فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر شامل 112 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ارتباط عاشورا و ظهور، و بازتاب آن در جریان های سیاسی و رسانه ای معاصر :

مقدمه

گاه در خلال ادعیه و زیارات وارده از وجود مقدس معصومین علیهم السلام حقایق و معارفی بسیار بلند نهفته که برای هر متأملی منبعی قابل اعتماد و ناب می نماید. از جمله این ادعیه دعای شریف ندبه است. این دعای پرمحتوا چنان با جدیت خط سیر مشخصی را دنبال می کند که گویی درصدد است موضوعی مهم و علمی را به ما بفهماند. دعای ندبه از داستان انبیا و عهد آنان با خداوند آغاز می شود؛ از آدم علیه السلام که نخستین انسان و نخستین پیامبر بود و ماجرای سکونت او در جنت و اخراج او از آن مقام. سپس وارد برهه ها و مفاهیمی از زندگی پیامبران اولوالعزم می شود؛ نوح علیه السلام و ماجرای کشتی و توفان، ابراهیم علیه السلام و مقام خُلّت و ماجرای درخواست او، موسی علیه السلام و ماجرای شب بعثت و درخواست وزیری برای هارون، عیسای روح الله و کیفیت ولادت و نقش روح القدس در زندگی او، و سرانجام خاتم پیامبران و آخرین پیامبر اولوالعزم، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم. در ادامه دعا، خط نبوت به خط امامت و ولایت پیوند می خورد و وارد بیان مقام امیرالمؤمنین علیه السلام در این سیر می شود. از این مرحله جریان دیگری نیز در برابر این بزرگواران در دعا معرفی می شود که سرانجام سبب شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام به دست «اشقی الآخرین» می شود که از «اشقی الاولین» پیروی می کند. این بیان به خوبی نشان می دهد جریان شقاوت نیز همواره از ابتدای دعوت انبیا در کنار ایشان بوده است. ماجرا در ادامه به شهادت امام مجتبی علیه السلام و سپس به واقعه بزرگ عاشورا می کشد و استمرار این جریان در فرزندان سیدالشهداء علیه السلام مورد تأکید دعا قرار می گیرد. پایان این سیر تاریخی ظهور حضرت بقیه الله رحمه الله است که انتقام همه این خون ها در آن ماجرا گرفته می شود.

از سویی دیگر در زیارات سیدالشهداء علیه السلام نیز شاهد جریان مشابهی هستیم. در زیارت شریف وارث، همین سیر، از آدم علیه السلام تا امیرالمؤمنین علیه السلام دوباره با تأکید بر انبیای اولوالعزم تکرار شده و سیدالشهداء علیه السلام وارث همه این بزرگواران معرفی می شود. اما در زیارت عاشورا، با وجود آن که این سیر مورد اشاره واقع نشده، جریان مقابل آن از «اول ظالم» تا «آخر تابع» پیوستگی و دیرینگی جبهه مقابل را نشان می دهد. همچنین در این زیارت شریف نکته پایانی دعای ندبه مورد تأکید قرار می گیرد: انتقام خون سیدالشهداء علیه السلام در آخرالزمان و به دست مبارک امام عصر رحمه الله. این مسئله در دو موضع زیارت عاشورا بیان شده است.

ارتباط عاشورا و ظهور

با این وصف، در جریان متصل و مستمر بعثت انبیا و دعوت ایشان باید به دو مقطع مهم قائل شد: عاشورا به عنوان نقطه عطف، و ظهور به عنوان نقطه پایانی. روایات مربوط به آخرالزمان و حوادث ظهور نیز همین برداشت را تأیید می کند (نک: واحد تحقیق و پژوهش). قیام آخرالزمان با انگیزه خون خواهی سیدالشهدا علیه السلام و واقعه عاشورا صورت می گیرد و حتی بر پرچم یاران ظهور، عبارت «یا لثارات الحسین» نقش بسته است (صدوق، ۱۴۰۰: ۱۳۰). این نکته می تواند مبیّن چند مسئله باشد: نخست آن که در آن روز، موضوع عاشورا

