فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان شامل 85 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آثار و برکات پذیرایی از مهمان :

مقدمه

بحث ما در مورد برکت است، که همه ی انسان ها دنبال خیر و برکت و زیاد شدن و رشد و نمو هستند. یکی از چیزهایی که خیر و برکت را زیاد می کند، مهمان آوردن در منزل است و خانه ای که در آن مهمان نیاید، ملائکه وارد نمی شوند. بعضی از خانه ها، ماه به ماه و سال به سال مهمان در خانه نمی رود و این واقعاً نکبت است و ظلمت می آورد. وسعت رزق می آورد، بلاها را می برد. برکت و خیر را زیاد می کند، رزق اهل منزل را زیاد می کند و تجربه هم شده است. آثار فراوان و آداب و شرایط مهمانی را بیان کردیم.

جمله ای از مرحوم دولابی است که خیلی جالب است، ایشان می فرمودند: همیشه مهمان فکر و خیال ندارد. چون همه ی کارها دست صاحبخانه است. غصه ی غذا و جا و مسکن و خوراک را ندارد. مثلی است که می گوید: میزبان در هزار فکر و خیال است، ولی مهمان هیچ خیالی برای پذیرایی ندارد. ایشان می فرمودند: بیاییم ما هم اگر می خواهیم به آرامش مطلق برسیم در این دنیا خودمان را مهمان خدا بدانیم. اگر ما مهمان خوبی باشیم، شاکر و قدردان باشیم، حتماً بدانید که هم فکر و خیال های ما راحت می شود و به آرامش می رسیم و اگر خودمان را واقعاً مهمان او بدانیم و او میزبانی است که خودش فرموده، بدترین سائل، کافر، هرکس هرچقدر بد هم است، مهمان که شد از او پذیرایی کنید.

خیرات و برکات معنوی و مادی

از چیزهایی که برای زیاد شدن برکت و خیر و فراوانی خیلی تأکید شده است، شکرگزاری نعمت ها است. اگر واقعاً کسی این مسیر را درست برود، خیرات و برکات معنوی و مادی روی سر او خواهد ریخت. گفتیم یکی از راه های شکرگزاری درک نعمت ها است که این درک نعمت خودش شکر نعمت است. کسی واقعاً درک کند که خدای متعال آنقدر نعمت های معنوی و مادی به او مرحمت کرده که از شمارش و شکر آن عاجز است.

یکی از چیزهایی که باز در قرآن و روایات اشاره شده است، بازگو کردن نعمت ها است. یکی از راه های شکرگزاری نعمت ها، بازگو کردن نعمت ها است. اینکه نعمت ها را به خودمان و به دیگران یادآوری کنیم. حاج آقای دولابی تعبیر به مجالس شکرگزاری می کردند. ما مجلس دعا و توبه و توسل و روضه داریم. گاهی در مساجد و حسینیه ها و خانه ها مجلس شکرگزاری برپا کنیم. دور هم بنشینند و هرکدام یکی دو مورد از نعمت های خدا را شرح بدهند که خدا چنین نعمتی به ما داده است. همین برنامه سمت خدا می تواند یک برنامه ی شکرگزاری میلیونی باشد. خدای متعال می فرماید: «وَ أَمَّا بِنِعْمَهِ رَبِّک فَحَدِّثْ» (ضحی/۱۱) حدث یعنی حدیث کن، خبر بده، بگو، خود این گفتن هم خیلی اثر دارد و به انسان آرامش می دهد. گفتن الحمدلله، الهی شکر، از صمیم دل و از ته دل بسیار آرامش بخش است و واقعاً دریای لطف خدا را متلاطم می کند که سر ما ریزش کند. «فَحدِّث» باب تفعیل است و تأکید است. یعنی حتماً این کار را بکن. در سوره ی مبارکه ی ضحی است. قبل از آن هم آیات زیبایی است، خدای متعال خودش این کار کرده است. به پیغمبر می فرماید: «أَلَمْ یجَدْک یتِیمًا فَاوَی، وَ وَجَدَک ضَالاًّ فَهَدَی، وَ وَجَدَک عَائلًا فَأَغْنی فَأَمَّا الْیتِیمَ فَلَا تَقْهَرْ، وَ أَمَّا السَّائلَ فَلَا تَنهْرْ، وَ أَمَّا بِنِعْمَهِ رَبِّک فَحَدِّثْ» (ضحی/۶ -۱۱) سوره های کوچک خیلی مطلب دارد. به کوچکی نباید نگاه کرد. سوره ی بقره، ۲۰، ۳۰ صفحه است، ولی فضیلتی که سوره ی «قل هو الله» دارد، یک خط است، به مراتب بالاتر از سوره ی بقره است. یعنی ممکن است در یک خط در قرآن شناسنامه ی خدا سوره توحید است. سوره ی توحید ثلث قرآن است. سوره ی حمد شاید دو، سه خط است ولی چکیده وام الکتاب خلاصه ی همین قرآن است. سوره های کوچک قرآن را اهمیت بدهند.

