فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران شامل 85 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آیین های شب یلدا در فرهنگ مردم ایران :

مقدمه

پایان فصل خزان و آغاز سپیدی زمستان را ایرانیان از دیرباز با جشنی به شکوه مهربانی و عظمت مهرورزی در شبی که به بلندای آن شبی نیست، گرامی می دارند.

ایرانیان شب سرد یلدا را به امید دیدار خورشید درخشان، با شادمانی به صبح می رسانند تا استقبالی با مهر و عطوفت از مهر فروزان هستی داشته باشند.

یلدا، آیینی ملی است که با گذر زمان سینه به سینه و نسل به نسل منتقل شده و مشخصه های ارزشمندی در فرهنگ عامه بر جای گذاشته است. ویژگی هایی که اگر خوب مطالعه و شناخته شوند می توانند محمل مناسبی برای بیان معانی و معارف والای دینی و انسانی باشند. معیارهای زیباشناختی فرهنگ عامه در خلال اجرای آیینی تقویت می شود.

بازخوانی و بازسازی آیین های شب یلدا و ترویج سلیقه و ذائقه فرهنگی نهفته در لایه های آن، جز در قالب اجرای بخشی از یک آیین ماندگار و دیرینه امکانپذیر نیست. مطالعه و مشاهده برخی از اعمال و آداب و رسوم این شب نشان می دهد چگونه فرهنگ عامه با تمسک به آیین شب چله معانی و در برخی موارد معارفی را به نسل های بعدی منتقل می کند و بر روی آن تأثیر می گذارد.

آیین یلدا (یا شب چله[۱])، آیینی خانوادگی است و گردهمایی این آیین به خویشاوندان و دوستان نزدیک محدود می شود. دیدار آشنایان و بزرگان فامیل، تحکیم پیوندهای خانوادگی و حفظ روابط خویشاوندی، سنتی الهی و وظیفه ای اخلاقی است که در آموزه های دینی از آن به «صله رحم» تعبیر و موکدا به ادای این فریضه سفارش شده است.

با استناد به روایتی از پیامبر اکرمص برکت عمر و روزی وسیع، بشارتی است برای آنان که صله رحم به جای می آورند.

من سره ان یبسط له فی رزقه و ینسأ له فی اجله فلیصل رحمه.

«هر که خوش دارد روزیاش زیاد شود و مرگش به تأخیر افتد، صله رحم کند.» (محمدی ریشهری، ۱۳۸۴: حدیث ۷۰۵۰)

شب های زمستان، فرصت فراغت مناسبی برای برگزاری مهمانی های شبانه است، بویژه شب نشینی در شب یلدا، به عنوان یک رفتار آیینی از سالیان دور تا امروز، برقرار مانده است.

شب یلدا، آیینی است که مبتنی بر حضور اعضای خانواده در کنار یکدیگر و دیدار با خویشاوندان است. تکریم بزرگان، هدیه دادن، توجه به کودکان و نوجوانان، قصه گویی، کتابخوانی، شاهنامه خوانی، تفأل، خوردن میوه و آجیل، ادای نذر و قربانی و بازیهای گروهی از عناصر متعدد این گردهمایی دیرینه خانوادگی است که گذران وقت شب نشینی یلدا را با کیفیتی بهینه همراه ساخته است. در نوشتار حاضر به برخی از این عناصر پرداخته می شود.

آیین های شب نشینی شب یلدا

شب نشینی و شب زندهداری در بزرگترین و درازترین شب سال، در بین ایرانیان رسمی دیرینه است ؛ هر چند شب نشینی مختص شب یلدا نبوده و بویژه در گذشته، شب های زمستان فصل اتمام کار کشاورزان فرصت خوبی برای دیدار دوستان و آشنایان به حساب می آمده است.

