فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع)

با فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) شامل 67 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل الگوی زندگی در رفتار امام حسین (ع) :

خداوند متعال برای تنویر و تبیین هدایت و رسیدن به قله های سعادت، علاوه بر دستورات و کتاب های آسمانی، الگوهای عملی از جمله انبیا و اولیا و در رأس همه آنها پیامبر اکرم(ص) را معرفی فرموده است تا مردم با اقتدا به رفتار آنان راه حقیقت و راستی را به درستی تشخیص دهند.

قرآن کریم در مورد اقتدا به پیامبر اکرم(ص) فرمود: «لَّقَد کانَ لَکم فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسوَهٌ حَسَنَهٌ»[۱]: رسول خدا برای شما الگوی نیکویی است.»

بعد از پیامبر اکرم(ص) اسوه های امت، امامان معصوم(ع) و اهل بیت آن حضرت هستند و یکی از این اسوه ها، سرور شهیدان، حسین بن علی(ع) است.

خود آن بزرگوار در نامه ای به سلیمان بن صرد خزاعی و مسیب و… نوشت: «فلکم فی اسوه؛[۲] رفتار من برای شما الگوست.»

از این جهت لازم است شیعیان با اوصاف و ویژگی های آن بزرگوار آشنا شوند و خود را با ایشان همرنگ کنند. آنچه در پیش رو دارید، اشاره ای به برخی ویژگی ها و اوصاف حسین بن علی(ع)است.

خدامحوری وخلوص

در پیشگاه الهی تنها اعمال خالصانه ارزش دارند، به همین جهت تمام اعمال در قرآن کریم به نوعی مقید به اخلاص و قصد قربت اند. قرآن درباره جهاد می فرماید: «الَّذِینَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَهً عِنْدَ اللَّه…»[۳] «کسانی که در راه خداوند جهاد کردند، بالاترین درجات را دارند. ..» و درباره شهادت می خوانیم «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یرْزَقُونَ»؛[۴] «کسانی را که در راه خدا کشته شدند مرده نپندارد که نزد پروردگار خویش روزی خوارند.» درباره انفاق می خوانیم: «الَّذِینَ ینْفِقُونَ أَموَالَهُمْ باللَّیلِ وَالنهَارِ سِرًّا وَعَلانِیهً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عنْدَ رَبهِمْ وَلا خوْفٌ عَلَیهِمْ وَلا هُمْ یحْزَنُونَ»[۵] «کسانی که اموال خود را در بامدادان و شامگاهان و پنهان و آشکار انفاق می کنند، نزد پروردگار خویش پاداش دارند، از چیزی نمی هراسند و محزون نمی شوند.»

قرآن کسانی را به عنوان اسوه مطرح کرده که کارشان بر محور رضای خداوند بوده است، از جمله:

۱. از زبان حضرت ابراهیم(ع) می خوانیم: «بگو: نماز و تمام عبادات من، و زندگی و مرگ من، همه برای خداوند، پروردگار جهانیان است. همتایی برای او نیست و به همین مامور شده ام و من نخستین مسلمانم.»[۶]

۲. درباره امیرمؤمنان(ع) در قرآن می خوانیم: «ومن الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضاه الله والله رؤوف بالعباد»؛ «و از میان مردم کسانی هستند که جان خود را به خاطر خشنودی خدا می فروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است.»[۷]

۳. قرآن درباره اهل بیت(ع) می فرماید: «وَیطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَی حُبِّهِ مِسْکینًا وَیتِیمًا وَأَسِیرًا إِنَّمَا نُطْعِمُکمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ منکمْ جزَاءً وَلَا شکورًا»[۸]: غذا[ی خود] را با اینکه به آن علاقه دارند، به «مسکین» و «یتیم» و «اسیر» می دهند [و می گویند:] ما شما را به خاطر خدا اطعام می کنیم و هیچ پاداش و سپاسی از شما نمی خواهیم.»

بنابراین اعمالی در پیشگاه الهی ارزش دارند که همراه با اخلاص و رضایت الهی باشند و افرادی در نزد او منزلت دارند که در مسیر رضایت حق قدم بردارند.

