فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی رفتار فرهنگی و سبک زندگی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آسیب شناسی رفتار فرهنگی و سبک زندگی :

غفلت ها و ساده انگاری های فرهنگی در کشور در شرایطی است که می توان وضعیت هشدار دهنده اعلام نمود. دلیل این غفلت ها، چه هشیارانه و چه ناهشیارانه، به دلیل وجود تعارض های فرهنگی است. تعارض، یک واژه روان شناختی است که طی آن فرد در برابرچند راه، چند میل وچند نیاز قرار می گیرد؛ به گونه ای که نمی تواند به لحاظ شناختی راه درست را انتخاب نماید. نتیجه شناختیِ تعارض، سرگردانی، و نتیجه عاطفی و هیجانی آن، خدشه دارشدن سلامت روان فرد خواهدبود.

وقتی صحبت از تعارض های فرهنگی می شود، بلاتکلیفی و کوشش و خطا در عرصه های مختلف تصمیم گیری و اجرا، به وضوح مشاهده می شود. نتیجه این تعارض، سرگردانی مردم و برهم خوردن نظام ارزشی نسل نو می باشد. این سرگردانی و درهم شدگی نظام ارزشی، راه را برای رسوخ بیشتر فرهنگ مهاجم در زمینه های نگرش و رفتار فردی واجتماعی بازتر خواهدکرد. از بس وضعیت فرهنگی ما نابسامان است، نمی دانم ازکدام نمونه یادکنم؟

وضعیت زبان فارسی را در حوزه های نوشتاری وکلامی و نیز رسم الخط آن ملاحظه فرمایید. روزی نیست که دراثر غفلت ما، واژه های جدید فرنگی که مابه ازای فارسی آن وجود دارد، وارد زبان محاوره ای و حتی نوشتاری ما نشود. این امرچنان گسترش یافته است که وقتی برای درست نویسی ویا درست گویی تذکر داده می شود، بانگاه ها وبرخوردهای آنچنانی مواجه می شویم. شاهدبودم که دوستی درپاسخ به تذکر دوستی دیگر می گفت: ای بابا! حالا همه چیزمان درست شده، فقط مونده فارسی صحبت کردن مان را درست کنیم. تصدیق می کنید که این پاسخ، بیانگر آن است که زبان فارسی، جایی در مسایل کشور ندارد و نسبت به مسایل سیاسی و اجتماعی و اقتصادی، در رده چندم اهمیت قراردارد.

به هجوم نام گذاری های نامانوس و صحه گذاشتن سازمانهای مربوط به این نام ها نیز توجه کنید. واژه هایی چون هایپر استار، سوپراستار، اطلس مال، تهران مال، ایرانسل، رایتل، پارادیزو، کلاسیک، روژه، آرتمن، پتیاک، شاتل، گالریا، سونره، پروما تاکسی، بستنی دومینو، نازلی، مرکزخرید نارسیس، بهران سوپر رانا، و صدها واژه نامانوس دیگر را بار دیگر مرور کنیم. آیا این واژه ها با زبان شیرین فارسی نسبتی دارند؟ آیا آنها می توانند جای واژه های زیبا وخوش آهنگ فارسی را بگیرند؟ پس چرا روز به روز استفاده از آنها زیادتر می شود؟ طبیعی است که این امر نشانگر شکل گیری هسته اولیه بیماری فرهنگی در زمینه زبان فارسی است.