دیدار آشنایان در شب نشینی آیین ایرانی یلدا، گواه آن است که باورها و آیین های مردم ایران بسیار متأثر از آموزه های دینی همچون تأکید بر صله رحم است. این تأثیرپذیری تا بدانجاست که مردم چهارطاق خمین با این باور که شب نشینی و دیدار خویشاوندان و دوستان جزو عمر آدمی به شمار نمی آید، به ملاقات یکدیگر می رفتند. (فولادی و دیگران، خمین، ۱۳۷۹)

بدیهی است این باور متأثر از روایتی از پیامبر اکرمص است که در آن صله رحم سبب افزایش طول عمر و تأخیر در مرگ بیان شده است. (محمدی ریشهری، ۱۳۸۴: حدیث ۷۰۵۰)

پیوند آیینی شب یلدا با عید نوروز و تشابهات این دو آیین ملی در خور توجه است.

حضور اعضای خانواده در خانه، برگزار نشدن مراسم جشن و سرور در خانواده های عزادار، خانه تکانی، استفاده از پوشاک نو و مهم تر از همه دیدار بزرگ فامیل از عناصری است که پیوند این دو آیین را به وضوح به نمایش می گذارد. در فرهنگ مردم بر حضور اعضای خانواده در کنار یکدیگر و دیدار آشنایان در این شب تأکید شده است، چنانچه در گذشته حتی کسانی هم که به مسافرت رفته بودند، برای شب یلدا به خانه و کاشانه خود بازمی گشتند که مبادا تا پایان سال را در سفر و دور از خانه و خانواده به سربرند. (احمدی، دستجرده، ۱۳۶۸/ عبدالله پور، تکاب، ۱۳۴۶)

همچنین پیوند مهرورزانه خویشاوندان با یکدیگر زمینه ساز روابط محبت آمیز و به دور از قهر و کینه است. در روزگار کنونی، با وجود وسعت ارتباطات انسانی، روابط خویشاوندی همچنان اهمیت ویژهای دارد. بازتاب چنین روابطی، نزدیک شدن دلها به یکدیگر، استحکام پیوندهای عاطفی، رفع کدورتها و خصومت ها و ایجاد آرامش روحی و روانی است. در دیدارهای خانوادگی، خویشاوندان، فرصتی می یابند تا یار خاطر یکدیگر باشند و بار غم و اندوه و مشکلات را از شانه های یکدیگر بردارند.

رفع کدورتهایی که گاه پیوندهای خانوادگی را تحت الشعاع خود قرار داده و سبب گسسته شدن روابط محترمانه و محبت آمیز خویشاوندی شده است، نزد خدای تعالی جایگاه والایی دارد.

پیامبر اکرم (ص) در این باره فرموده اند:

صل من قطعک و احسن الی من اساء الیک و قل الحق و لو علی نفسک. «با خویشاوندی که از تو بریده، پیوند برقرار کن و به آن کس که به تو بدی کرده است، خوبی کن و حق را هر چند به زیان خود، بگو.» (محمدی ریشهری، ۱۳۸۴: حدیث ۷۰۶۱)

حضرت زین العابدین(ع)، نیز بر صله رحم و رفع کدورتهای خانوادگی تأکید ویژه ای داشته اند:

ما من خطوه احب الی الله عزوجل من خطوتین: خطوه یسد بها المؤمن صفا فی سبیل الله و خطوه الی ذی رحم قاطع.

«هیچ گامی نزد خدای عز و جل محبوبتر از دو گام نیست؛ یک، گامی که مؤمن با آن در راه خدا صف جنگ می بندد و گامی که برای پیوند با خویشاوندی برمی دارد که قطع رحم کرده است.» (همان، حدیث ۷۰۶۶)

در فرهنگ مردم ایران شب یلدا فرصت مغتنمی است برای رفع کدورتها و برقراری ارتباط دوستانه و سرشار از عاطفه و محبت با دوستان و آشنایان.

