فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 47 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آداب سفر در روایات از آغاز تا بازگشت :

مسافرت، وسیله نجات شخص از چیزی است که از آن فراری است و یا موجب رسیدن او به چیزی است که بدان علاقه مند است.

سفر بر دو نوع است: یکی سفر ظاهری و جسمانی است از محل زندگی و وطن به بیابان ها و دشت ها و دیگری سفر به وسیله حرکت درونی است از پایین ترین مراتب تا ملکوت آسمان ها که برترین سفرها همین سفر، یعنی سفر باطن است، چرا که کسی که بر حال جمود و به همان صورتی که پس از تولد و بر اساس تقلید از پدران و نیاکان شکل گرفته است، باقی بماند، همواره در مرتبه پایین مانده و به درجه نازلی تن داده است و به جای فضای گسترده «بهشتی که به بهای آسمان ها و زمین است» تاریکی زندان و تنگنای محبس را برگزیده است.

در آداب مسافر از آغاز تا بازگشت ده مورد ذکر شده است که به شرح آن ها می پردازیم:

۱- مسافر پیش از هر چیز رد مظالم بدهد و قرض هایی را که دارد ادا کند و هزینه کسانی را که واجب النفقه او هستند فراهم کند و اگر اماناتی در دست او هست به صاحبانش بازگرداند و جز مال حلال برای خرج سفر برندارد و آن قدر خرج سفر بردارد که به همراهانش نیز کمک کند.

باید در مسافرت خوش سخن باشد و دیگران را اطعام کند و با آنان با اخلاق نیکو برخورد کند، زیرا مسافرت رازهای درونی را ظاهر می سازد که هر کس برای رفاقت در سفر شایسته باشد برای معاشرت در غیر سفر نیز شایسته است.

۲- برای خود همراهی انتخاب کند و به تنهایی سفر نرود. باید همراهش از کسانی باشند که بر امور دینی، او را یاری کند و هرگاه چیزی از این امور را فراموش کرد به خاطر او آورد و کمک و یاری اش کند و چون یادآوری کرد بازوی او باشد.

از امیرالمؤمنین علی علیه السلام است که فرمود: «با کسی که در تو فضیلتی نسبت به خود نمی بیند و همچنین تو نیز در او فضیلتی نسبت به خود نمی بینی، هرگز در سفر همراهی نکن.»[۱]

همچنین از امام باقر علیه السلام نقل شده است که فرمودند: «هرگاه معاشرت می کنی با مثل خودت معاشرت کن و مبادا با کسی معاشرت کنی که عهده دار مخارج تو باشد، زیرا این کار باعث ذلت مؤمنان است.»[۲]

از آن حضرت است که فرمود: «حق مسافر، آن است که اگر مریض شد برادران همسفرش تا سه روز برایش توقف کنند.»[۳]

۳- مسافر از همراهان در وطن و فامیل و دوستان خود، خداحافظی کند و در وقت خداحافظی دعای رسول خدا صلی اللّه علیه و آله را بخواند.

رسول خدا صلی اللّه علیه و آله چنان بود که هر گاه از مؤمنان خداحافظی می کرد، می فرمود: خداوند بر تقوای شما بیافزاید و شما را متوجه کارهای خیر کند و تمام حاجت های شما را برآورد و دین و دنیای شما را سالم بدارد و شما را به سلامت باز گرداند.[۴]

در خبر دیگری از امام باقر علیه السلام است که فرمود: «رسول خدا صلی اللّه علیه و آله هرگاه با مسافری خداحافظی می کرد، دست او را می گرفت، سپس می فرمود: خداوند همسفران خوبی نصیبت کند و یاری خود را کامل و مشکل سفر را آسان و دور را نزدیک و گرفتاری تو را برطرف سازد و دین و امانت و سرانجام کار تو را به سامان برساند و راه هر خیری را به روی تو بگشاید. تقوای الهی را رعایت کن و خودت را به خدا بسپار و به برکت خدای عزوجل حرکت کن.[۵]

۴- پیش از مسافرت، هنگام بیرون رفتن نماز بگزارد.

در من لا یحضره الفقیه از قول پیامبر صلی الله علیه و آله آمده است که فرمود: «شخص مسافر برای خانواده اش از دو رکعت نمازی که وقت رفتن به سفر به جا آورد و بگوید: خداوندا خود و خانواده و مال و اولاد و دنیا و آخرت و امانت و پایان کارم را در نزد تو به ودیعت می گذارم، چیز بهتری به جا نمی گذارد، و این سخن را کسی نمی گوید مگر آن که خداوند آنچه را که خواسته است به او مرحمت می کند.[۶]

۵- مسافر وقتی از منزل بیرون آمد، دعا را بخواند.