خدای مهربان بر پیغمبر منت می گذارد و می گوید: «أَلَمْ یجَدْک یتِیمًا فَاوَی» تو یتیم نبودی، ما تو را پناه دادیم. بی کس بودی. پدر از دست رفت، مادر از دست رفت. بعد از مدت کوتاهی پدربزرگ از دست رفت. پیغمبر ما هنوز متولد نشده بود، پدر بزرگوارشان حضرت عبدالله از دنیا رفتند. یعنی وقتی متولد شدند، پدرشان نبودند. در مدت کوتاهی هم در خردسالی، مادر را از دست دادند. بعد به خانه آمدند، جناب عبدالمطلب چند سالی تا هشت سالگی آنجا بودند، بعد پدر بزرگ هم از دنیا رفت. خانه ی عمویشان آمدند. یعنی واقعای یتیم بودند. هم پدر، هم مادر، هم پدر بزرگ، در خانه ی عمو آمدند. نوجوانی و جوانی شان را در منزل عمو بزرگ شدند.

من همینجا یک نکته ی زیبایی را عرض کنم. پیغمبر نمی تواند به خدا گلایه کند، خدا این چه وضعی است؟ بیننده هایی که پیامک می دهند، پدر ما فوت کرده، ما دیگر با خدا قهر هستیم. در این چند سال من فراوان دیدم. ما دعا کردیم خدا پدر ما را شفا بدهد، و شفا نداد. چون خدا پدر ما را برده است، ما با خدا قهر هستیم. یک جمله ی خیلی زیبایی را یک بزرگی می فرماید، آرامش در دوری از مشکلات نیست. آرامش در کنار آمدن با مشکلات است. چه بسا همان مشکلات هم لطف نعمت است و ما خبر نداریم. ولی اینکه فکر کنید در دنیا کسی مشکل نداشته باشد و بتواند مشکلات را بردارد، این امکان ندارد. برای همه ی انبیاء، خوب ها، بدها و متوسط ها ابتلاء وجود دارد. هیچ کس در دنیا بدون ابتلاء نیست. مرگ و مریضی برای همه است. آرامش و خوشی و راحتی در کنار آمدن با مشکلات است. پیغمبر ما می تواند گلایه کند که خدایا این چه وضعی است! پدر و مادر و پدر بزرگ من از دنیا رفتند. پول و ثروت به من ندادی. یک بزرگی فرمود: اگر کسی بخواهد از خدا طلبکار باشد و گلایه کند، پیغمبر و امام هستند. حضرت زهرا(س) هجده سال عمر کردند، بیایند به خدا گلایه کنند که خدایا من در سن هجده سالگی، شوهرم جوان، بچه های من جوان، اگر بنا باشد در گلایه و شکایت باز شود، دختر پیغمبر است، ولی اینها هیچوقت این کار را کردند؟ فقط به داده های خدا نگاه می کردند و لطف ها را می دیدند و تمام بلاها را هم چون در آن خییر و برکت می دیدند، همه را باطل کردند و زیبایی می دیدند و همیشه خدا را شاکر بودند. امام حسین(ع) عزیز خدا بوده است.حضرت زینب(س) محبوب خدا و عزیز خدا بوده است.

یکی از بزرگان کلام بسیار زیبایی دارند. می فرمایند: یک کارگردان ماهر و دانا، سخت ترین نقش ها را به آنهایی می هد که قوی ترین بازیگر هستند. و لذا خداوند به پیغمبر سخت ترین نقش ها را داده است. «ما أوذی نبی مثل ما أوذیت» (بحارالانوار/ج۳۹/ص۵۵) یعنی در جزیره العرب که دختران را زنده به گور می کردند و سخت ترین شرایط بوده است، جاهلیت عجیبی بوده است، پیغمبری را اینجا آورده نقش آفرینی کند و مردم را از این جهالت نجات بدهد. یا سخت ترین نقش ها را به امیرالمؤمنین، حضرت زهرا و امام حسن و امام حسین داده است.

