فایل پاورپوینت کامل امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف از منظر امام حسن عسکری علیه السّلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف از منظر امام حسن عسکری علیه السّلام :

معرفی و آماده سازی جامعه برای دوران غیبت

مقدمه

از مسلمات دین اسلام، ظهور منجی آخرالزمان است که بشارت به آن توسط اولیای الهی در متون و نصوص دینی، امری انکارناپذیر است و ائمه(ع) هر کدام بر اساس اقتضائات زمان خود، نه تنها به این مسئله پرداخته اند؛ بلکه برای زمینه ‎سازی و آماده ساختن جامعه برای پذیرش این امر مهم، اقداماتی انجام داده اند.

بدیهی است که هرچه زمان به آغاز غیب حضرت ولیّ عصر (ع) نزدیک تر شده، این وظیفه خطیرتر و ضرورت آن بیش تر می شود و از طرفی چون غایب شدن امام و رهبر جامعه یک امر غیرطبیعی است و باور و تحمل آن برای اکثر مردم مشکل شده، این زمینه سازی و مقدمه چینی ضرورت بیش تری پیدا می کند.

در این میان، دوران امامت حضرت عسکری(ع) به دلیل مقارنت با آغاز دوران غیبت و سپری شدن دوران حضور مستقیم امام در بین مردم، به طور ویژه، حساس می گردد. بنابراین، مطمئناً امام حسن عسکری(ع) برای آماده سازی جامعه برنامه ای گسترده، ساماندهی و اجرا کرده اند که در این پژوهش سعی شده بعضی از این اقدامات حضرت بیان شود و در اختیار مبلغین گرامی قرار گیرد.

زمینه ‎سازی و آماده ساختن جامعه برای پذیرش عصر غیبت و اقدامات امام حسن عسکری(ع) به شکل زیر است:

– معرفی حضرت مهدی(ع)؛

– تبیین مسئل غیبت امام زمان(ع)؛

– تقویت سازمان وکالت؛

– نصب کلی عالمان عادل به عنوان مرجع؛

– ایجاد رغبت به حکومت مهدوی؛

– زمینه سازی قیام جهانی آن حضرت به شیو امام سجاد(ع).

الف) معرفی حضرت مهدی(ع)

یکی از حساس ترین و مهم ترین اقدامات حضرت، معرفی فرزندشان به جامع شیعه بود. حساسیت این مسئله بدین جهت است که از طرفی دشمنان امام زمان(ع) در صدد پیدا کردن و به شهادت رساندن آن حضرت بودند؛ چون طبق روایات متعددی می دانستند که فرزندی از خاندان اهل بیت(ع) به دنیا خواهد آمد که منجی عالم و درهم کوبند ستمگران خواهد بود و همچون پدران خود با دستگاه ظالم بیعت نخواهد کرد.

بنابراین، اقدامات متعددی برای جلوگیری از تولد آن حضرت انجام دادند و حتی نقش قتل امام حسن عسکری(ع) را کشیدند؛[۱] چنانچه در روایات، تولد امام زمان(ع) به ولادت حضرت موسی(ع) تشبیه شده است.[۲]

صد هزاران طفل سر بریده گشت

تا کلیم الله صاحب دیده گشت

از طرف دیگر باید شیعیان، امام زمان و حجت عصر خود را بشناسند و از تحیّر و جهل در آیند؛ چراکه معرفت امام هر زمانی برای مردم آن عصر از واجبات بسیار مهم است و بدون شناخت امام، مرگ انسان، بسان مرگ جاهلیت خواهد بود. امام عسکری(ع) این وظیف مهم را به خوبی انجام دادند و در موارد متعددی حضرت مهدی(ع) را به شیعیان خاص خود معرفی کردند که گاهی این معرفی در این حد بود که تنها تولد فرزندشان را خبر می دادند و می فرمودند که همین فرزندم حجت خدا بعد از من خواهد بود.[۳] گاهی نیز فرزند بزرگوارشان را به یاران خاص خود نشان می دادند که به ذکر دو نمونه بسنده می کنیم:

۱- معاویه بن حکیم می گوید: من و محمد بن ایوب بن نوح و محمد بن عثمان عمری در منزل ابومحمد حسن بن علی(ع) بودیم که پسرش را با حضور چهل نفر به ما نشان دادند و فرمودند: «هَذَا إِمامُکُمْ منْ بَعْدِی وَ خَلِیفَتِی عَلَیْکُمْ أَطِیعُوهُ وَ لَا تَتَفَرَّقُوا مِنْ بَعْدِی فِی أَدْیَانِکُمْ فَتَهْلِکُوا أَمَا إِنکُمْ لَا ترَوْنَهُ بعْدَ یَوْمِکُمْ هَذَا؛ این امام شما بعد از من و خلیف من بر شما است. او را اطاعت کنید و بعد از من در دین خود اختلاف نکنید که هلاک می شوید؛ آگاه باشید که بعد از امروز او را نخواهید دید!»

معاویه بن حکیم می گوید: ما از حضورشان بیرون آمدیم، چند روزی نگذشت که ابومحمد(ع) درگذشتند.[۴]

۲- «احمد بن اسحاق که اهل قم و محرم راز امام عسکری(ع) بود، می گوید: بر امام عسکری(ع) وارد شدم و می خواستم از جانشین پس از ایشان پرسش کنم. آغاز سخن کردند و فرمودند: «ای احمد! خدای تعالی از زمان آدم(ع) زمین را خالی از حجت نگذاشته و تا روز قیامت نیز خالی از حجت نخواهد گذاشت. به واسط اوست که بلا را از اهل زمین دفع می کند و به خاطر اوست که باران می فرستد و برکات زمین را بیرون می آورد.» از او پرسیدم: ای فرزند رسول خدا(ص)! امام و جانشین پس از شما کیست؟ حضرت شتابان برخاستند و داخل خانه شدند و سپس برگشتند، در حالی که بر شان ایشان کودکی سه ساله بود که صورتش مانند ماه شب چهارده می درخشید، پس فرمودند: «ای احمد بن اسحاق! این فرزندم همنام و هم کنی رسول خدا(ص) است. کسی است که زمین را پر از عدل و داد می کند، همچنان که پر از ظلم و جور شده باشد….» سپس به حضرت عرض کردم: یا مَوْلَای فهَلْ منْ عَلَامَهٍ یطْمَئِنُّ إِلَیهَا قَلْبِی فنَطَقَ الْغلَامُ(ع) بلِسَانٍ عَرَبِی فَصِیحٍ فقَالَ أَنا بَقِیهُ اللَّهِ فِی أَرْضهِ وَ الْمنْتَقِمُ مِنْ أَعْدَائِهِ، فَلَا تَطْلُبْ أَثَراً بَعْدَ عَین؛ ای مولای من! آیا نشانه ای هست که قلبم بدان مطمئن شود؟ پس آن کودک به زبان عربی فصیح چنین سخن گفت: من در زمین بقیهالله و منتقم دشمنان اوهستم؛ پس از مشاهد عین، دنبال اثری نگرد.»[۵]

گاهی نیز به این صورت بوده که برای فرندشان عقیقه می کردند و برای بعضی از دوستان و اصحاب خود می فرستادند و به صورت شفاهی یا کتبی یادآوری می کردند که این عقیق فرزندم می باشد.[۶] و گاهی با نامه نگاری[۷] و یا با ارجاع اصحاب به فرزندشان برای پاسخگویی به سؤالات: مثل ارجاع دادن «سعد بن عبدالله» در مورد تفسیر «کهیعص»، هم ایشان را معرفی می کردند و هم جایگاه آن حضرت را به عنوان حجت الهی گوشزد می فرمودند.[۸]

ب) تبیین مسئل غیبت امام زمان(ع)

یکی دیگر از راه های زمینه سازی امر ظهور توسط امام عسکری(ع)، مطرح کردن بحث غیبت فرزندشان بود؛ زیرا تا غیبتی نباشد، ظهور و انتظار برای آن معنا ندارد. تبیین بحث غیبت در کلام آن حضرت به شیوه های گوناگون صورت پذیرفته که به بعضی اشاره می کنیم:

۱- نقل صریح وقوع غیبت حضرت مهدی(ع)