درمثال دیگر، استفاده از رسم الخط و زبان انگلیسی برای واژه های فارسی نیز روز به روز در حال گسترش است. اگر تیبا، سمند، نسیم، پارس و صبا واژه های زیبای فارسی هستند، چرا به خط انگلیسی بر روی اتوموبیل های ساخت وطن، نوشته می شوند؟ چراکلمه ایران خودرو به خط انگلیسی روی اتوموبیل ها حک می شود؟ آیا نمی توان آنهارا با خط زیبای فارسی توسط یک خوشنویس خوش ذوق، به فارسی نوشت و از آن یک نشانه(آرم) نیز تهیه نمود؟ روی اتوبوسهای شهری وبین شهری نیز واژه های فارسی به خط انگلیسی نوشته می شوند. و یا کافی است سری به بازار لباس بخصوص بازار لباس بچه بزنیم. بندرت می توان لباس کودک بدون نشان و خط انگلیسی پیداکرد. بنده وقتی از یک فروشنده، لباس کودک بدون نشان خارجی طلب کردم، تقریبا با نگاه مسخره آمیز ایشان مواجه شدم که البته من هم کم نیاوردم و در مذمت دوری از فرهنگ خودی، وی را نصیحت کردم. همه این نشانه ها، نشانگر غفلت فرهنگی و ازاین مهم تر بیانگر رعب فرهنگی و تغییر ذائقه ماست که متاسفانه رو به فزونی است.

وضعیت اسباب بازی نیز وضعیتی بدتر از زبان فارسی دارد. براساس یافته های تربیتی و روان شناختی، کودکان به میزان زیادی رگه های رفتاری قهرمانان بازی را در خود درونی می کنند. سرمشق گیرنده، به طور ناهشیار رگه هایی از رفتار سرمشق را بازنمایی و رمز گردانی می کند و آن را به تدریج درون شاکله خود به صورت باور، نگرش و طرز رفتار سامان می دهد. دراین صورت، رفتار، نوع فکر و ذائقه کودک مبتنی بر رفتار الگو، شکل می گیرد. کودکانی که ذهن آنها در اختیار شکل و رفتار باربی است، در بزنگاهِ زندگی که باید یک راه را انتخاب کنند؛ طبیعی است راهی را انتخاب می کنند که با ذائقه آنها قرابت و پیوند بیشتری دارد. براین اساس، ذهن کودکان ما، دراختیار ما نیست؛ مگر آنکه آنها را با قهرمانان قصه های خود، اگر قصه گویی بلد باشیم!، آشتی دهیم و یا با عروسک های وطنی آشنا سازیم.

متاسفانه از وقتی که عروسک های دارا و سارا به هزار و یک دلیل نتوانست جای خود را در میان بچه ها باز کند، موجی از ناامیدی از طراحی عروسک ملی بوجود آمد و فعالان فرهنگی در برابر عروسک های باربی، خود را وادادند؛ غافل از آنکه نباید مایوس شوند و باید هر روز طرحی نو در اندازند تا اینکه ذائقه بچه های ایرانی را به خود جلب نمایند. طبیعی است دراین راه، استفاده از نظرات روان شناسان کودک برای طراحان عروسکی و نگارگران، راهگشا خواهدبود. وسایل بازی به ویژه عروسک ها، ذائقه سازند و نمی توان از قدرت ذهنیت سازی و سامان دهی رفتاری آنها غافل بود. البته این را هم باید بدانیم که برای جا افتادن یک عروسک، صرفِ ارائه آن کافی نیست، بلکه شمایل آنها راباید در انواع و اقسام کالاهای فرهنگی و هنری مثل وسایل تحصیلی، وسایل شخصی، وسایل تفننی، فیلم، پویانمایی و از این قبیل، ردیابی نمود. کودکان ما باید، قهرمان خود را درهمه کالاها و قصه ها و فیلم ها ببینند تا با او همسان سازی کنند.

متاسفانه دراین باره، حساسیت شورای فرهنگ عمومی، کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان، آموزش وپرورش، مهد کودک ها، روان شناسان و بسیاری از والدین درباره معرفی عروسک الگو و خطرات عروسک های باربی، مرد عنکبوتی، بتمن، وده ها قهرمان افسانه ای و تخیلی کودکانه، پایین آمده است. کاهش حساسیت های فرهنگی، برای مردم جبران ناپذیر و برای مسئولان، گناهی نابخشودنی است؛ مگر آنکه سریعا به خود آیند و با حرکت های هماهنگ، تحت فرماندهی فرهنگی، که البته جای چنین فرماندهی خالی است، به الگوهای متناسب با مبانی ارزشی فرهنگ بومی دست یابند و باز هم به طور هماهنگ، آن را ترویج نمایند.