اولاً داده های خدا را ببینیم. پیغمبر می گوید: من اگر پدر و مادرم را از دست دادم، اما خدا چقدر به من لطف کرده است. از این طرف پدر بزرگ مهربان، عموی مهربان و حلیمه سعدیه را برای من قرار داده است. چه باعث شد حلیمه سعدیه این توفیق و سعادت بزرگ نصیب او شده که اول شخصیت عالم در دامن و آغوش او پرورش پیدا کند و او را شیر بدهد و در آغوش بگیرد. از سینه ی این خانم بخورد؟ این خیلی سعادت بزرگی است. ما آرزو داریم پیغمبر یک لحظه با گوشه چشمی به ما نگاه کنند. چرا این خانمی که در صحرا بادیه نشین بوده است، موفق به شیر دادن پیامبر می شود؟ در روایت داریم که حلیمه سعدیه خانم بسیار شکور و شکرگزاری بوده است. این کار پاداش شکر او بوده است. خانمی فقیر بوده که وضع مالی آنچنانی هم نداشته، پول می گرفتند و بچه ای را شیر می دادند. به خاطر پول این کار را قبول کرده بود. ولی از بس شکور و سپاسگزار بود، با همان فقر و نداری همیشه از خدا راضی بود و گله و شکایت نداشت. چون خانم بسیار شکور و سپاسگزاری بود، خدا این سعادت را به خاطر سپاسگزاری نصیب او کرده که پیغمبر چند وقتی در آغوش او باشد و محرم پیغمبر شود. بچه های او همه خواهر و برادر پیغمبر شوند. اینها خیلی زیباست. این خیلی سعات بزرگی است که انسان محرم شود. محرم رضایی شود.

فاطمه بنت اسد(س) که روایت داریم فال خوب زد و آرزو کرد. وقتی پیغمبر ما به دنیا آمدند، وقتی او را در آغوش زنمویش دادند، اینقدر از این نوزاد خوشش آمد گفت: خدایا کاش یک چنین بچه ای من هم داشتم. حضرت ابوطالب فرمودند: غصه نخور! سی سال دیگر مثل همین در دامن خودت سبز می شود. سی سال بعد خدا، حضرت علی جان پیغمبر را به او داد. هم پیغمبر را در خانه ی او برگرداند، در خانه ی زنمو آمد و در بچگی و نوجوانی بزرگ شد و همین که بعد از سی سال هم مثل پیغمبر حضرت علی در دامنش سبز شد. صبور و شکرگزار باشیم. در هر زمانی بندگان صالح خدا در حد خودشان هستند، آنها با ما آشنا می شوند. اگر ما واقعاً وعده ی خدا را جدی بگیریم که ما صبور و شکور و قدردان باشیم، خدا در وقتش آن چیزهایی که بهترین ها هست، نصیب ما خواهد کرد.

حضرت فاطمه بنت اسد(س) به خاطر این شکرگزاری و به خاطر فال خوب زدن به این سعادت بزرگ نائل شد که هم پیغمبر را بزرگ کند و هم اینکه حضرت علی در دامن او سبز شود و فرزند او شود. قبر حضرت فاطمه بنت اسد نزدیک چهار امام است. وقتی از دنیا رفت، پیغمبر ما متوجه شدند حضرت علی گریه می کند. فرمودند: علی جان چرا گریه می کنی؟ عرض کرد مادرم از دنیا رفته است. حضرت متأثر شدند و گریه کردند و فرمودند: یا علی! فقط مادر تو نبود، مادر من هم بود. خیلی حضرت به او محبت کرده است. یکی از موارد شکر این است که واسطه های نعمت را هم ما قدردان و سپاسگزار باشیم. افرادی که به ما خدمتی کردند، محبتی کردند، جواب بدهیم و پاسخ بدهیم. این زنمو چون به حضرت خدمت کرده بود، پیغمبر ما عبای خود را درآوردند و فرمودند: کفن او کنید. پیراهنی که به بدن پیغمبر متبرک شده بود. این افتخار بزرگی بود که نصیب این زن شد. در نماز بر این زنمو چهل تکبیر گفتند که با هر تکبیری فرمودند: هزارها ملائکه هم آمدند تکبیر گفتند. چون در نماز میت باید پنج بار تکبیر گفت. ولی به خاطر کثرت ملائکه که می آمدند تکبیر می گفتند، پیغمبر بر این زنمو چهل بار تکبیر گفتند. از این عجیب تر اینکه پیغمبر ما قبل از اینکه ایشان را دفن کنند، وارد قبر شدند و رد قبر خوابیدند. اینقدر برای این زنمو دعا کردند، که عالم بزرخ و عالم قیامت مشکلی نداشته باشد یا در قبر اذیت و آزاری نبیند. یعنی سپاسگزاری از زحمات و کارهایی که کرده بودند.