یکی از اقدامات امام عسکری(ع) طرح مسئل غیبت بود که در موارد متعددی از این امر خبر داده، شیعیان را برای امر غیبت و انتظار برای ظهور حضرت آماده می کردند. به عنوان نمونه:

۱- موسی بن جعفر بن وهب بغدادی گوید: از امام حسن عسکری(ع) شنیدم می فرمودند: «کَاَنِّی بِکُمْ وَ قَدِ اخْتَلَفْتُمْ بَعْدِی فِی الْخَلَفِ مِنِّی اَمَا اِنَّ الْمُقِرَّ بِالْاَئِمَّهِ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ- الْمُنْکِرَ لِوَلَدِی کمَنْ اَقرَّ بِجَمِیعِ اَنْبِیَاءِ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ ثمَّ اَنکَرَ نُبُوَّهَ رَسُولِ اللَّهِ- وَ الْمُنْکِرُ لِرَسُولِ اللَّهِ(ص) کَمَنْ اَنْکَرَ جَمِیعَ اَنْبِیَاءِ اللَّهِ لِاَنَّ طَاعَهَ آخِرِنَا کَطَاعَهِ اَوَّلِنَا وَ الْمُنْکِرَ لِآخِرِنَا کَالْمُنْکِرِ لِاَوَّلِنَا اَمَا اِنَّ لِوَلَدِی غیْبَهً یرْتَابُ فِیهَا النَّاسُ اِلَّا مَنْ عصَمَهُ اللَّهُ عزَّوَجَل؛ گویا می بینم شما بعد از من دربار جانشینم اختلاف دارید!؟ آگاه باشید که هر کسی به امامان بعد از پیغمبر- اعتراف کند و منکر امامت فرزندم شود، چون کسی باشد که به تمام پیغمبران و رسل خدا اعتراف کرده و منکر نبوت رسول خدا- گردد؛ و منکر رسول خدا- مانند منکر تمام پیغمبران خداست؛ زیرا طاعت آخر ما چون طاعت اول ما لازم است. آگاه باشید که برای فرزندم غیبتی است که هم مردم در آن به شک افتند، مگر آن کسی که خدایش نگهدارد.»[۹]؛

۲- «ابو علی بن همّام گوید: از محمّد بن عثمان عمری) شنیدم که می گفت: از پدرم شنیدم که می گفت: من نزد امام عسکری(ع) بودم که از آن حضرت از خبری که از پدران بزرگوارش روایت شده است، پرسش کردند که: «أَن الْأَرْض لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّهٍ لِلَّهِ عَلَی خَلْقِهِ إِلَی یوْمِ الْقِیامَهِ وَ أَنَّ مَنْ مَاتَ وَ لَمْ یعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ میتَهً جاهِلِیهً فَقَالَ إِنَّ هَذَا حَقٌّ کمَا أَنَّ النَّهَارَ حَق؛ زمین از حجت الهی بر خلایق تا روز قیامت خالی نمی ماند و کسی که بمیرد و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت درگذشته است. فرمودند: این حق است، همچنان که روز روشن حق است.»[۱۰]

گفتند: ای فرزند رسول خدا(ص)! حجت و امام پس از شما کیست؟ فرمودند: «فرزندم محمد؛ او امام و حجت پس از من است. کسی که بمیرد و او را نشناسد، به مرگ جاهلیت درگذشته است. آگاه باشید که برای او غیبتی است که نادانان در آن سرگردان شوند و مبطلان در آن هلاک گردند و کسانی که برای آن وقت معین کنند، دروغگویند، سپس خروج می کند و گویا به پرچمهای سپیدی می نگرم که بر بالای سر او در نجف کوفه در اهتزاز است.»

۲- امر به صبر و انتظار فرج

امام عسکری(ع) علاوه بر طرح بحث غیبت، شیعیان را به انتظار برای ظهور و صبر در زمان غیبت امر می کردند. برای نمونه:

۱- آن حضرت به «علی بن بابویه قمی» فرمودند: ای فقیه مورد اعتماد من؛ علی بن الحسین بن بابویه القمی! تو را به صبر و پایداری و انتظار فرج توصیه می کنم؛ زیرا پیامبر- می فرمایند: «أَفضَلُ أَعْمَالِ أُمَّتِی انْتِظَارُ الْفَرَج؛ بهترین کارهای امت من، انتظار فرج است.» شیعیان ما همواره در غم و اندوه به سر می برند تا فرزندم ظهور کند. همان کسی که پیامبر- بشارت آمدنش را داده است. «أَنَّهُ یمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً، کمَا مُلِئَت ظُلْماً وَ جَوْرا؛ همانا او زمین را از عدل و داد پر می کند، همان گونه که از ظلم و ستم پر شده است.

