فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت

با فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت شامل 81 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام حسن (ع) کریم اهل بیت :

مقدمه

سخن را در باره امام حسن (ع) با این روایت از حضرت رسول اکرم(ص) آغاز می کنیم که می فرماید: «بِی اُنذِرتُم وَ بِعَلی بنِ أبِی طَالِبِ(ع) اهْتَدَیتُم وَ بِالْحَسَنِ(ع) اُعْطیتُمُ الإْحسَانُ وَ بِالْحُسَینِ(ع) تَسعَدُونَ»

به وسیله منِ رسول خدا (ص) هشدار داده شدید و به وسیله علی (ع) هدایت می یابید و به وسیله حسن (ع) احسان می شوید و به وسیله حسین (ع) عاقبت به خیر و سعادتمند و خوشبخت می شوید. (بحارالانوار مجلسی، ج، ص)

لقب ایشان مجتبی (برگزیده) و سَیِّد (سرور) و زَکیّ (پاکیزه) و کریم اهل بیت (ع) است. و کنیه ایشان ابامحمد و ابوالقاسم است. حضرت در روز پانزدهم ماه رمضان المبارک سال سوم هجری قمری و در مدینه به دنیا آمدند مدت امامت این امام همام سال یعنی از سال تا قمری بود. و شهادت ایشان در ۲۸ صفر سال قمریو در سن سالگی اتفاق افتاد. طبق وصیت ایشان قرار بود محل دفنشان در کنار قبر پیامبر باشد ولی با کارشکنی هایی که عایشه و همراهانش انجام دادند ایشان در قبرستان بقیع دفن شد. امام حسن(ع) امام دوم شیعیان و چهارمین معصوم می باشد. پدر ایشان امام علی (ع) امام اول شیعیان و مادر گرامی ایشان حضرت فاطمه زهرا (س) است.

دوره های زندگانی امام حسن (ع)

عمر شریف حضرت را به چند دوره می توان تقسیم کرد:

۱-دوره اول:

از زمان ولادت امام حسن (ع) تا رحلت حضرت رسول اکرم(ص) یعنی از سال تا هجری که هفت سال می باشد. که ایشان کمتر از هشت سال از عمرش را در دوران حیات حضرت رسول اکرم (ص) سپری کرد. در روایتی از امام سجاد (ع) درباره ولادت حضرت (ع) آمده است که؛ «لَمَّا وَلَدَتْ فَاطِمَهُ (س) اَلْحَسَنَ(ع) قَالَتْ لِعَلِی(ع): سَمِّهِ فَقَالَ: مَا کنْتُ لِأَسْبِقَ بِاسْمِهِ رَسُولَ اَللَّهِ(ص) فَجَاءَهُ رَسُولُ اَللَّهِ(ص) فَأَخرَجَ اِلیهِ فِی خِرقَهِِ صَفرَاءَ، فَقَالَ: أَلَم أَنهَاکم أَن تُلَفِّوهُ فِی خِرقَهِِ صَفرَاءَ؟ ثُمَّ رَمَی بِهَا وَ أَخَذَ خِرقَهِِ بَیضَاءَ فَلَفَّهُ فِیهَا، ثُمَّ قَالَ لِعَلِی(ع): هَلْ سَمَّیتَهُ؟ فَقَالَ: مَا کنْتُ لِأَسْبِقَک بِاسْمِهِ فَقَالَ: وَ مَا کنْتُ لِأَسْبِقَ بِاسْمِهِ رَبِّی»

وقتی حضرت فاطمه(س) امام حسن(ع) را به دنیا آورد، به امام علی (ع) گفت: برایش نامی برگزین امام علی(ع) فرمود: من در نام گذاری او از رسول خدا(ص) پیشی نمی گیرم.

تا این که حضرت رسول اکرم(ص) تشریف آوردند و طفل را در پارچه زرد رنگی به نزد ایشان بردند و رسول اکرم(ص) فرمود: مگر من به شما نگفته بودم، که بچه را با پارچه زرد نپیچید؟ سپس آن پارچه را کناری نهاد و طفل را با پارچه ای سپید پوشانید، سپس خطاب به امام علی(ع) فرمودند: آیا او را نامگذاری کرده اید؟ امام علی(ع) عرضه داشت: من در نام گذاری او از شما پیشی نمی گیرم. و رسول اکرم(ص) فرمود: من نیز در نام گذاری او از پروردگارم پیشی نمی گیرم.