پیغمبر فرمودند: یکبار صحبت قیامت شد، ایشان فرمودند: شنیدم که قیامت برهنه محشور می شوند. حضرت فرمودند: من لباسم و عبایم را به شما می دهم که شما در لباس محفوظ باشی. فرمودند: یک روزی هم از فشار قبر عالم برزخ می ترسید، من در قبر رفتم و اینقدر برایش دعا کردم که نگران فشار قبر و عذاب قبر نباشد. برایش اینقدر دعا کردم و بیرون آمدم.

می خواهم عرض کنم ما اگر واقعا شکور باشیم سپاسگزار باشیم، پیغمبر ما، امامان ما، حد اعلای بلاها و سختی ها، تهمت ها، فقر، پیغمبر ما مکرر گرسنه بودند. سنگ به شکم مبارکشان می بستند. این خودش یک آرامشی می دهد. در جریان احد وقتی خندق می کردند، حضرت زهرا(س) یک تکه نان برای پیغمبر تهیه کردند و آوردند، فرمودند: پدر تو سه روز است غذا نخورده است. بعد فرمودند: «لَا عَیشَ إِلَّا عَیشَ الْآخِرَه» (بحارالانوار/ج۱۹/ص۱۲۴) زندگی دنیا مهم نیست. اینکه آخرت ما درست شود مهم است. اگر بنا باشد ما کمبودها و بلاها را ببینیم و ناشکری کنیم، می خواهم عرض کنم که پیغمبر ما در حد اعلای این مسائل بودند. هم به داده ها نگاه کنیم و هم اینکه در نداده ها هم لطف و عنایت ببینیم.

نکته ای که هست اینکه در مورد داده ها شکرش اگرچه باز هم کار سختی است که فرمود: «و قلیل من عبادی الشکور» ولی در مورد کمبودها من فکر می کنم اگر قرار باشد برای نداشته هایمان شاکر باشیم، فکر می کنم این عجیب با مسأله ی صبر گره بخورد. یعنی باید صبور باشیم که آن شکر اتفاق بیافتد. مرحوم آقای دولابی از جملاتی که معمولاً تکرار می کردند، می فرمودند: من به اهل آسمان بدهکار هستم، به اهل زمین بدهکار هستم، به مردم بدهکار هستم، به ائمه بدهکار هستم. به ملائکه بدهکار هستم، به ذرات عالم بدهکار هستم. یعنی همان تعبیری که سعدی می گوید:

ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند *** تا تو نانی به کف آری و به غفلت نخوری

جمله از بهر تو سرگشته و فرمان بردار *** شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبری

این را حقیقتاً اگر ما درک کنیم، ایشان می فرمودند: همه ی عالم در گردش است که ما سالم باشیم. ما در مسیر هدایت خدا حرکت کنیم. همه ی عالم، انبیاء آمدند، فرشته ها کار کردند، عرش و لوح و قلم و کرسی و کهکشان، اگر یکی از مدارش خارج شود، دنیا بر هم می ریزد. یک ثانیه توقف کند، تمام مداردعالم هستی به هم می ریزد. خدای مهربان این همه کهکشان و ستاره ها و منظومه ی شمسی را خلق کرده است، اینها همه به خاطر انسان است. ما مدیون اینها هستیم. مدیون انبیاء هستیم. مدیون امامان هستیم. ایشان می فرمودند: ما به همه هستی بدهکار هستیم و مدیون هستیم و باید برای آنها زحمت بکشیم. ایشان می فرمودند: همیشه سعی کنید، نسبت به خدا، نسبت به اهلبیت خودمان