع)[۱۰] و عزاداری و بر سر و سینه زدن عایشه (همسر پیامبر(ص)) در رحلت ایشان و…

گریه بر امام حسین(ع)

متن روایت احمد بن حنبل، با سند صحیح این است: «حدَّثَنَا اَحْمَدُ بْنُ اِسْرَائِیلَ، قَالَ: رَاَیْتُ فِی کِتَابِ اَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ رَحِمَهُ اللَّهُ بِخَطِّ یَدِهِ، نا اَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ اَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قثنا الرَّبِیعُ بْنُ منْذِرٍ، عَنْ اَبِیهِ، قَالَ: کَانَ حُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ، یَقُولُ: مَنْ دَمَعَتَا عَیْنَاهُ فِینَا دَمْعَهً، اَوْ قَطَرَتْ عَیْنَاهُ فِینَا قَطْرَهً، اَثْوَاهُ اللَّهُ (عزّوجلّ) الْجَنَّهَ؛[۱۱] احمد بن اسرائیل می گوید: در کتاب احمد بن محمد بن حنبل با دست خط خودش دیدم که اسود بن عامر (ابو عبدالرحمن) از ربیع بن منذر نقل کرد که پدرش گفته: حسین بن علی(ع) همیشه می فرمود: هر کس چشمانش برای ما پُر اشک شود و یا قطره ای اشک بریزد، خداوند او را در بهشت جای خواهد داد».

پیامبر(ص) نیز برای امام حسین(ع) در مناسبت های مختلفی گریسته اند. از جمله در «مقتل خوارزمی» آمده است که اسماء بنت عمیس از پیامبر(ص) روایت می کند: «ای اسماء! پسرم را گروه ستمکاران خواهند کشت. خداوند شفاعتم را به ایشان نرساند. بعد گری سختی کرد».[۱۲]

و یا این عبارت از امّ الفضل که می گوید: «قال اتانی جبرئیل فاَخبَرنی امّتی ستقتل ابنی فقلت هذا؛[۱۳] پیامبر(ص) فرمود: جبرئیل به من خبر داد که امتم، فرزندم حسین(ع) را به قتل می رسانند. گفتم: این فرزندم را؟ فرمود: آری، سپس خاک سرخی را به من داده، گریه کردند».

از این قبیل روایات در منابع اهل سنّت نیز فراوان به چشم می خورد که پیامبر اکرم(ص) در شهادت فرزندش عزادار بوده و گریه می کردند، در حالی که هنوز امام حسین(ع) به شهادت نرسیده بودند. بنابراین، عزاداری و گریه در سیره و سنّت پیامبر(ص)، خصوصاً برای فرزندش، علاوه بر این که نهی نشده؛ بلکه رجحان دارد و از پیامبر(ص) صادر شده است.

بنابراین، با صراحت می توان گفت: عزاداری، خصوصاً برای اهل بیت عصمت و طهارت(ع) و بالاخص سرور و سالار شهدای کربلا حضرت ابا عبد الله الحسین(ع) از مطلوبیت ذاتی برخوردار است.

قابل ذکر است اهل بیت (ع) و شیعیان شان به دلیل ظلم و استیلای حکّام طاغوتی، در شرایط سخت تقیه ای زندگی می کردند تا جایی که انتساب یک نفر به مذهب تشیع و پیروی از مذهب اهل بیت(ع) سبب حبس یا کشته شدن او می شد. رفتار امثال حجاج بن یوسف ها با شیعیان، مؤید این سخن ماست. با این حال، آن بزرگواران به صلاح دید خود، در برخی شرایط مناسب اقدام به تشکیل مراسم عزاداری – ولو با نفراتی اندک -می کردند و این مطلب نشان از اوج اهمیت عزاداری امام حسین(ع) دارد.

غلامِ حضرت علی بن الحسین(ع) به صفّ سر پوشیده ای که به حضرت سجاد(ع) تعلّق داشت و امام در آن جا پیوسته در حال سجود و گریه بود، نزدیک شد و به ایشان عرض کرد: آقای من! آیا وقت تمام شدن حزن و غصّ شما هنوز نرسیده است؟ حضرت سر مبارک را از زمین برداشته، متوجه او شدند و فرمودند: وای بر تو! به خدا قسم یعقوب نبی(ع) در حادثه ای بس کم تر و واقعه ای ناچیزتر از آن چه من دیدم، به پروردگار شکایت نمود و اظهار کرد: یا أَسَفی عَلی یوسُفَ؛[۱۴] «وا اَسفا بر فراق یوسفم!» با این که ایشان تنها یک فرزندش را از دست داده بود؛ ولی پدرم و جماعتی از اهل بیتم را جلوی چشمم سر بریدند.