از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام شنیدم که می فرمود: اگر مردی از شما قصد سفر کرد، بر در منزلش، رو به سمتی که می خواهد سفر کند، بایستد و سوره حمد را رو به جلو و به طرف راست و چپ و نیز آیه الکرسی را به سمت جلو و راست و چپش بخواند، سپس بگوید: خدایا! مرا و هر چه همراه من است نگهدار و مرا با آنچه همراهم نیست سالم بدار و مرا با آنچه همراه دارم به لطف خود، به خوشی به مقصدم برسان. خداوند، او را با آنچه همراه دارد، نگهداری می کند و به سلامت به مقصد می رساند.[۷]

امام صادق علیه السلام وقتی که آهنگ سفر داشت، می گفت: «خداوندا راه ما را باز کن و مسیر سفر ما را نیکو گردان و سلامتی ما را تامین کن.»[۸]

علی بن اسباط از ابوالحسن الرضا علیه السلام نقل کرده، می گوید: امام رضا علیه السلام به من می فرمود: «هرگاه از خانه ات به قصد سفر یا در غیر سفر بیرون شدی، بگو: به نام خدا، به خدا ایمان دارم و بر خدا توکل می کنم، هر چه خدا بخواهد، هیچ نیرو و توانی جز به خدا نیست. پس شیاطین که با او رو به رو می شوند، فرشتگان به صورت آنها می زنند و می گویند: شما را بر او تسلطی نیست، زیرا او نام خدا را برده و ایمان و توکل به او دارد و «ما شاء الله، لاحول ولا قوه الا باللّه» گفته است.»[۹]

ابوبصیر از ابوجعفر علیه السلام نقل کرده است که فرمود: «هر کس در وقت بیرون رفتن از در خانه اش بگوید: به خدا پناه می برم از آنچه فرشتگان الهی از او پناه جسته اند، از شر امروز و از شر شیطان و از شر هر کسی که برای اولیای خدا دام گسترده است و از شر جن و انس و از شر درندگان و حشرات (سمی) و از شر ارتکاب هر نوع حرامی، خودم را به خدا وامی گذارم خداوند او را بیامرزد و توبه او را بپذیرد و مشکل او را کفایت کند و از بدی او را باز دارد و از هر شری نگهداری کند.»[۱۰]

امام صادق علیه السلام هرگاه پا در رکاب می نهاد، می گفت: «سبحان الذی سخر لنا هذا و ما کنا له مقرنین» و هفت مرتبه «سبحان الله» و هفت مرتبه «الحمدلله» و هفت مرتبه «لا اله الا اللّه» می گفت.[۱۱]

امام رضا علیه السلام فرموده است: «هر کس وقتی که سوار مرکب شد بگوید: «بسم الله و لا قوه الا بالله و الحمدلله الذی سخّر لنا هذا و کما له مقرنین» خود و مرکبش را تا وقتی که پیاده می شود، حفظ کرده است.»[۱۲]

۶- مسافر از هر منزلی صبح زود حرکت کند.

جابر نقل کرده است: پیامبر صلی اللّه علیه و آله روز پنجشنبه وقتی که عازم تبوک بود، صبح زود به راه افتاد و فرمود: «اللهم بارک لامتی فی بکورها.»[۱۳]

مستحب است که آغاز رفتن به مسافرت روز پنجشنبه باشد. نقل شده است که رسول خدا صلی الله علیه و آله برای سفر بیرون نمی شد، مگر روز پنجشنبه.[۱۴]

در کتاب من لا یحضره الفقیه از امام باقر علیه السلام نقل شده است که فرمود:

«رسول خدا صلی اللّه علیه و آله همیشه روز پنجشنبه مسافرت می کرد و می فرمود: خدا و پیامبر و فرشتگان الهی روز پنجشنبه را دوست می دارند.»[۱۵]

از حماد بن عثمان نقل شده است که: «به امام صادق علیه السلام عرض کردم: آیا مسافرت در یکی از روزهای مکروه مانند روز چهارشنبه و روزهای دیگر کراهت دارد؟ فرمود: سفرت را با صدقه شروع کن و هر وقت خواستی سفر کن و آیه الکرسی را بخوان.»[۱۶]

و از آن حضرت است که فرمود: «صدقه بده و هر روزی خواستی به مسافرت برو.»[۱۷]

۷- بدرقه کردن در وقت خداحافظی مسافر مستحب و سنت است.

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «هرگاه مجاهد در راه خدا را بدر