موضوع مشهوری است که برای مردم دنیا شناخته شده است. فرض این که مردم دنیا در آن روز با یک شعار موهوم و ناشناخته وارد صحنه قیام شوند، فرض معقولی نمی تواند باشد. تحقق کامل آیه شریفه وَ رَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللهِ أَفْواجاً(نصر/۲) بنا بر روایات اهل بیت علیهم السلام در روز ظهور است. در آن روز مردم، فوج فوج به قیام حضرت می پیوندند؛ قیامی که برای انتقام عاشورا شکل گرفته است. این نکته همچنین می رساند که شناخت مردم جهان در آن روز از واقعه عاشورا تنها در حد شناخت از یک واقعه تاریخی نیست. این شناخت در حدی است که می تواند انگیزه لازم را برای یک قیام جهانی فراهم کند. مظلومیت سیدالشهداء علیه السلام در آن روز برای همه باید روشن شده باشد. به نظر می رسد حوادث و بمب گذاری های سال های اخیر در روز عاشورا و حمله به عزاداران حسینی در کشورهای مختلف جهان در این روز، اندک اندک در حال فراهم نمودن زمینه این شناخت عمیق جهانی باشد. اوج این جریان در راهپیمایی عظیم اربعین حسینی متجلی است که به عنوان بزرگ ترین تجمع تاریخ بشر تا کنون شناخته شده است.

دومین نکته ای که از این بررسی به دست می آید مورد شناسایی واقع شدن عاملان اصلی شکل گیری واقعه عاشورا و قتله کربلا در روز ظهور است. انتقام، بدون شناسایی عامل و مقصر یا مقصران اصلی واقعه ممکن نیست. در آن روز مردم جهان باید متوجه شده باشند که چه فرد یا گروه و حزبی در تاریخ دست خود را به خون سیدالشهدا علیه السلام و اهل بیت پیامبر علیهم السلام آغشته ساخته است. این چنین است که می توان موضوع خون خواهی را مطرح کرد.