خلوص در روایات

۱.همه کار برای خدا:

علی(ع) فرمود: «خوشا به حال کسی که عمل و علم و دوستی و دشمنی و گرفتن و ترک کردن و سخن گفتن و سکوتش را برای خداوند خالص کرده است.»[۹]

از رجب علی خیاط نقل شده است که، «در تشییع جنازه آیت الله بروجردی رحمه الله جمعیت بسیاری آمدند و تشییع باشکوهی شد، در عالم معنا از ایشان پرسیدم که چطور شد از شما این اندازه تجلیل کردند؟ فرمود: تمام طلبه ها را برای خدا درس می دادم.»[۱۰]

پیامبر اکرم(ص)به ابوذر فرمودند: «ای ابوذر! باید در هر کاری نیت پاک داشته باشی، حتی در خوردن و خوابیدن.»[۱۱]

۲. فقط اعمال خالص:

پیامبر اکرم(ص)فرمودند: «هر عملی را خالصانه برای خدا انجام بده؛ زیرا خداوند فقط اعمالی را از بندگان می پذیرد که خالصانه انجام شده باشند.»[۱۲]

۳. اساس طاعت:

امام صادق(ع) فرمود: «اساس بندگی خداوند، راضی بودن به چیزی است که خداوند پیش می آورد؛ در آنچه بنده دوست دارد و یا ناخوشایند اوست.»[۱۳]

۴. رضایت خدا یا مردم؟:

امام حسین(ع) فرمود: «هرکسی که رضایت خدا را بخواهد هر چند با خشم مردم همراه شود؛ خداوند او را از امور مردم کفایت می کند و هر کسی که با به خشم آوردن خداوند، دنبال رضایت مردم باشد، خداوند او را به مردم وا می گذارد.»[۱۴]

رضایت الهی در رفتار حسین(ع)

از بارزترین ویژگی ها و اوصاف امام حسین(ع) این است که در تمام زندگی، گفتار و رفتار و کردارش طبق رضایت حق و در مسیر الهی بود. جز از رضای خدا دم نزد و جز خدا را ندید و جز سخن خدا را نشنید و به راستی که سراپا تسلیم الهی بود. به نمونه هایی اشاره می شود:

۱. قیام برای خدا

حضرت فرمود: «بار خدایا! تو خود می دانی آنچه از ما سر زد، رقابت برای دستیابی به سلطنت و آرزوی زیاد کردن کالای بی ارزش دنیا نبود؛ بلکه برای این بود که علم دین تو را افراشته ببینیم، اصلاح را در شهرهایت آشکار کنیم، بندگان ستمدیده ات منیت یابند و به واجبات و سنت ها و احکام تو عمل شود.»[۱۵]

۲. دنبال خشنودی خدا

امام حسین(ع) در کنار قبر پیامبر اکرم(ص) به درگاه خداوند عرض می کند: «اللهم انی احب المعروف وانکر المنکر وانا اسئلک یا ذالجلال[۱۶] والاکرام بحق القبر ومن فیه الا اخترت من امری هذا ما هو لک رضا ولرسولک فیه رضی؛[۱۷] خدایا! به راستی من معروف را دوست دارم و منکر را زشت می دارم. بزرگوارا! از تو می خواهم به حق این قبر [پیامبر اکرم] و کسی که درون آن است، در این قیام برای من آنچه را که رضایت تو و پیامبرت در آن است پیش آوری.»

۳. هر چه خدا بخواهد

پس از آنکه امام حسین(ع) از مدینه به سوی مکه حرکت کرد، در مکه سخنان زیادی ایراد فرمود. در یکی از آنها فرمود: «الحمدلله وما شاء الله ولا قوه الا بالله… رضی الله رضانا اهل البیت نصبر علی بلائه[۱۸] سپاس برای خداست، آنچه خدا بخواهد [همان خواهد بود] و قوتی جز برای خدا نیست… خشنودی خدا، خشنودی ما اهل بیت(ع) است و در مقابل بلای او صبر می کنیم.»

۴. فقط برای خدا

هنگامی که تیر به سینه حضرت اصابت کرد و به زمین افتاد فرمود: «بسم الله وبالله وفی سبیل الله وعلی مله رسول الله[۱۹] به نام خدا و به یاد خدا و در راه خدا و بر دین رسول خدا [شهید می شوم].»

