فایل پاورپوینت کامل از فرهنگ خصوصی سازی تا خصوصی سازی فرهنگی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل از فرهنگ خصوصی سازی تا خصوصی سازی فرهنگی :

«خصوصی سازی» از اصول مهم مندرج در قانون اساسی ماست که بی شک تحقق آن را باید یکی از مهمترین عوامل زمینه ساز «تحول اقتصادی» در کشور دانست. اصلی مهم و مترقی که علی رغم اهمیت بسیار – اگر واقع بینانه سخن بگوییم – متاسفانه تا کنون نتوانسته ایم آنچنان که باید در تحقق آن کوشا باشیم و این درحالی است که در دولت های مختلف نیز، فارق از هر جریان فکری و سیاسی، این مهم در سرلوحه برنامه ها قرارداشت و این چنین، ارکان اقتصاد ما همچنان دولتی و یا حداکثر نیمه دولتی باقی مانده و بخش خصوصی در کنار این ساختار « رانتیر » و به شدت کم تحرک، تنها نیم نفسی می کشد.

جالب اینکه برخلاف تمام ناکامی ها، جریان خصوصی سازی در دو حوزه مهم به شدت موفق و پرطرفدار بود. یکی بخش درمان که طی آن جامعه محترم پزشکی با استقبال فراوان، تقریبا تمام امور را از دست دولت گرفتند و به همان اندازه که بیمه های ما در ارائه خدمات و انجام وظائف قانونی خود نا موفق و ناکارآمد بودند در عوض آنها در احداث بیمارستان ها و درمانگاه ها و کلینیک های خصوصی و حتی تبدیل مطب های خود به بنگاه های اقتصادی! با ارائه خدماتی حداقلی! و هزینه هایی! حداکثری موفق بودند. دیگری هم بخش بانکداری که در کمال تعجب و با وجود اقتصادی بیمار نمی توان موفقیت های بیشمار بانکداران را در تاسیس پی در پی بانک ها و صندوق های خصوصی و تبدیل پول مردم به املاک و مسقلات بی شمار و دادن وام های کلان به افراد خاص و کسب درآمد های هنگفت از طریق دریافت بهره های سنگین از فرد فرد جامعه که لاجرم زندگیشان از طریق همین وام ها شکل گرفته نادیده انگاشت.

در این جریان ناکارآمدی «خصوصی سازی» که به جز بخش درمان(و نه بهداشت) و نیز بانکداری در بقیه موارد واقعا ناموفق بود عده ای علت اصلی را نبود «فرهنگ خصوصی سازی» بیان داشتند. بنده با این تحلیل به عنوان یکی از علل ناکارآمدی جریان «خصوصی سازی» موافقم. به عبارت دیگر می توان پذیرفت؛ اگر کارخانه های مختلف به آقازادگان واگذار شد! اگر زمینهای متعلق به این کارخانه ها پس از تعطیلی و اخراج کارگران به نمایشگاه و پارکینگ و فروشگاه تبدیل شد! اگر حاصل خصوصی سازی برای کارگران ما بیکاری و تعدیل نیرو بود و… بخش مهمی از علل آن حاصل نبود «فرهنگ خصوصی سازی» در جامعه بود. جامعه ای که با هم کار کردن و منفعت جمعی را چندان تجربه نکرده و هنوز در آن عبور از چراغ قرمز یا خریدن نان خارج از صف یا فرار از مالیات یک ارزش و یا حداقل زرنگی محسوب می شود! و شکی نیست در این وانفسا همه ما مقصریم و باید بابت زیان های وارد به کشور به فرزندانمان و آیندگان پاسخ دهیم و در این میان بی شک تقصیر رسانه ها و سایر دستگاه های فرهنگ ساز از جمله آموزش و پرورش و دانشگاه و… دو چندان است.

از طرف دیگر بسیار دردناک است وقتی می بینیم به همان اندازه که در گسترش «فرهنگ خصوصی سازی» در جامعه ناموفق بوده ایم در «خصوصی سازی فرهنگی» بطور دقیق و منظم طی این سالها گام برداشته ایم و افسوس که با تبری تیز ریشه های خود را نشانه گرفته! و اغلب با افتخار خود را در این حوزه موفق می پنداریم. اجازه دهید برای روشن تر شدن موضوع، بحث مان را از جای دیگری پی بگیریم و قبل از هر چیز با هم نگاهی داشته باشیم به موضوع «فرهنگ» و تعریفی از آن.

در مورد «فرهنگ» تعابیر و تعاریف بسیاری صورت گرفته است که یکپارچه کردن همه آنها در یک تعریف جامع و مانع نه ممکن است و نه مقدور(و نه فعلا هدف ما از این نوشتار) با اینحال یکی از اندیشمندان غربی فرهنگ را اینگونه تعریف می کند: فرهنگ مجموعه بهم پیوسته ای از شیوه های تفکر احساس و عمل است که کم و بیش مشخص است و توسط تعداد زیادی از افرادی فراگرفته می شود و بین آنها مشترک است و به دو شیوه عینی و نمادین به کار گرفته می شود تا این اشخاص را به یک جمع خاص و متمایز مبدل سازد(گی روشه؛ استاد دانشگاه مونترال کانادا)

در این تعریف بسیار جالب؛ نکات مهم و برجسته ای نهفته است که شاید یکی از مهمترین آنها جنبه «فراگیری» شیوه های تفکر و احساس توسط افراد جامعه باشد. به عبارتی دیگر با این نگرش «مولفه های فرهنگی» نه تنها قابل «آموزش» هستند بلکه دقیقا وقتی که در حد گسترده ای مورد آموزش قرارمیگیرد باعث پدیداری یک سری ویژگی های مشخص در جمع کثیری از جامعه می شود و اینجاست که «فرهنگ» شکل می گیرد. با این نگرش فرهنگ یک مقوله هویتی است و می توان آن را معیار تمیز جوامع از یکدیگر و وجه مشخصه یک جامعه یا کشور و یا یک تمدن انگاشت. از اینروست که آموزش «مولفه های فرهنگی» همواره یکی از دغدغه های اصلی دولت ها و حکومت ها در کشور های پیشرفته محسوب می شود. چیزی که اساسا در بسیاری از موارد آن را قابل واگذاری به غیر نمی دانند و اگر بنابر ضرورت آن را واگذار نمایند به شدت بر آن نظارت می کنند. از این رو می بینیم که در کشورهای پیشرفته، در کنار رشد و گسترش بنگاه های خصوصی، مهمترین ارکان آموزشی و فرهنگ ساز جامعه یعنی دانشگاه ها، آموزش و پرورش و ر