فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی شامل 84 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ارزیابی نیروهای ملی – مذهبی در بستر تحولات اجتماعی :

گفت وگو با عزت الله سحابی

چشم انداز ایران، ش ۱۶ و ۱۷

چکیده: این گفت وگو با اشاره به تاریخچه شکل گیری نیروهای ملی – مذهبی آغاز می شود و به مرام سیاسی و خط مشی فکری آنان ختم می شود . وی جریان ملی – مذهبی را یکی از شاخه های نوگرایی می شمارد و پایه گذار آن را مرحوم مدرس می داند و با تفکیک میان جریان ملی – مذهبی از جریان روشن فکری دینی معتقد است که روشن فکران دینی به دنبال عقل آزاد و نفی هر گونه ایدئولوژی هستند; حال آنکه ملی – مذهبی ها به دنبال بومی کردن مدرنیته و مؤلفه های آن در ایران اند . در این گفت وگو جریان دوم خرداد از این زاویه مورد نقادی قرار گرفته است .

این طیف دنباله حرکت نوگرایی مرحوم سید جمال الدین اسدآبادی است . جوهر این حرکت عبارت بود از: بازگشت به منابع اصلی اسلامی، که قرآن بود و بعدها افرادی نهج البلاغه و سیره ائمه اطهار در امور سیاسی را هم به آن اضافه کردند . حرکت سید جمال یک حرکت جهانی – اسلامی با عنوان «اتحاد اسلام » بود . البته من معتقدم که در واقع پایه گذار این نحله [ملی – مذهبی] مرحوم مدرس است . مرحوم مدرس در داخل نوگرایی اسلامی نحله جدیدی ایجاد کرد که منافع ملی را بر مسائل جهانی مقدم می دانست . مدرس اسم هویت ملی – مذهبی را نیاورده است، ولی رفتار سیاسی اش، پس از بازگشت از مهاجرت، کاملا یک رفتار ملی – مذهبی است; حتی بارها این را گفته است که «ایرانیت ما از اسلامیت ما جدا نیست » . مصدق هم همین حرف را زد .

بعد از شهریور ۱۳۲۰، این نحله ملی – مذهبی دو مرتبه به صحنه آمد; یک شاخه خالص سیاسی داشت که خود مصدق بود که نهضت ملی را پایه گذاری کرد، و عده ای که جنبه مذهبی شان قوی تر بود; مثل مرحوم طالقانی، که بعدها مرحوم بازرگان و مرحوم سحابی هم به آنها پیوستند . البته سال های ۲۵ – ۲۶ تظاهر سیاسی چندانی نداشتند . بیشتر در زمینه زدودن شبهه ای که مارکسیست ها و غرب زده های راست – مثل تیمورتاش و … – ایجاد کرده بودند و می گفتند «اصلا دین منسوخ شده و با عمل تطبیق نمی کند» کار فرهنگی می کردند . اینان از سال های ۲۷ به بعد، به تدریج سیاسی شدند; البته نه مهندس و پدر من (دکتر سحابی)، آقای طالقانی یک مقدار سیاسی شد . مهندس و پدر من در دوره مصدق، یعنی سال ۳۰ – ۳۲ با سماجت از سیاست پرهیز داشتند . علاوه بر انجمن اسلامی دانشجویان، فداییان اسلام هم یک نحله بودند که در همین چارچوب ملی – مذهبی می گنجیدند .

اما ۲۸ مرداد که اتفاق افتاد، ناگهان به تیپ های مذهبی روشن فکر مثل آقای بازرگان و پدر من شوکی وارد شد . آنان یکدفعه دیدند صحنه خالی است و ضمن اینکه دوباره دیکتاتوری و استعمار برگشته، خارجی هم حاکم شده است . لذا به فکر پر کردن این خلا افتادند و نهضت مقاومت را تشکیل دادند . مهندس خیلی درد دل داشت از اینکه چرا در ایران کارهای جمعی پا نمی گیرد و از اینکه نهضت مقاومت در همان بهار تشکیلش، گرفتار تجزیه شد، ناراحت بود . بعد به این فکر رسیده بود که قبل از اینکه ما اقدام سیاسی را در سر لوحه کارمان قرار دهیم، باید یک اقدام اجتماعی انجام دهیم، تا فرهنگ و روحیه جمعی در میان مردم توسعه پیدا کند . تشکیل انجمن ها و … از آن موقع راه افتاد . طرح تشکیل «متاع » (مکتب تربیتی – اجتماعی – عملی) در زندان ریخته شد . پس از آزادی از زندان، این طرح فعال شد و مهندس بازرگان عنصر اصلی آن به شمار می رفت .