مردم زاهدشهر فسا بر این باور بودند که شب یلدا را خداوند برای دیدار اقوام و آشنایان مقرر کرده است تا چنانچه کدورتی وجود دارد، برطرف شود؛ بدین منظور طرفین دعوا را همان شب به منزل ریش سفید و بزرگ خانواده دعوت و صلح و آشتی بینشان برقرار می کردند. (هاشمی زاده، فسا، ۱۳۸۱)

در اقلید فارس نیز افرادی که بین آنها کدورتی ایجاد شده و روابطشان قهرآمیز بود، در این شب با هم آشتی می کردند و کینه ها را دور می ریختند. در این حالت، شادی و نشاط خانواده ها در آن شب دو چندان می شد. (ثابت اقلیدی، اقلید، ۱۳۷۳)

در نورآباد ممسنی نیز خانواده ها هر آنچه در توان داشتند به کار می بستند تا شبی خوش و به دور از هرگونه نگرانی و ناراحتی را سپری کنند و به امید آنکه تا یلدای سال بعد همچنان شادان و خندان باشند، تلاش می کردند که در این شب نزاع و رنجوری در میانشان نباشد. (طباطبایی، ممسنی، ۱۳۸۵) برقراری صلح و آشتی مابین طرفین دعوا، فرصت را برای گذران وقت به بهترین کیفیت فراهم می کرد.

در این شب علاوه بر همنشینی، آیین های دیگری همچون تلاوت قرآن، قصه گویی، شاهنامه خوانی، آوازخوانی و سایر آیین ها نیز به اجرا درمی آید که در ادامه به متداولترین این آیین ها اشاره می شود:

۱. تلاوت قرآن

مراسم تلاوت قرآن در شب یلدا و شب زندهداری این شب در مزرعه شیخ فاضل فریدونشهر درخور توجه است. اغلب مردم در این روستا اول زمستان را ختم می گرفتند؛ ختم هم بدین صورت بود که یک نفر، تعدادی از همسایگان خود را دعوت می کرد و افراد زمانی که به خانه او می رفتند، سوره مبارکه «انعام» را تلاوت می کردند. تعداد این افراد معمولا فرد بود، ۹ یا ۱۱ یا… پس از آن سؤالاتی مطرح می کردند که بچه ها بتوانند به آن جواب دهند و جایزه بگیرند. گاه جایزه، یک جلد کلام الله مجید بود. رقابت بچه ها در پاسخ به سؤالات مسابقه شبی خوشایند را برایشان رقم می زد. (احمدی، فریدونشهر، بی تا)

۲. قصه گویی

در دامغان، شب چله، همسایه ها در منزل یکی از بزرگان محل، شب یلدا را جشن می گرفتند (مرواری، دامغان، ۱۳۵۲) یا به منزل پدربزرگ و مادربزرگ خود می رفتند و تا پاسی از شب به قصه ها و داستانهای آنها گوش می کردند. (شامانی، دامغان، ۱۳۸۳) در لفمجان لاهیجان نیز بزرگتر مجلس که تجربه بیشتری داشت برای بقیه قصه نقل می کرد.

(حسنی لفمجان، لاهیجان، ۱۳۵۶) مردم اهر ارسباران نیز در شب چله به خانه همسایگان و خویشاوندان می رفتند و پس از خوردن شب چره، نقال و داستانگوی حاضر در مجلس داستانهایی از شاه اسماعیل، کر اوغلی (kor oqli)، کچل عیار و کچل حمزه نقل می کرد و در مقدمه داستان، با ابیات زیر شنونده را تهییج می کرد تا با دقت و اشتیاق به داستان گوش دهد:

تپه لردن یل کیمین	tapa lardan yel kimin
از کوه ها به مثل باد
دره لردن سل کیمین	dara lardan sel kimin
از دریاها به مثل سیل
بادی صرصر کیمین	badi sarsar kimin
به مثل باد صرصر
آجی بیانا، شیرین بیانا	aji biyana ,sirin biyana
تلخی به یک طرف، شیرینی به یک طرف
قورباغینان توسباغا	qurbaqinan tusbaqa
قورباغه و لاک پشت
گتدی کبین کسماغا	getdi kabin kasmaqa
رفتند تا عقد کنند
گامیش پالاز بوروندی	gamis palaz burundi
گاومیش هم پلاس پوشید
گتدی قولاق آسماغا	qetdi qulag asmaqa
رفت تا گوش بدهد
ایام ایامیدی	ayyam ayyamidi
زمان زمانی بود که
سرچه پهلوا بیدی	serc e pahlava bidi
گنجشک پهلوان بود

(دوستی، اهر ارسباران، ۱۳۵۵)