امام حسین(ع) نه تنها در لحظه شهادت زمزمه «فی سبیل الله» به زبان داشت، بلکه در صبحگاهان و شامگاهان همواره این دعا را زمزمه می کرد: «بسم الله وبالله ومن الله و الی الله وفی سبیل الله وعلی مله رسول الله، و توکلت علی الله، ولا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم. اللهم انی اسلمت نفسی الیک، ووجهت وجهی الیک و فوضت امری الیک، ایاک اسال العافیه من کل سوء فی الدنیا والآخره[۲۰] به نام خدا و به یاد خدا، از خداوند و به سوی او و در راه او، بر آیین پیامبر او و بر خداوند توکل کردم. نیرو و قدرتی جز به [اراده] خداوند بزرگ نیست. پروردگارا! جانم را به تو تسلیم کرده و چهره ام را به سوی تو گردانده و کارم را به تو واگذار نموده ام و از تو سلامتی از هر بدی در دنیا و آخرت را خواهانم.»

در سراسر دعای فوق خدامحوری، رضایت الهی، و خشنودی به رضایت خداوند موج می زند.

بردباری وتحمل

یکی دیگر از صفات نیکو و کلیدی انسان، صبر و بردباری است، صبر حالتی است نفسانی که اگر به حد اعلای خود برسد انسان را از بی قراری و اضطراب و شکایت از قضای الهی در برابر حوادث باز می دارد و قدرت ایستادگی در مقابل نفس و خواسته های آن را پیدا می کند و بر انجام واجبات و طاعات پایدار خواهد ماند؛ به همین جهت در منابع دینی صبر به سه قسم تقسیم شده است؛ صبر در مقابل بلاها و مصائب که نیکوست، و نیکوتر از آن صبر بر طاعت و بندگی است، و برتر از همه بردباری و استقامت در مقابل گناهان و شهوات است.[۲۱]

برد باری در قرآن

در قرآن کریم، آیات فراوانی درباره صبر و استقامت آمده است. گاهی خداوند به انبیاء و مؤمنان دستور می دهد که صبر کنید، مانند: «أَقِمِ الصَّلَاهَ وَأْمُر بِالْمَعرُوفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنکرِ وَاصبِر عَلَی مَا أَصَابَک إِنَّ ذَلِک مِن عزمِ الْأُمور»[۲۲]: در برابر مصایبی که به تو می رسد شکیبا باش که این از کارهای مهم است.»

«فَاصْبِرْ إِنَّ وَعدَ اللَّه حق»[۲۳]: صبر و شکیبایی پیشه کن که وعده خدا حق است.»

و گاهی دستور می دهد که همدیگر را به صبر توصیه نمایید، مانند «تَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ[۲۴]: همدیگر را به حق و به صبر سفارش کنید.»

و گاه صابران را با زبان های مختلف مورد تشویق و بشارت قرار می دهد، مانند: «وَ بَشِّرِ الصَّابِرِین»[۲۵]: به صابران بشارت ده».

«وَاللَّهُ یحِبُّ الصَّابِرِین»[۲۶]: خداوند صابران را دوست دارد.»

«إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِین»[۲۷] «براستی خداوند با بردباران است.»

و در آیه ای دستور می دهد که از صبر استمداد بجویید: «اسْتَعِینُوا بِالصَّبْر[۲۸]: از صبر یاری بجویید.»

و در برخی آیات پاداش بی حساب صبر و شکیبایی را گوشزد نموده است، مانند این آیات: «وَلَنَجْزِینَّ الَّذِینَ صَبَرُوا أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کانُوا یعْمَلُون[۲۹]: و به کسانی که صبر و استقامت پیشه کردند، مطابق بهترین اعمالی که انجام می دادند پاداش خواهیم داد.»

«فِیهَا نِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِینَ[۳۰] «چه خوب است پاداش عمل کنندگان؛ همان ها که صبر و استقامت ورزیدند.»

«انَّما یوَفَّی الصَّابِرُونَ أَجرَهُم بِغَیرِ حِساب[۳۱]: همانا صابران اجر و پاداش خود را بی حساب دریافت می دارند.»

بردباری در روایات

در روایات هم به تعبیرات ارزشمندی درباره صبر بر می خوریم، مانند:

۱. پیامبر اکرم (ص): «الصَّبْرُ کنْزٌ مِنْ کنُوزِ الجَنَّه[۳۲]: صبر گنجی از گنج های بهشت است.

۲. امام علی(ع): «الصَّبرُ عَونُ عَلی کلِّ اَمر[۳۳] صبر به [پیشرفت] هر کاری کمک می کند.: «ان صبرت ادرکت بصبرک منازل الابرار[۳۴] اگر صبر کنی به مقامات ابرار می رسی.»

۳. در روایتی می خوانیم: «وا