اما مهم ترین نکته در این نگاه این است که این انتقام، به رغم شناخت واقعه و شناسایی عوامل آن، باید خون خواهی معنا داری باشد. اگر واقعه و عوامل آن در آخرالزمان برای مردم شناسایی شده، اما به دلیل فاصله تاریخی، همه عوامل و مقصران آن از بین رفته باشند، دیگر موضوعی برای انتقام باقی نمی ماند. پس باید به این فرض رسید که در آخرالزمان و روز ظهور باید نسبتی میان دشمنان اصلی امام در آن مقطع و بنی امیه به عنوان عاملان اصلی واقعه عاشورا برقرار باشد. اتفاقاً روایات این موضوع را تأیید می کند. دشمن اصلی امام در آن روز شخصی است به نام سفیانی که از اولاد عُتبه فرزند ابوسفیان است.(طوسی، ۱۴۱۱: ۴۴۴؛ مجلسی، بی تا: ج۵۲، ۲۱۴). باید دقت کرد که در روایات آخرالزمان، این شخص با دجّال که معمولاً به عنوان دشمن اصلی امام مطرح می شود، دست کم در ظاهر روایات، فرق دارد. جریان دجال جریانی است گمراه کننده که ظهور و بروز اصلی آن پس از ظهور خواهد بود، اما قیام سفیانی در آستانه ظهور اتفاق خواهد افتاد (نک: مطهری نیا، ۱۳۸۷). به نظر می رسد این اشتباه از ناحیه ترجمه متون مسیحی رخ داده باشد. در متون مسیحی، دشمن اصلی مسیح در آخرالزمان شخصی است که او را «ضدمسیح» نام نهاده اند. این واژه که کاملاً قابل انطباق بر سفیانی است، در فارسی به «دجال» ترجمه شده و این مشکل را پدید آورده است. در این جا پرسشی جدی می تواند مطرح شود که پاسخی شایسته را می طلبد. آیا می توان سفیانی را در آخرالزمان، نه به جرم خود او که قیام در برابر حضرت است، بلکه به جرم اجدادش در واقعه عاشورا محاکمه و محکوم کرد؟ انتقام از فرزندان مجرم که هیچ نقشی در جرم نداشته اند، به ویژه آن هنگام که از وقوع جرم زمانی طولانی گذشته باشد، در دانش حقوق و عالم قضا هیچ معنایی ندارد. اما این انتقام تنها در یک صورت معنا دارد و آن این که به رغم گذشت زمان، جرم همچنان ادامه پیدا کرده و فرزندان مجرم نیز بدان آلوده شده باشند. مثال مناسب این حالت، غصب است. اگر کسی شیء یا زمینی را از دیگری غصب کرده و نسل به نسل آن را به فرزندان خود انتقال داده باشد، فرزندان وی نیز در صورت علم به غصب در روز نخست، شریک این عمل مجرمانه اند و در هر حال _ حتی در صورت عدم علم به غصب _ باید مورد غصب را به وارثان مالک واقعی برگردانند. این معنای وراثتی است که در زیارت وارث با آن مواجه می شویم و معنای انتقامی است که در آخرالزمان به صورتی واقعی اتفاق می افتد. بر این اساس باید بنی امیه را غاصبان اصلی موضوعی مهم در نزد انبیا و ائمه معصومین علیهم السلام دانست که از پس عاشورا نیز ادامه حیات و حضور داده و بر گناه خود تا روز ظهور پافشاری می کنند. در روز ظهور، فرزند آخرالزمانی پیامبران در برابر فرزند آخرالزمانی ابوسفیان قرار گرفته و مورد غصب بازپس ستانده می شود. این در حالی است که سفیانی بر گناه پیشینیان خود باقی است و خود عامل اصلی آن در آن روز به شمار می رود. پس با این فرض باید به این نتیجه رسید که بنی امیه در طول تاریخ از بین نرفته اند و تا روز ظهور بر عداوت و دشمنی خود باقی می مانند. این دشمنی باید به گونه ای باشد که تمامی تاریخ پس از عاشورا را تا روز ظهور، متأثر از خود سازد. از سویی دیگر با مراجعه به روایات مربوط به جنگ ها و درگیری های آخرالزمان متوجه نقش جدی یهود در آن می شویم. مهم ترین و سنگین ترین جنگ امام با یهود است. نزول حضرت مسیح به عنوان شاهد و اتمام حجت بر اهل کتاب در این جنگ اتفاق خواهد افتاد و در همین جنگ است که سنگ و درخت نیز علیه یهود شهادت داده و وارد جنگ می شوند. گفتنی است بیشتر روایات مربوط به جنگ های آخرالزمان درباره جنگ هایی است که پیش از ظهور و به عاملیت سفیانی اتفاق می افتد. فضای حاکم بر حوادث پس از ظهور، فضای جنگ، آن هم جنگی جهانی و گسترده، نیست. ظهور، ماجرای وَ رَأَیتَ النَّاسَ یدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجاً است و جنگ ا صلی با مستکبرانی اندک و نه مردم جهان است. جنگ با یهود جدی ترین این جنگ هاست که حتماً باید توجه داشت که منظور از یهود در آن پیروان دین موسای کلیم نیستند. با این فرض باید دشمن اصلی امام را در آخرالزمان چه کسی دانست و جنگ نهایی را با چه قوم و گروهی تصور نمود: بنی امیه و سفیانی، یا یهود مستکبر؟ پاسخی که می تواند میان این دو گروه روایات جمع کند این است که بنی امیه و یهود دو جلوه و صورت از یک واقعیت در طول تاریخ اند که لفظ سفیانی در آخرالزمان نماینده آن است. در واقع با تسامح باید گفت که بنی امیه ای که ما در تاریخ به نام اقوام پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می شناسیم، یهودی اند، و در دشمنی با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و اهل بیت ایشان، هم با یهود آن دوره در ارتباط بوده و هم در آخرالزمان، سفیانی یهودی از میان آنان بر خواهد خاست. نگاهی به روایات مربوط به سفیانی نیز این موضوع را تأیید می کند. منطقه حضور و قیام سفیانی بنا بر روایات(نعمانی، ۱۳۹۷: ۳۰۴). همین منطقه ای است که امروزه تحت سلطه و تهدید صهیونیسم قرار دارد. سفیانی بنابر برخی روایات از شام و وادی یابس قیام می کند. (مجلسی، بی تا: ج ۵۲، ۱۸۶). و بنا بر برخی دیگر از روم می آید، در حالی که به ایمان تظاهر می کند و بر گردن صلیبی دارد. قیام او از شام _ بدون ورود و قضاوت درباره مسئله تطبیق و تعیین وقت_ می تواند بیان گر ویژگی های صهیونیسم یهودی و آمدن او از روم می تواند بیان گر اقدامات صهیونیسم مسیحی در دوره معاصر باشد. این چنین است که سفیانی را باید نه یک شخص که یک جریان و حزب دانست که در هر مقطع و شرایطی اشخاص مختلفی آن را نمایندگی می کنند. شباهت دو واژه «سُفیانی» و «صُهیونی» که ترجمه عربی صهیونیسم است، به شکلی ذوقی می تواند بیان گر همین ارتباط در جهان امروز باشد.