۳. کتابخوانی و شاهنامه خوانی

در دستجرده گلپایگان یکی از کارهایی که در شب نشینی شب چله آغاز و تا اوایل اسفند ادامه می یافت، پردهخوانی و شاهنامه خوانی بود؛ اول مجلس با نام حضرت علی(ع) و پایان آن نیز با نام آن حضرت بود. (احمدی، دستجرده، ۱۳۸۱) در شهرضا نیز یک نفر با صدای بلند برای جمع حاضر در شب نشینی، کتاب می خواند. اغلب نیز کتابهای شاهنامه فردوسی، خمسه نظامی، امیرارسلان، حسین کرد، فلکناز، خورشید آفرین، حیدربیک و چهل طوطی خوانده می شد. (مساعی، شهرضا، ۱۳۵۴) در قروه کردستان پس از خوردن شب چره و اجرای بازیهای محلی، نقال شروع به خواندن قصه هایی از شاهنامه، امیرارسلان رومی، کر اوغلی، کرم و اصلی و حسین کرد می کرد و در مدت نقل نیز که تا بانگ خروس ادامه می یافت، هیچ کس حق حرف زدن نداشت و اگر کسی خلاف این قانون، عمل می کرد، جریمه او تحویل یک رأس بزغاله و مانند آن بود. (عسگری، قروه، ۱۳۶۸)

بهترین بزم و بهترین لذت در سرتاسر لرستان، شاهنامه خوانی بود. نقال پیش از اینکه شروع به نقل داستان کند، معمولا این سه بیت را می خواند:

به نام خدایی که جز آن خدا
پرستیدن کس نباشد روا

خدایی که این خیمه آفتاب
برافراشته بی ستون بی طناب

هر آن کس که شهنامه خوانی کند
اگر زن بود، پهلوانی کند

پس از خواندن این ابیات، دیگر کسی حرف نمی زد و همه خاموش می نشستند.

(یاراحمدی، خرم آباد، ۱۳۴۷)

در چهارطاق خمین کتابهای دیگری که غیر از شاهنامه خوانده می شد، عبارت بودند از: چهل طوطی، الف و لیل، هفت پیکر، موش و گربه، اسکندرنامه، گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ شیرازی، فایز دشتستانی، قصص الانبیا، تذکرهالاولیا، مثنوی معنوی، بهرام و گل اندام، کلیله و دمنه، امیرارسلان، فلکناز، حسین کرد، رستم نامه، حیدربیک، رموز حمزه، حمله حیدری، شیرویه، شیرین و فرهاد، موسی و شبان، باباطاهر، خیام، علی بابا و چهل دزد، هبوط آدم. (فولادی، خمین، ۱۳۷۹)

در تاکستان نیز علاوه بر شاهنامه، چهار درویش و چهل طوطی و مصائب خامس آل عبا نیز خوانده می شد. (صفری، تاکستان، ۱۳۵۱) بخش هایی از نهج البلاغه، زندگانی حضرت زهرا(سلام الله علیها)، کتابهای روضه خوانی و نیز جامع التمثیل از جمله کتابهای دیگری بوده که در کاشمر، در شب چله خوانده می شد. (کریمی فروتقه، کاشمر، ۱۳۸۱) در ولمرز تنکابن نیز کتابهای امیرارسلان و حسین کرد خوانده می شد. (صالحی، تنکابن، ۱۳۵۶) در رامهرمز نیز اغلب بزرگترها، قصه ها و داستانهای شیرین عاشقانه همچون لیلی و مجنون، فرهاد و شیرین و خسرو و شیرین را نقل می کردند و برخی هم از شاهنامه فردوسی و دلاوریهای رستم و دیگر پهلوانان ایران سخن به میان می آوردند و آنهایی که صدای خوبی داشتند، شاهنامه را به آواز بلند می خواندند و همچنین از زندگانی حضرت محمد(ص) و حضرت علی(ع) و جنگ های ایشان با کفار و دلاوریهای امیرالمؤمنین(ع) در رویارویی با پهلوانان عرب، داستانها می گفتند. (شیخی، رامهرمز، ۱۳۵۲) خواندن فلکناز و شاهنامه در شهرستان سلسله لرستان نیز معمول بود، (نیکورنگ