و در جای دیگر می فرمایند: «تنها درد دل و غم خود را با خدا می گویم و از لطف و کرم بی انداز او چیزی می دانم که شما نمی دانید. سپس فرمودند: هیچ گاه محل کشته شدن فرزندان فاطمه(ع) را به یاد نمی آورم، مگر آن که حزن و غصه حلقوم مرا می فشارد.[۱۵]

امام رضا(ع) می فرمایند: «إِنَّ الْمُحَرَّمَ شَهْرٌ کانَ أَهْلُ الْجَاهِلِیهِ یحَرِّمُونَ فِیهِ الْقِتَالَ فاسْتُحِلَّتْ فیهِ دِماؤُنَا وَ هُتِکتْ فِیهِ حُرْمَتُنَا وَ سُبِی فِیهِ ذَرَارِینَا وَ نِسَاؤُنَا وَ أُضرِمَتِ النیرَانُ فِی مَضَارِبِنَا وَ انْتُهِبَ مَا فِیهَا مِنْ ثِقْلِنَا وَ لَمْ تُرْعَ لِرَسُولِ اللَّهِ حُرْمَهٌ فِی أَمْرِنَاإِنَّ یوْمَ الْحُسَینِ (ع) أَقْرَحَ جُفُونَنَا وَ أَسبَلَ دُموعَنَا وَ أَذَلَّ عزِیزَنَا بِأَرْضِ کرْبٍ وَ بَلَاءٍ أَوْرَثَتْنَا الْکرْبَ وَ الْبَلَاءَ إِلَی یوْمِ الِانْقِضَاءِ فَعَلَی مثْلِ الْحُسَینِ فَلْیبْک الْبَاکونَ فَإِنَّ الْبُکاءَ عَلَیهِ یحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ ثُمَّ قَالَ ع کانَ أَبِی إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا یرَی ضَاحِکاً وَ کانتِ الْکآبهُ تغْلِبُ عَلَیهِ حَتَّی یمْضِی مِنْهُ عَشَرَهُ أَیامٍ فَإِذَا کانَ یوْمُ الْعَاشِرِ کان ذَلِک الْیوْم یوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکائِهِ وَ یقُولُ هُوَ الْیوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَینُ صَلَّی اللَّهُ عَلَیهِ[۱۶]؛ ماه محرم، ماهی است که مردم زمان جاهلیت، جنگ و جدال را در آن حرام می دانستند؛ ولی در این ماه، ریختن خون های ما حلال شد، احترام ما از بین رفت، فرزندان و زنان ما اسیر شدند، خیمه های ما طعم آتش ها قرار گرفت، اموال ما به یغما رفت، احترامی که ما بخاطر پیغمبر خدا(ص) داشتیم، مراعات نشد! حقاً که مصیبت امام حسین(ع) پلک چشم ما را زخم و اشک های ما را جاری و عزیز ما را در سرزمین کرببلا ذلیل ساخت و اندوه را تا روز قیامت، نصیب ما کرد. پس گریه کنندگان باید بر شخصی مثل حسین(ع) گریه کنند؛ زیرا گریه بر آن حضرت باعث آمرزش گناهان خواهد شد».

۲. مخالفت مذهبی – فِرقه ای

گروهی از مخالفان گریه و عزاداری، برای امام حسین(ع) پیامدهای سویی برای آن بر می شمارند که احتراز از آن را برای حفظ وحدت کیان اسلامی واجب می دانند. این گروه، معتقدند برگزاری مجالس روضه و عزا، به ایراد سخنانی می انجامد که در آن ها طعن و لعن برخی اصحاب وجود دارد و همین امر مای اختلاف و نزاع بین مسلمین می شود.

ابن حَجَر در «الصواعق المحرقه» از غزالی نقل می کند که گفته است: «و یحرّم علی الواعظ و غیره روایه مقتل الحسین و حکایاته و ما جری بین الصحابه من التشاجر و التخاصم فانه یهیج علی بعض الصحابه و الطعن فیهم و هم أعلام الدین…؛[۱۷] بر واعظ و سخنگو و غیر آنان، حرام است که ماجرای حسین و حادث کربلا و منازعات صحابه با یکدیگر را نقل کند؛ زیرا چنین نقل هایی طعن و لعن مردم را علیه آنان بر می انگیزد، حال آن که آنان نشانه های دین خدا هستند.»

بدین ترتیب، نباید از مصائب اهل بیت (ع) سخن گفت؛ چراکه باعث قدح اصحاب و ذم بسیاری از مشاهیر صدر اسلام می شود!

خود ابن حَجَر نیز می گوید: «صرّح ائمّتنا و غیرهم فی الاصول بأنه یجب الامساک عمّا شجر بین الصحابه؛[۱۸] پیشوایان ما و دیگر فِرَق تصریح دارند که بر همگان واجب است تا از نقل مشاجرات و درگیری های میان صحابه اجتناب کنند.»؛ یعنی باید سکوت کرد.

در نقد چنین مطالبی باید گفت: اگر این استدلال را بپذیریم، آن گاه باید در هر مسئله ای که میان مسلمین نزاعی برمی انگیزد، سکوت کرد و حق را تنها گذاشت. عاشورا و حادث دردناک آن، ثمر همین سکوت ها و مجامله ها بود. اگر مسلمانان نخستین، از همان ابتدا در برابر هرگونه انحراف و خروج از سنت نبوی(ص) ایستادگی می کردند، هرگز کار به عاشورا نمی کشید و اگر شیعه از عاشورا به بعد، همان گونه رفتار می کرد که مسلمانان نخستین در سقیفه، جمل و صفین عمل کردند، تاریخ پر از جنایات و خباثت های باطل گرایان می شد.

با کمال تأسف در روزگار ما نیز، کسانی از سر دل سوزی یا غفلت، بر این باورند که برای حفظ وحدت مسلمین، باید از ذکر و نقل پاره ای از حوادث صدر اسلام چشم پوشید و اصلِ تبرّی را کلاً کنار نهاد. این سخن