اعضای کانون نشر حقایق اسلامی مشهد، مثل مرحوم ذبیح الله آسایش به مهندس بازرگان و دکتر سحابی فشار می آورند که بچه های مذهبی که علایق ملی هم دارند، اگر زمانی غریب و کم بودند، حالا زیاد شده اند و در سراسر کشور حضور دارند و تبدیل به نیروی قابلی شده اند . شما باید یک حزب تشکیل بدهید . مشوق مهندس و پدر من و … برای تشکیل حزب، همین نیرویی بود که ابتدا در جامعه تشکیل شد; یعنی قبل از تبلور تشکیلاتی نهضت آزادی، عینیت اجتماعی اش به وجود آمده بود . بازرگان، طالقانی و سحابی، سه چهره مذهبی هیئت مؤسس نهضت آزادی بودند . بعد هم مرا دعوت کردند و من هم جزو شورای مرکزی نهضت آزادی شدم . در اولین انتخابات هیئت اجرایی نهضت آزادی، تمام مذهبی ها انتخاب شدند . یعنی ملی – مذهبی ها در درون جبهه ملی و درون نهضت آزادی غلبه پیدا کردند . این جریان به تدریج رشد اجتماعی می کرد . در بهمن ۴۱ و خرداد ۴۲ که بسیاری از فعالین سیاسی – مذهبی دستگیر شده بودند، اعضای جبهه ملی را آزاد کردند و اعضای نهضت آزادی را محاکمه کردند . جریان محاکمه نهضت آزادی در حدود هشت ماه طول کشید . اینجا اوج درخشش ملی – مذهبی بود . آن موقع نهضت روحانیت هم راه افتاده بود . نهضت روحانیت به جریان مذهبی نهضت آزادی بسیار اظهار علاقه می کرد .

از تاریخ محاکمات تا زمان انقلاب، در واقع، نمایندگی نیروهای ملی – حتی جبهه ملی و مذهبی های ملی – با نهضت آزادی بود . می خواهم بگویم که ملی – مذهبی واقعیت خارجی و اجتماعی دارد و شکر خدا توسعه هم پیدا کرده است . شما گسترش کمی و کیفی دانشجویان مذهبی را تا دهه اول بعد از انقلاب ملاحظه کنید; هر چند متاسفانه در حال حاضر این روند رو به افول است .

من خاطرم هست در سال های ۷۲ – ۷۳ در اروپا، جریان های مخالف جمهوری اسلامی، که یکی از اینها شاخه اکثریت فداییان بودند، خودشان مطرح کردند که ما نباید با اسلام و اصل نظام جمهوری اسلامی مبارزه کنیم . ما باید واقعیت آن را بپذیریم; حالا اگر ایراد و اعتراضی داریم، اینها را به عنوان یک اپوزیسیون مطرح کنیم . استدلالشان این بود که می گفتند ما چرا اسلام را ضد خودمان کردیم؟ درحالی که همین اسلام است که امروز در مقابل این حکومت هم ایستاده است و اشاره می کرد به این جریان های مذهبی که فعلا در داخل کشور ایران هستند . ولی با جنبه های انحصارطلبی و استبدادطلبی های خشونت آمیز مبارزه می کنند . منظور وی امثال نیروهای ملی – مذهبی بود . به هر صورت این حضور فعال ملی – مذهبی ها بعد از انقلاب سال ۵۷ گسترش پیدا کرد و در سال های اخیر، که به دلیل رفتار حاکمیت، مردم (به خصوص نسل جوان) در ظاهر یک نوع بازگشت از مذهب را آغاز کرده اند، می توان گفت ملی – مذهبی یک مقدار سرعت رشدش کند شده است یا رشدش متوقف شده است . ما جریان های درون طیف ملی – مذهبی در خیلی چیزها با هم اشتراک نظر داریم . اشتراکمان در همان شخصیت هایی است که سمبل حرکت ما هستند: مدرس; مصدق; طالقانی; بازرگان و شریعتی . البته اختلاف نظرهایی هم داریم . فرضا برخی تفاوت های فکری در زمینه های اقتصادی داریم .