در این هنگام؛

«فَأَوْحَی اَللَّهُ تَعَالَی إِلَی جَبْرَئِیلَ أَنَّهُ قَدْ وُلِدَ لِمُحَمَّدٍ(ص) اِبْنٌ فَاِهْبِطْ إِلَیهِ فَأَقْرِئْهُ اَلسَّلاَمَ وَ هَنِّئْهُ وَ قُلْ لَهُ: إِنَّ عَلِیاً(ع) مِنْک بِمَنْزِلَهِ هَارُونَ مِنْ مُوسَی فَسَمِّهِ بِاسْمِ اِبْنِ هَارُونَ، فَهَبَطَ جَبْرَئِیلُ فَهَنَّأَهُ ثُمَّ قَالَ: إِنَّ اَللَّهَ أَمَرَک أَنْ تُسَمِّیهُ بِاسْمِ اِبْنِ هَارُونَ

قَالَ: وَ مَا کانَ اِسْمُهُ؟

قَالَ: شَبَّرَ

قَالَ: لِسَانِی عَرَبِی

قَالَ: سَمِّهِ اَلْحَسَنَ، فَسَمَّاهُ اَلْحَسَنَ(ع) »

خداوند متعال به جبرئیل وحی کرد که برای محمد(ص) پسری متولد شده است، پس فرود بیا و او را سلام برسان و او را شادباش بگو و به او بگو: علی(ع) برای تو همانند هارون(ع) برای موسی(ع) است، پس پسرش را به اسم پسر هارون نامگذاری.

جبرئیل فرود آمد و از جانب خداوند متعال پیامبر اکرم(ص) را تهنیت و تبریک گفت. سپس عرضه داشت: خداوند عزیز و جلیل تو را می فرماید که نوزاد را به اسم پسر هارون نام گذاری کن. حضرت رسول اکرم(ص) پرسید نام او چه بود؟

جبرئیل گفت: شُبّر

حضرت رسول اکرم(ص) فرمود: زبان من، عربی است. جبرئیل گفت: او را حسن بنام پس او را حسن نامید. ( بحارالانوار مجلسی، ج، ص)

ابن عباس نقل می کند: حضرت رسول اکرم(ص) می فرمود: «اَلْحَسَنُ(ع) وَ اَلْحُسَینُ(ع) سَیدَا شَبَابِ أَهْلِ اَلْجَنَّهِ» حسن(ع) و حسین(ع) سرور جوانان اهل بهشتند.( بحارالانوار مجلسی، ج، ص) و ایشان در روایتی دیگر فرمودند: «إِنَّ ابْنِی هَذَا سَیِّدٌ» فرزندم حسن(ع) سیّد و بزرگوار است.( الإصابه ابن حجر عسقلانی، ج، ص)

انس بن مالک روایت می کند:

وقتی از پیامبر اکرم(ص) پرسیدند؛ کدامیک از اهل بیت خود را بیشتر دوست می داری؟

حضرت(ص) فرمود: حسن(ع) و حسین(ع) را بارها رسول اکرم(ص) حسن(ع) و حسین(ع) را به سینه می فشرد و آنان را می بویید و می بوسید.( ذخائر العقبی محب الدین طبری، ص)

ابو هریره که از مزدوران معاویه و از دشمنان خاندان امامت است در عین حال، اعتراف می کند که؛ رسول اکرم(ص) را دیدم که حسن(ع) و حسین(ع) را بر شانه های خویش نشانده بود و به سوی ما می آمد، وقتی به ما رسید فرمود: هر کس این دو فرزندم را دوست بدارد مرا دوست داشته است و هر که با آنان دشمنی ورزد با من دشمنی نموده است.( الاصابه ابن حجر عسقلانی، ج، ص)

بن مسعود نقل می کند: «حَمَلَ رَسُولُ اللهِ(ص) الحَسَنَ(ع) وَ الحُسَینَ(ع) عَلَی ظَهرِهِ، الحَسَنُ عَلَی اَضلَاعِهِ الیُمنَی وَ الحُسَینُ عَلَی اَضلَاعِهِ الیُسرَی ثُمَّ مَشَی..» حضرت رسول اکرم(ص) حسنین(ع) را بر پشت مبارکشان سوار می کرد، درحالی که حسن(ع) را بر دوش راست خود و حسین(ع) را بر دوش چپ خود، حمل می کرد.( احقاق الحق شوشتری، ج، ص) و در روایتی دیگر آمده است که؛ حضرت رسول اکرم(ص) خطاب به اصحاب می فرمود: «إِنَّ اَلْحَسَنَ وَ اَلْحُسَینَ(عَلَیهِمَا السَّلاَمُ) رَیحَانَتِی مِنَ اَلدُّنْیا» حسن(ع) و حسین(ع) دو گل من در دنیا هستند.( بحارالانوار مجلسی، ج، ص)