سبک زندگی ما نیز تحت تاثیر جهانی شدن و شتاب فناوری به طور شگفت انگیزی به سمت فرد گرایی می رود. جامعه ایرانی ما به عنوان یک جامعه اسلامی و شرقی، بایستی یک جامعه جمع گرا باشد. اما این وضعیت درحال تبدیل شدن به جامعه ای است که هر کسی مشکل خود را می بیند و بتدریج مسایل دیگران را فراموش می کند. خوشبختانه بدلیل حضور پررنگ و قوی فرهنگ دینی و سنت های دیرینه ایرانی، جامعه ما رنگ جمع گرایی خود را تا حد زیادی حفظ کرده است و طبیعی است با حفظ این ارزش ها، جامعه ما به راحتی به سمت فردگرایی افراطی نخواهد رفت؛ اما رشد آن در شرایط امروز بویژه بین نسل نو، نگران کننده است. فرهنگ ما ایرانی ها، فرهنگ چهل همسایه است. فردگرایی و گلیم خود را از آب کشیدن، ربطی به فرهنگ ایرانی اسلامی ندارد، اما متاسفانه وجود دارد؛ چون در جامعه ا ی هستیم که پراز تعارض است.

بنا ندارم بحث را بغرنح و پیچیده کنم. به رفتارهای داخل خانه توجه کنید. در شهرهای بزرگ، هرکسی به آپارتمان وارد می شود، بلافاصله به اتاق شخصی خود می رود و درب آن را بر روی دیگران می بندد و حریم بسیار خصوصی برای خود ایجاد می کند. متاسفانه، کمتر سفره غذا پهن می شود. هر کسی هرساعت که بخواهد غذا می خورد، اگر تازه غذای فوری(فست فود) نخورد. آنانی هم که غذای مادرشان را میل می کنند، به کمک ماکروفر آن را گرم می کنند. اگر به نقش همین ماکروفر فکر کنیم، خواهیم دید که این دستگاه به مخرب ترین دستکاه برای واگرایی اهالی خانه و پهن نشدن سفره، تبدیل شده است. در اکثر خانه ها، کتاب پیدا نمی شود، اما یک دستگاه ماکروفر با نشان ها ی معروف حتما در آشپزخانه های اوپن رخ می نماید.

در نمایی دیگر، زمانی هم که اهالی خانه دور هم جمع می شوند، کمترین گفتگو بین آنها رد و بدل می شود. حتما در مهمانی ها دیده ایم که از میان ده نفر حاضر، حتما پنج شش نفر با تلفن های همراه خود درحال بازی، بلوتوث کردن، ارتباط واتساپی و وایبری با یکدیگر و یا با دیگران هستند. همه کنار هم نشسته اند اما در واقع با تلفن های خود حرف می زنند!.

به کتاب های منتشره نگاهی بیندازید. واگرایی هایی که درحوزه کتاب دیده می شود ناظر به اختلاف سلیقه نیست، بلکه ترویج صریح برخی نوشته هایی است که هیچ قرابتی با فرهنگ بومی ما ندارد. هر چه هست، واگرایی و تعارض برمبنای ارزش های مسلم فرهنگی، اعتقادی و اجتماعی جامعه ماست. چطور می توان نوشتاری را برتابید که سعی دارد ریشه های اخلاقی و سنتی در حوزه دختران و زنان را به مخاطره بیندازد و حتی آنها را مسخره کند؟ به سخره گرفتن ریشه ها و اصالت ها را هیچ کشوری که دارای ریشه های عمیق فرهنگی است، تاب نمی آورد. البته گفته می شود که دریک جامعه زنده، نوشته ها باید آزاد باشد. اجمالا ما قبول داریم، اما به شرط آنکه نوشته ها د فضای علمی و فرهنگی تخصصی نقد شوند. انتشار مطالب در فضای کاملا عمومی و گذرا به معنای تحقق فضای نقد نیست. بیشتر، این گفته به یک پز فرهنگی می ماند تا یک واقعیت فرهنگی.

برای نمونه، سری به کتاب های سری دوزی روان شناسی بزنید ک