پس بار دیگر ای علی بن بابویه! تو را به صبر و استقامت توصیه می کنم و تو نیز تمام شیعیان و پیروان مرا به صبر و استقامت فرمان بده. به راستی زمین از آن خداست و آن را به هر کسی از بندگانش که بخواهد، به ارث می دهد و عاقبت از آن پرهیزگاران است؛[۱۱]

۲- در تعبیری امام به وکیل خود «احمد بن اسحاق» می فرمایند: ای احمد بن اسحاق! مثل او در این امت، مثل خضر (ع) است و مثل ذوالقرنین. به خدا! غیبتی دارد که در آن کسی از هلاکت نجات نیابد، جز آنکه خدای عزوجل او را بر قول به امامت وی ثابت دارد و او را موفق سازد که برای تعجیل فرجش دعا کند.

این درسی برای ما است که اگر بخواهیم عقایدمان دربار آن حضرات پابرجا بماند و هیچ شک و شبهه ای در عقایدمان راه پیدا نکند، برای تعجیل ظهور آن حضرت زیاد دعا کنیم تا این روایت شامل ما نیز بشود و از گمراهی نجات پیدا کنیم: «وَ أَکْثِرُوا الدُّعَاءَ بِتَعْجِیلِ الْفَرَجِ فَإِنَّ ذَلِکَ فَرَجُکُم.»[۱۲]

در ادام حدیث «احمد بن اسحاق» می گوید: من شاد و خرم بیرون آمدم و چون فردا رسید، خدمت آن حضرت برگشتم و عرض کردم: یابن رسول الله! هر آینه شادی من بدانچه بر من منّت نهادی، بزرگ است. بفرمایید آن روشی که از خضر و ذوالقرنین دارد، چیست؟ امام فرمودند: ای احمد! آن، طول غیبت است. عرض کردم: یابن رسول الله! هر آینه غیبتش طولانی می باشد؟ فرمودند: آری. به پروردگارم سوگند! تا آنکه بیش تر معتقدان به امر امامت او از آن برمی گردند، مگر آنان که خدای عزوجل عهد و پیمان ولایت ما را از او گرفته و ایمان را در دلش نوشته و او را با روح خود کمک کرده. ای احمد! این امری است از امور خدا و سرّی است از اسرار او و غیبی است از آن خدا. آنچه من به تو افاده کردم، بگیر و پنهان دار و از شکرگزاران باش تا در علّیین با ما باشی. [۱۳]

ج) تقویت سازمان وکالت

یکی دیگر از عوامل بسترساز ظهور، «سازمان وکالت» بوده است. به این معنا که امامان بزرگوار ما جهت ارتباط با شیعیان، کسانی را به عنوان نماینده و وکیل خود تعیین می کردند. البته این کار از زمان امام صادق(ع) شروع شد و هرچه به عصر غیبت نزدیک تر می شویم، این سازمان گسترده تر و منسجم تر می شود تا اینکه به زمان امام عسکری(ع) می رسیم که این نهاد شکل نظام مندی به خود گرفت و آن حضرت این تشکیلات سرّی و منسجم را – که زمین ارتباط با شیعیان در سرتاسر بلاد اسلامی را مهیا می کرد – استمرار دادند و رهنمودهای لازم را جهت حفظ جامع شیعه به آنان ابلاغ می فرمودند و متقابلاً پرسشها و خواسته های آنان را پاسخ می دادند.

زمینه و علل تشکیل سازمان وکالت

با توجه به مجموع شرایط حاکم بر عصر امامت، عواملی را به عنوان زمینه های تشکیل این نهاد می شود بیان کرد:

۱- بعد مسافت بین شیعیان و امام معصوم

با توجه به بعد مسافت بین مناطق شیعه نشین و مراکز استقرار ائمه(ع) و عدم ام