ابوبرزه اسلمی می گوید: «أَشْهَدُ لَقَدْ رَأَیتُ النَّبِی(ص) یرْشُفُ ثَنَایاهُ وَ ثَنَایا أَخِیهِ الْحَسَنِ(ع) وَ یقُولُ أَنْتُمَا سَیدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ فَقَتَلَ اللَّهُ قَاتِلَکمَا وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِیرَاً» با چشمان خودم دیدم که رسول اکرم(ص) دندان های حسین(ع) و برادرش حسن(ع) را می مکید و می بوسید و به ایشان می فرمود: شما دو فرزندم، آقای جوانان اهل بهشت هستید، خداوند لعنت کند و بکشد قاتل هر دوی شما را و جهنم را برای او آماده کند و جهنم چه بد منزلگاهی است؟ (مقتل الحسین(ع) خوارزمی، ج، ص)

غزالی می نویسد: حضرت رسول اکرم(ص) به امام حسن(ع) می فرمود: «إِنَّک أَشْبَهْتَ خَلْقِی وَ خُلُقِی» تو شبیه من هستی، در خلقت ظاهر و در اخلاق (احیاء علوم الدین غزالی، ج، ص) امام حسن(ع) در زمان حیات پیامبر اکرم(ص) در کنار دیگر اصحاب کساء در ماجرای مباهله حضور داشت و در هنگام رحلت پیامبر(ص)، هشت ساله بود؛ از این رو او را در زمره واپسین طبقه صحابه برشمرده اند.

۲- دوره دوم:

از زمان رحلت رسول اکرم(ص) تا مرگ عثمان یعنی از سال تا هجری به مدت ۲۵ سال

بعد از رحلت پیامبر اکرم(ص)، سال از عمر شریف امام حسن(ع) در دوران خلفای سه گانه سپری شد. که به تفصیل ذیل می باشد:

)خلیفه اول (از سال تا هجری) یعنی به مدت سال

)خلیفه دوم (از سال تا هجری) یعنی به مدت سال

)خلیفه سوم (از سال تا هجری) یعنی به مدت سال

که امام حسن(ع) بعد از اتمام حکومت این سه خلیفه، جوانی ۳۳ ساله بودند. از جزئیات زندگی امام دوم شیعیان در این دوران خبر چندانی در دست نیست که شاید علت آن، انزوای سیاسی امام علی(ع) و فرزندانش باشد.

۳- دوره سوم:

از مرگ عثمان تا شهادت امام علی(ع) که از سال تا هجری به مدت ۵ سال می باشد

امام حسن(ع) در دوران حکومت امام علی(ع) در سه جنگ جمل و صفین و نهروان شرکت کرد. (انساب الاشراف بلاذری، ج، ص)

در روز جمل فرماندهی جناحی از سپاه امام علی(ع) را بر عهده داشت. امام حسن(ع) در این جنگ، از سوی پدر مامور شد به همراه عمار بن یاسر و قیس بن سعد مردم کوفه را برای پیوستن به سپاه امام علی(ع) بسیج کند. پس ایشان در کوفه برای مردم خطبه ای خواند و پس از بیان فضایل و جایگاه امام علی(ع) و پیمان شکنی طلحه و زبیر، آنان را به یاری امام علی(ع) فراخواند.( الجمل شیخ مفید، ص)

در مسیر بازگشت از جنگ صفین، امام علی(ع) نامه ای با محتوای اخلاقی، تربیتی خطاب به فرزندش امام حسن(ع) نوشته است، که درنهج البلاغه غالبا به عنوان نامه آمده است. امام حسن(ع) در زمان شهادت امام علی(ع) کنار ایشان بود و در مراسم تجهیز و خاکسپاری ایشان حضور داشت و به عنوان وصیّ ایشان انتخاب شد.( الارشاد شیخ مفید، ج، ص)

۴- دوره چهارم :

از شهادت امام علی(ع) تا شهادت امام حسن(ع) یعنی از سال تا هجری به مدت ۱۰ سال می باشد

امام حسن(ع) از رمضان سال ق به مدت الی ماه خلیفه مسلمانان بود. خلافت او با بیعت مردم عراق و همراهی سایر سرزمین های اطراف آغاز شد. اهالی شام به رهبری معاویه با این خلافت مخالفت کردند. معاویه با همراهی سپاهیانی از شام به جنگ اهل عراق آمد. این جنگ در نهایت به صلح و واگذاری خلافت به معاویه، نخستین خلیفه اموی انجامید.( حیات فکری و سیاسی ائمه(ع) جعفریان، ص) بعد از صلح، امام(ع) از کوفه به مدینه رفت، اما معاویه او را همچنان خطری بزرگ برای حکومت خود می دانست. معاویه تصمیم گرفت، حضرت(ع) را به واسطه همسرش جعده بنت اشعث بن قیس کندی به قتل برساند. معاویه برای جَعده پیغام فرستاد که؛

