فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن شامل 35 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسلام و نو شدن :

همشهری، ۱۷ و ۲۱/۸/۸۰

چکیده: از نظر نویسنده، نظریه هایی که نسبت میان نوگرایی و توسعه را با عرفی شدن یک نسبت تام و مثبت قلمداد می کنند، درست نیستند . یکی از پیش فرض های اثبات نشده این طرز تلقی ها، معادل گرفتن دین با سنت و گذشته گرایی ادیان و نفی نگاه به آینده است . نویسنده بر این باور است که بسیاری از ادیان، به ویژه اسلام، علاوه بر نگاه به گذشته، آرمان بلندی را در آینده جست وجو می کنند .

به جز آن دسته از نظریاتی که عرفی شدن را در اهتمام به امر دنیا و اعتماد به توانایی های انسان جسته اند و برجسته کرده اند، دسته دیگری از نظریه پردازان، این فرایند را در پیوند با تغییرات اجتماعی، توسعه و پیشرفت انسانی، نو شدن و مدرنیته یافته اند .

پیش فرض نخست این دسته از تئوری ها بر این پایه قرار دارد که اصولا ادیان به واسطه تعلق روحی و معرفتی به مبدا آغازین خویش در یک گذشته تاریخی یا اسطوره ای و همچنین تمایل به مطلق انگاری آموزه ها و تقدس بخشی به خاطرات خود از آن عصر زرین که اینک به یک سنت متصلب بدل شده است، آمادگی و رغبت کمی برای تغییر، پیشرفت و نوسازی دارند . برای این اندیشمندان، واژه «دین و دین داری » تداعی کننده مفاهیمی چون «سنت » ، «محافظه کاری » ، «تصلب » و «جمود» می باشد . همین تداعی معانی نه چندان دقیق، موجب نتیجه گیری های سهل انگارانه ای در پیوند زدن مفهوم عرفی شدن به نوگرایی و توسعه گردیده است .

مدعای ما این است که اولا بی میلی، بلکه مخالفت با تغییر و توسعه و نوسازی را نمی توان به راحتی به تمامی ادیان و مشخصا به دین اسلام نسبت داد و ثانیا نمی توان و نباید نسبت میان نوگرایی و توسعه با عرفی شدن را لزوما یک نسبت تام و همواره مثبت قلمداد کرد . نوسازی و توسعه اگرچه برای همگان از مضمونی عام و مشترک برخوردار است، اما در مقام تحقق و در مرحله تبدیل شدن به ایده ها و برنامه های راهبردی، مصادیقی به شدت متنوع و به کلی متمایز پیدا کرده است و در قالب الگوها و مدل هایی بس متفاوت عرضه شده است; لذا بر اساس نتایج حاصل از یک الگوی مشخص نمی توان حکم قاطعی درباره نسبت آن با عرفی شدن صادر کرد .

گذشته گرایی ادیان

یکی از پیش فرض های مسلم و مورد اجماع نظریه پردازان مدرنیته، تقابل ارزش گذاری شده «سنت » و «مدرنیته » است . این فرض، حاوی مدعای اثبات نشده دیگری نیز درباره باور و تعلقات دینی است; بدین معنا که آنها را بی هیچ تمیز و استثنایی، از مهم ترین اجزا و همبسته های سنت می شمرند و در نتیجه، دین به معنی اعم را هم سنخ و هم تراز سنت و در تقابل و چالش با هر نوع توسعه، پیشرفت و نوگرایی قرار می دهند .

این شبهه بیش از هر چیز از تعمیم غیر قابل توجیه یک مصداق، یک وضعیت و یا یک موقعیت به تمامی ادیان و وضعیت های مختلف ناشی شده است و در عین حال مؤیداتی را هم در خود ادیان یافته است . تقدس و اعتباری که نوعا ادیان برای عصر ظهور و دوره زندگی بنیان گذار خویش قائل هستند و اهتمام و جدیتی که در تبعیت و انطباق با آن سیره عملی و آن تجربه مقدس به کار می برند و همچنین غلبه و نفوذ روحی و ذهنی مؤمنان سلف، بیش از پیش بر این گمان صحه می گذارد که کشش و رغبت ادیان بیشتر به سوی گذشته است تا آینده . این نتیجه گیری غیر قابل اعتماد است; زیرا اولا فرض وجود عصر طلایی به مثابه یک الگوی مقدس در گذشته، لزوما به محافظه کاری، رکود و اکتفا به وضع موجود منجر نمی شود; بلکه با دمیدن در روح آرمان خواهی پیروان، انگیزه های ایشان را برای تغییر وضع موجود تقویت می نماید; هر چند ممکن است که تلاش ایشان برای تغییر، از سوی دیگران به سلفی گری، کپی سازی از گذشته و بازگشت به قهقرا تعبیر شود .

ثانیا وجود یک مقطع نورانی و مقدس در گذشته ادیان و تلاش مؤمنانه برای احیا و بازسازی مجدد آن، لزوما به معنی توقف و بازگشت و معکوس کردن فرایند تغییرات نمی باشد . عصر طلایی در گذشته ادیان، حکم صورت مثالی و نمونه آرمانی را برای دین داران دارد که باید با الهام از آن و استخراج اصول اساسی و ارکان و عناصر اصلی، نمونه های عینی و روزآمدشده آن را متناسب با امکانات و مقتضیات جدید از نو بنا کرد .

ثالثا برخی از ادیان و مشخصا اسلام، با این که به یک برهه تاریخی بسیار مقدس به مثابه یک الگو و یک نمونه آرمانی اعتقاد و نظر دارد و با این که تلاش می کند از آن سیره کهن و تجربیات نیکو و سنن صالح و مؤمنان سلف در ساخت آینده خویش بهره ببرد، در عین حال نویدها و مواعید بسیاری درباره برتر و متکامل تر بودن آینده مؤمنان خلف نسبت به گذشتگان دارد; چنان که گویی یک مرام اتوپیایی است و عصر زرین تری را برای آینده پیروان خویش پیش بینی می کند .

رابعا اگر از سر تامل و دقت نظر شود، ملاحظه خواهد شد که ایده های غیر دینی نوسازی و پیشرفت نیز چیزی جز بازگویی آرمان های کهن در قالب های جدید نیستند . مدرنیته ای که امروز با پیشی جستن بر دیگر الگوهای رقیب، خود را تنها آینده محتوم بشریت می داند و دیگر منادیان سعادت و نیک بختی را به کهنگی و ارتجاع متهم می سازد، در طرح اساسی ترین آرمان های خویش، کم و بیش مدیون گذشته است و می توان به وضوح رد هر یک از مطالبات آن را تا گذشته های بسیار دور دنبال کرد . مدرنیته بر خلاف عنوانش، یک جریان محبوس و متوقف در حال است و بر خلاف آرمان گرایان، حاضر به هزینه کردن حلوای نقد برای شهد گوارای پسین یا کشت امروز پدران برای برداشت فردای فرزندان نمی باشد .

همچنان که زیستن در «این جا» و «اکنون » به شکل مطلق ممکن نیست و همان طور که نمی توان از یک آینده ناب دم زد، توقف یا بازگشت کامل به گذشته مقدس نیز برای هیچ نحله سنت گرایی میسر نمی باشد .