بنی امیه و صهیونیسم

به عنوان یک جمع بندی اولیه از این مقدمات باید فرضیه ای نهایی را به این صورت سامان داد که بنی امیه و یهود صدر اسلام یکی بوده و یا دست کم با هم ارتباطی تنگاتنگ داشته اند و این همکاری را با یکدیگر و دشمنی را با دین خداوند تا ایجاد واقعه عاشورا به پیش برده و پس از آن نیز به این دشمنی ادامه داده و تلاش نموده اند تا با خلق حوادث تاریخی و سرنوشت ساز دیگر، جریان تاریخ را به نفع خود تغییر دهند. این دشمنی تا آخرالزمان به پیش خواهد رفت و شرایط سخت و تاریک دوران پیش از ظهور را باید به حاکمیت این جریان نسبت داد، جریانی که در دوران معاصر، «صهیونیسم» نام گرفته است. با واقعه مقدس ظهور، جریان حق و خط انبیا و ائمه معصومین علیهم السلام علیه این جریان باطل قیام خواهد نمود و قسط و عدل را برای همیشه در زمین مستقر خواهد ساخت. به رغم ظاهر مشکل دار این فرضیه، به دلیل ادعای یهودی بودن بنی امیه در حالی که آنان خود را از قریش می دانستند و هیچ کدام از قریش در آن تاریخ یهودی نبوده اند، این موضوع از لحاظ تاریخی نیز قابل تأمل و اثبات می نماید. سابقه دشمنی دو خاندان بنی امیه و بنی هاشم در آن روز موضوع مشهوری بود که همچنان نیز در تاریخ باقی مانده است. امیه فرزند عبدشمس و وی نیز فرزند عبدمناف بود. هاشم نیز فرزند دیگر عبدمناف و عموی امیه بود. در این که سبب این دشمنی دیرینه و دیرپا چه بوده است، در تاریخ(ابن اثیر، ۱۳۷۱: ج۷، ۱۷). داستانی نقل شده که به نظر می رسد بیشتر برای پوشش یک واقعیت بزرگ تر بوده باشد. بر اساس این داستان هاشم و عبدشمس دوقلوهایی بودند که از ناحیه انگشت دست به هم چسبیده بودند. با جدانمودن آن دو با شمشیر، کاهنان این گونه پیش بینی کردند که میان این دو برادر خون ریزی برقرار خواهد بود. البته گذر زمان نشان داد که نه میان این دو برادر، بلکه میان یکی و فرزند دیگری این اختلاف رخ داد. امام صادق علیه السلام در روایتی سبب این دشمنی را این گونه بیان می فرماید: ما و فرزندان ابو سفیان افراد دو خانواده هستیم. دشمنی ما با هم در راه خداست. ما می گوییم: خدا راست گفته، ولی آنان می گویند: خدا دروغ گفته است. ابوسفیان با پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم جنگید و معاویه با علی بن ابی طالب علیه السلام پیکار کرد و یزید پسر معاویه با حسین بن علی علیهما السلام جنگید و او را به شهادت رسانید و سفیانی با قائم آل محمّد علیه السلام خواهد جنگید.(صدوق، ۱۳۶۱: ۳۴۶)امیه، نه فرزند عبدشمس، بلکه فرزندخوانده وی بود و از روم آمده بود(گلپایگانی، ۱۳۶۲: ۳۶۹؛ مجلسی، بی تا: ج۳۱، ۵۱۶). وی پس از پدر در مقابل عموی خویش هاشم _ که مرد بسیار بزرگی در قریش بود _ ایستاد و همین امر سبب اخراج و تبعید او برای مدت ده سال به شام شد. تأمل در آمدن او از روم و تبعید دوباره به همان منطقه که بعدها مقر حکومت این خاندان شد، به ویژه که این امر با پیشنهاد زنی کاهن صورت گرفته است، می تواند تا حدودی ماجرا را روشن کند. ارتباط بنی امیه با حزب شیطان یا اساساً بزرگ ترین مصداق حزب شیطان بودن این خاندان موضوعی جدی و درخور بررسی است. افزون بر اسناد تاریخی، بررسی قرآن کریم و روایات ذیل آن نیز بر همین امر گواهی می دهد. نخستین نشانه در قرآن، داستان رؤیای پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است که در سوره اسراء بیان شده است: وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْیا الَّتِی أَرَینَاکَ إِلَّا فِتْنَهً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَهَ الْمَلْعُونَهَ فِی الْقُرْآنِ؛(اسراء: ۶۰)و آن رؤیایی را که به تو نمایاندیم، و [نیز] آن درخت لعنت شده در قرآن را جز برای آزمایش مردم قرار ندادیم. در این آیه شریفه دو موضوع مطرح شده که باید با یکدیگر مرتبط باشند؛ یکی موضوع رؤیا و خوابی که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم دید و دیگری شجره ملعونه در قرآن. محتوای رؤیا در این آیات بیان نشده ولی مفسران به این جریان اشاره کرده اند که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم خواب دید میمون هایی از منبر ایشان بالا می روند. این میمون ها در روایت به بنی امیه تعبیر شده اند.(نک: طباطبایی، ۱۴۱۷: ج ۱۳، ۱۴۹- ) از سوی دیگر، اگر بخواهیم استنباطی کمی ذوقی هم داشته باشیم، تنها قومی که در قرآن کریم تعبیر میمون درباره آنها ذکر شده، قوم بنی اسرائیل است؛ آن جا که درباره اصحاب سبت و مسخ آنان می فرماید: وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَهَ وَالْخَنَازِیرَ. (مائده: ۶۰)موضوع بعدی، «شجره ملعونه» است که بلافاصله ذکر می شود و نشان می دهد که باید این دو قسمت آیه، با یکدیگر ارتباط داشته باشند. روایات براین نکته تصریح دارند که منظور از شجره ملعونه نیز بنی امیه است.(مجلسی، بی تا: ج ۵۸، ۱۶۹). از سوی دیگر بدون استعانت از روایات و با تفسیر قرآن به قرآن موضوع به شکل دیگری تبیین می شود. در بررسی اجمالی به سادگی قابل دریافت است که شجره ملعونه در قرآن کریم به معنای درخت ذکر نشده است. در موردی، تعبیر شَجَرَهُ الزَّقُّومِ…طَلْعُها کَأَنَّهُ رُؤُسُ الشَّیاطینِ(صافات: ۶۲-۶۵) بیان شده است. اما اگر شجره را به معنای نسل بگیریم که مرحوم علامه طباطبایی(۱۴۱۷: ج۱۳، ۱۳) نیز به همین معنا تصریح دارند. براین اساس، تنها نسل و قومی که در قرآن کریم مورد لعن واقع شده، قوم بنی اسرائیل است که در آیه ۷۸ سوره مائده آمده است. حال به اصل موضوع بازگردیم. در تفسیر آیه، روایات به بنی امیه و قرآن به بنی اسرائیل اشاره می کند. کمترین مطلبی که از این اشارات برای ما ثابت می شود، ارتباط این دو قوم با یکدیگر است به نحوی که در آیات و تفاسیر آن تفاوتی بین این دو گذاشته نمی شود. اگر به تعبیر «شجره زقوم» هم دقت کنیم، هیچ استبعادی ندارد که آن را به همین گروه و قوم تفسیر کنیم که رئوس شیاطین اند و آتش زنه جهنم. رویش این درخت در قعر جهنم با توجه به روایتی (طبرسی، ۱۴۰۳: ج۱، ۸۶) که درباره منشأ آتش جهنم نقل شده نیز کاملاً توجیه پذیر و مطابق است. دومین موردی که در قرآن کریم می تواند نشانه ای بر ارتباط بنی امیه با بنی اسرائیل و یهود دوران پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم باشد، آیات ابتدایی همین سوره اسراء است (اسراء: ۴ – ۸)در این آیات سرنوشت بنی اسرائیل پیش بینی شده و کاملاً جای تعجب دارد که هنوز به رغم رویارویی بزرگی که پس از انقلاب اسلامی میان ما و رژیم صهیونیستی جریان دارد، تفسیر و بررسی این آیات مورد توجه جدی قرار نگرفته است. به هر حال ظاهر آیات یادشده این گونه بیان می فرماید که بنی اسرائیل دو بار در زمین فساد کرده و برتری جویی بزرگی از خود نشان خواهند داد. این دو مرتبه فساد، دو مرتبه جزاء به دنبال خود خواهد داشت. در جزای نخست خداوند بندگانی را بر آنان