«أَنِّی مُزَوِّجُکِ یَزِیدَ ابْنِی عَلَی أَنْ تَسُمِّیَ الْحَسَنَ(ع)» من تو را به ازدواج پسرم یزید در می آورم به شرط آنکه حسن بن علی(ع) را مسموم کنی و او را به قتل رسانی و هزار درهم نیز برای او فرستاد. جعده نیز با وساطت و پافشاری پدرش، این امر پذیرفت و امام حسن(ع) را به شهادت رساند.( الارشاد شیخ مفید، ج، ص)

فضائل و مناقب امام حسن (ع)

جابر بن عبدالله انصاری نقل می کند که حضرت رسول اکرم(ص) فرمود: «سُمِّی اَلْحَسَنُ حَسَناً لِأَنَّ بِإِحْسَانِ اَللَّهِ قَامَتِ اَلسَّمَاوَاتُ وَ اَلْأَرْضُ وَ اَلْحَسَنُ مُشْتَقٌّ مِنَ اَلْإِحْسَانِ وَ عَلِی وَ اَلْحَسَنُ اِسْمَانِ [مُشْتَقَّانِ] مِنْ أَسْمَاءِ اَللَّهِ تَعَالَی وَ اَلْحُسَینُ تَصْغِیرُ اَلْحَسَنِ» حسن(ع) را حسن نامیدند برای اینکه با احسان خداوند آسمان ها و زمین ها برپا شد و حسین(ع) از احسان مشتق شد، و علی(ع) و حسن(ع) دو اسم از اسم های خداوند متعال هستند و حسین(ع) تصغیر حسن(ع) است.( بحار الانوار مجلسی، ج ، ص)

در روایتی آمده است که «لَقَد حَجَّ اَلْحَسَنَ بْنَ عَلِی عَلَیهِ السَّلاَمُ خَمْساً وَ عِشْرِینَ حِجَّهً مَاشِیاً وَ اِنَّ النَجَائِبَ لَتُقَادَ مَعَهُ» امام حسن مجتبی(ع) بیست و پنج سفر پیاده به حج رفت و مرکب های راهوار او را بدون سوار همراهش می کشیدند.( بحارالانوار مجلسی، ج، ص)

در روایتی دیگر نقل شده است که؛ «أَنَّ اَلْحَسَنَ بْنَ عَلِی عَلَیهِمَا السَّلاَمُ خَرَجَ مِنْ مَالِهِ مَرَّتَینِ وَ قَاسَمَ اَللَّهَ تَعَالَی مَالَهُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَ تَصَدَّقَ بِهِ» همانا امام حسن(علیه السّلام) دو نوبت همه مال خود را در راه خداوند بخشید و سه بار هم مال خود را با خداوند متعال تقسیم کرد(نصف برای خود و نصف در راه خدا) و آن را به فقراء صدقه داد.( کشف الغمه اربلی، ج، ص)

ابن صباغ مالکی می نویسد: «الکرَمُ وَ الجُودُ غَرِیزَهُ مَغرُوسَهُ فِیهِ» کرم و جود، غریزه ای بود که در آن حضرت(ع) کاشته شده بود.( الفصول المهمه ابن الصباغ، ج، ص)

سیوطی می نویسد: «وَ کانَ الحَسَنُ رَضِی اللهُ عَنهُ لَهُ مَنَاقِبَ کثِیرَهََ، سَیدَاً، حَلِیمَاً، ذَا سَکینَهِِ وَ وَقَارِِ وَ حِشمَهِِ، جَوَادَاً، مَمدُوحَاً» حسن بن علی(علیهما السلام) دارای امتیازات اخلاقی و فضائل انسانی فراوانی بود؛ او شخصیتی بزرگوار، بردبار، باوقار، متین، سخی و بخشنده، و مورد ستایش مردم بود.( تاریخ الخلفاء سیوطی، ج، ص )

امام جعفر صادق(علیه السلام) می فرماید: «الحِلمُ یدُورُ عَلی خَمسَهِ أَوجُهٍ: )أَن یکونَ عَزِیزَاً فَیذِلَّ )أَو یکونَ صَادِقَاً فَیتَّهَمَ )أَو یدعُوَ إِلَی الحَقِّ فَیستَخَفَّ بِهِ )أَو أَن یؤذَی بِلَا جُرمٍ )أَو أَن یطَالِبَ بِالحَقِّ وَیخَالِفُوهُ فِیهِ » پنج چیز است