ویژگی ملی – مذهبی ها، به لحاظ نظری، تقدم منافع ملی بر جهان – وطنی است; جهان – وطنی که «اتحاد اسلام » سید جمال تبلیغ می کرد یا انترناسیونالیسم کارگری . حتی ما جهانی شدن مسلمین را هم فرع بر منافع ملی می دانیم; یعنی اگر دخالت ما در فلسطین یا در بوسنی به این منجر شود که به تمامیت ارضی ایران لطمه بخورد، آمریکا بخواهد اشغال کند یا ترک های آذربایجان قیام کنند و بگویند ما می خواهیم جدا شویم، معتقدیم که در حمایت از فلسطین یا هر جای دیگر باید کوتاه بیاییم . ویژگی فکری این طیف «بازگشت به منابع اصیل اسلامی » است . این است که ما بیشتر به قرآن و نهج البلاغه و سیره ائمه اتکا داریم و استناد می کنیم تا به فقه یا اصول فقه .

ما ملی – مذهبی ها با جریان روشن فکری مذهبی که با حرکت دکتر سروش مطرح شد، تفاوت داریم . الآن بخش اعظم جریان دوم خرداد، پیروان فلسفی دکتر سروش هستند . ولی این نحله روشن فکری دینی تفاوتی با نوگرایی دینی دارد که من این را برای خود آنها هم نوشته ام . این تفاوت این است که در جریان ختم مهندس بازرگان در حسینیه ارشاد، آقای دکتر سروش به این مضمون گفت که مرگ بازرگان، مرگ آن نحله ای بود که می خواست دموکراسی یا مفاهیم مدرن و مدرنیته را از درون اسلام و قرآن دربیاورد; درحالی که ما اعتقاد داریم نه فقط دفن نشده و نمرده است، بلکه با اصرار روی این ایستاده ایم . ما حرکت نوگرایی را حرکتی می دانیم که به دنبال توجیهات یا زمینه های اسلامی مفاهیم مدرنیته است . ما برابری انسان ها در برابر قانون، آزادی و استقلال فرد، عدالت اجتماعی و … را از دین در می آوریم; می رویم سراغ منابعش; با منابع اسلامی آنها را اثبات می کنیم و تا اسلام آنها را تایید نکند ما آنها را تبلیغ نمی کنیم . ما این را بخشی از حرکتی می دانیم که اصطلاحا در اقتصاد سیاسی بومی کردن تکنولوژی نامیده می شود . بومی کردن افکار، اندیشه ها، ارزش ها بدان معناست که ما مبانی ارزش هایی را که مدرنیته یا رکت حقوق بشر انقلاب کبیر فرانسه در جهان مطرح کرده، در قرآن و سنت مذهبی خودمان پیدا می کنیم .

این، به هیچ وجه، علم گرایی نیست . من به مهندس بازرگان و دکتر سحابی نزدیک بودم و مطمئنم که هرگز چنین اعتقادی نداشتند که هر حکم دینی را که علم تایید کند بپذیرند و غیر آن را رد نمایند . نفس دین و احکام آن برای ایشان اصالت داشت . علم گرایی علم را اصل می گیرد . هر جای مذهب را که با علم می خواند می پذیرد و آنچه را نمی خواند، رد می کند; مثل سرسیداحمدخان، مؤسس دانشگاه الیگر هند . آن فکر که به دنبال کسب مؤیدات مذهبی – اسلامی برای وفای به مدرنیته است و بدین ترتیب مدرنیته را بومی می کند، به هیچ وجه، نمرده است . نه فقط نمرده، بلکه تشدید هم شده و این حرکتی است که نه تنها در ایران، بلکه در دنیا گسترش یافته است و بشر دارد به طرف مذهب بر می گردد .

