فایل پاورپوینت کامل آداب علم آموزی در رابطه موسی و خضر علیهماالسلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آداب علم آموزی در رابطه موسی و خضر علیهماالسلام :

خداوند متعال داستانی از موسی علیه السلام در قرآن کریم بازگو فرموده که او به خضرعلیه السلام گفت: « قَالَ لَهُ مُوسی هَلْ أَتَّبِعُک عَلی أَن تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا» آیا مرا رخصت می دهی که در پی تو آیم تا رهنمودها و عوامل هدایت و واقعیت هائی را که آموختی ای، به من تعلیم دهی؟(۱) یا آنکه موسی (ع) پس از آنکه پاسخ مثبتی از جانب خضر (ع) دریافت نکرد به او گفت: « قَالَ سَتَجِدُنی إِن شَاءَ اللَّهُ صَابِرًا وَ لَا أَعْصی لَک أَمْرًا » مرا به خواست خداوند، خویشتن دار خواهی یافت و نیز سر از فرمان تو نپیچم. (۲)

در این دو گفتار کوتاه حضرت موسی (ع) گزیده ای از آداب و آئین های شکوهمند به چشم می خورد که میان یک شاگرد و معلم او اتفاق افتاده بود. و با وجود اینکه می دانیم که موسی (علیه السلام ) پیامبری عظیم الشأن، و دارای جلالت قدر و منزلت، و یکی از رسولان «اولواالعزم » پروردگار بوده است، عظمت شخصیت این چنینی او مانع از آن نبوده است که آداب و آئین های در خور یک شاگرد نسبت به استاد را در نظر گیرد، و آنرا به کار بندد. اگرچه شاگرد مورد نظر، یعنی موسی (علیه السلام ) به جهاتی دیگر – غیر از مقام شاگردی – از معلم و استاد خویش، کامل تر و لایق تر بوده است.

اگر بخواهیم تمام آداب و نکات ظریف تعلیم و تربیت و مطالب دقیقی که در لابلای گفتگوی موسی و خضر (علیهماالسلام ) به چشم می خورد، [و خداوند متعال، این داستان را به صورت فشرده ای در قرآن کریم بازگو فرموده است]، بیان کنیم از حد این گفتار خارج است. ولی ما نکاتی را بررسی می کنیم که به جمله اول یعنی آیه ۶۶ سوره کهف ارتباط دارد.

این آیه، دوازده خصیصه و نکته سودمند تربیتی را به ما ارائه می کند:

۱- موسی (علیه السلام ) خویشتن را تابع و پیرو استاد خود معرفی کرده است. این مسئله ایجاب می کند که مقام و منزلت موسای شاگرد، از مقام استادش خضر (علیه السلام )، فروتر باشد؛ چون قاعده مقام و مرتبت تابع، نسبت به متبوع خود، فروتر و پائین تر است.

۲- موسی (علیه السلام ) با واژه «هل: آیا»، از خضر (علیه السلام ) اجازه و رخصت می طلبد. یعنی آیا اجازه می دهی که در پی تو آیم. چنین مطلبی نمایانگر مبالغه عظیمی در تواضع می باشد که باید شاگرد نسبت به استاد خویش معمول دارد.

۳- موسی (علیه السلام ) خود را در برابر معارف و آگاهی های خضر، جاهل و ناآگاه معرفی کرده است، و در حقیقت با عبارت: «علی ان تعلمن: برای اینکه به من تعلیم دهی »، به ناآگاهی خویش و مقام والا و ارجمند استادش، اقرار و اعتراف نموده است.

۴- موسی (علیه السلام ) (با چنین تعبیر) به عظمت نعمتی که از راه تعلیم عائد او گشته، اقرار کرده است؛ زیرا او از خضر درخواست نمودکه همانگونه با او رفتار کند که خداوند متعال با خود او رفتار کرده است، و در حقیقت درطی تعبیر «مما علمت رشدا» به خضر گفت: شایسته است که احسان تو، به من، به گونه احسان خداوند نسبت به خودت باشد. (یعنی خداوند متعال از طریق تعلیم، بر تو منت نهاد و به تو احسان فرمود؛ تو نیز همان منت و احسان را درباره من معمول دار و به من تعلیم ده ). به همین جهت است که بزرگان گفته اند: «من بنده کسی هستم که علم و دانش را از او اخذ نمودم. اگر کسی مسئله ای را به شخصی بیاموزد، زمام اختیار او را به کف گرفته و مالک او می گردد» (۳).

۵ – معنی متابعت و پیروی کردن از شخص دیگر، این است که تابع، همانند اعمال و رفتار متبوع، رفتار خویش را تنظیم نماید. البته از آن جهت که چون متبوع او چنین کرد؛ زیرا هیچ ملاک دیگری نمی تواند جز انجام دستور متبوع، معیار تبعیت باشد. این نکته به ما می فهماند که شاگرد و دانشجو باید در نخستین گام خود در راه تحصیل، این خصیصه و وظیفه را به کار دارد که همواره در برابر گفتار و رفتار استاد، تسلیم بوده و با او نستیزد.

۶- لزوم عمل به قوانین و راه و رسم متابعت – که در این آیه به چشم می خورد – به هیچ قید و شرطی مقید نیست؛ بلکه لزوم عمل به آداب و آئین های م