بنابراین آن نحله نوگرایی دینی که مبدا و منشا فرهنگی ملی – مذهبی هاست، با روشن فکری مذهبی دکتر سروش تفاوت هایی دارد . این دنبال عقل آزاد است; آن دنبال عقل آزاد نیست، بلکه عقل را مستند به وحی می داند . در یک نشست که با حضور آقای سروش داشتیم، ایشان به شدت ایدئولوژی را نفی می کرد . من پاسخم این بود که شما دارید ایدئولوژی معینی را نفی می کنید . به نظر من در ایران الگوی ایدئولوژی حتی در بین مذهبی ها – سیاسی و غیرسیاسی – الگوی مارکسیسم بود .

حرف من این بود که آقای دکتر سروش می تواند بگوید امروزه این الگوی ایدئولوژیک جایگاهی ندارد . یک جامعه، در حرکتی که می خواهد به طرف ترقی، رشد، توسعه و اقتدار و امروزی شدن داشته باشد، باید اصولی را رعایت کند . این اصول یعنی اموری که تابع آزمون و خطا نیست، مقدس اعتباری است . مقدسات اعتباری چیزهایی است که در یک دوره معین تابع آزمون و خطا نیست . آنچه محصول تجربه گذشته است، دیگر جای آزمون ندارد; مثل استقلال، عدالت یا تقدم منافع ملی .

در انتخابات برنامه های اقتصادی – اجتماعی آقای خاتمی با ما خیلی هماهنگی داشت; مثل توسعه متوازن، نگاه به درون، ایران برای همه ایرانیان، پرداختن به بیماری مزمن اعتیاد به درآمد نفت و … . اینها را من خیلی موافق با افکار خودم می دیدم ولیکن بعدها در طول چهارسال دولت آقای خاتمی، روی برخی از این شعارها ایستادگی نشد . یعنی رنگ و بوی توسعه سیاسی بسیار پررنگ تر از رنگ و بوی توسعه اقتصادی بود . اختلاف ما این بود که مسائل اجتماعی جامعه بشری یک بعدی نیست که فقط امر سیاسی اش مهم باشد . حالا برای من روشن شده است که دوم خرداد از نظر اقتصادی همان سیاست های کارگزاران را تعقیب می کند و شاهدش هم این است که دو تن از چهره های مهم کارگزاران، از برنامه ریزان و گردانندگان اقتصادی دولت آقای خاتمی هستند . در جهانی شدن و رفتن در بازار جهانی، همان سیاست آقای هاشمی را تعقیب می کنند، منتها هیچ وقت این را اعلام نکردند .

البته من به دوستان ملی – مذهبی خودمان می گفتم آنقدرها هم خودتان را از دوم خرداد جدا نکنید . ما باید خودمان را در بعد سیاسی با آنها تطبیق دهیم . به هر صورت، ما ابعاد پیش بینی نشده ای درون جنبش دوم خرداد داشتیم که یکی از آنها اجرای سیاست های تعدیل به سبک دولت قبلی بود . من خودم معتقد به تعدیل هستم; منتها تعدیلی که نسخه اش را خودمان بنویسیم; نه بانک جهانی و صندوق بین المللی پول .

همه حرف ما این است که دوم خرداد در این بعد یا برنامه مستقل نداشت و یا اعلام نکرد . من نمی خواهم این را قاطع بگویم که صورت تهمت داشته باشد . ولی احساسم این است که بخشی از دوم خرداد جا پای روشن فکران قبل از مشروطه مثل آخوندزاده و .. . گذاشته است; یعنی همه اش می گوید ارزش های غربی . ما هم می گوییم خیلی خوب! ارزش های غربی و مدرنیسم خوب است; اما تلاش می کنیم تا برای اینها زمینه های مذهبی یا زمینه هایی از منابع اسلامی درآوریم . اما بسیاری از فعالان جنبش دوم خرداد کاری به این کارها ندارند . این «از قرآن استخراج کردن مفاهیم » جرم نیست . در واقع، ما می خواهیم مفاهیم مدرنیته را ریشه دار کنیم; اصالت درونی، اصالت ملی، اصالت دینی – اسلامی بدهیم . فکر نمی کنم ما اینجا خطایی کرده باشیم .

ممکن است من پیش نظام منفور باشم، ولی پیش خودم و خدا ا