فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ایام الله در قرآن :

در میان هر ملتی روزهای به یادماندنی که برخی از آن ها نقطه ی عطف تاریخ آن ملت ها و کشورها شده وجود دارد. برخی از این روزها از چندان اهمیتی برخوردارند که هویت تاریخی، اجتماعی و سیاسی یک ملت بدان ها وابسته است. آن روزها را گرامی می دارند و به یاد آن ها جشن به پا می کنند و آ ن ها را در تقویم های سالانه خود برجسته می سازند و برای آن ها تعطیلات رسمی مقرر می دارند و نام آن ها را بر افراد یا خیابان ها و میادین و مؤسسات می نهند. اما به راستی چرا چنین است؟

یک یا چند تن در گذشته های دور و نزدیک حرکتی بزرگ را در سطح جامعه آغاز کردند که آثارش جامعه را متأثر ساخته است و تاریخ آینده را رقم زده است. یا حادثه ی مهم سیاسی اجتماعی رخ داده و اثرات ماندگارش هنوز باقی مانده است. یاد آن حادثه و حرکت آن افراد و گروه ها، زنده نگه دارنده ی احساسات مذهبی و ملی و قومی است و تزریق کننده ی روحیه ی فداکاری و ایثار و نوع دوستی و جهت دهنده تفکرات سیاسی و رفتارهای اجتماعی و سازنده ی هویت ملی و قومی در جهان و اعتبار شناسنامه ی تاریخی فرهنگی سیاسی یک ملت است. پس یادکرد آن افراد و آن حوادث و بها دادن به آن ها یک ارزش ملی یا مذهبی است.

درمیان آن روزهای به یادماندنی برخی از ویژگی ممتازی برخوردارند. ویژگی آن ها رنگ مذهبی آن ها است. سرنوشت یک دین و مذهب به حوادث و جریان هایی خاص باز می گردد که در گذشته اتفاق افتاده است.

قرآن مجید از روزهای سرنوشت ساز و اثرگذار مهم تاریخی به «ایام الله» تعبیر کرده است. گرچه درمورد مصادیق و موارد آن ها مشخصاً چیزی نگفته و آن را به برداشت از محتویات آیات قرآنی و رهنمودهای رهبران دینی و تحلیل های مبتنی بر ملاک های مذهبی متدینان واگذار کرده است.

این مقاله درپی دست یابی به مفهوم و ملاک یوم الله و تعیین مصداق های آن در قرآن است که در سه بخش کلیات، مفهوم شناسی و مصداق یابی پی گیری می شوند.

الف) کلیات

واژه شناسی یوم الله

در قرآن کریم دوبار «یوم الله» در ترکیب جمعی: «ایام الله» آمده است یکی در سوره ی ابراهیم آیه ی ۵ و دیگری در سوره ی جاثیه آیه ی ۱۴ و به معنای «روزهای خدا» است. ایام جمع یوم به معنای روز است. راغب در مفردات الفاظ القرآن برای یوم دو معنا می شناسد:

الف) وقت طلوع خورشید تا غروب

ب) مدتی از زمان چه کم و چه زیاد

پژوهش گر التحقیق فی کلمات القرآن الکریم می نویسد: یوم یک معنا بیش ندارد و عبارت است از: زمان محدود ولی نامشخص به مقدار کم یا زیاد در ماده و یا در ماورای ماده، شامل روز در برابر شب یا شبانه روز.

درجای دیگر می نویسد: تفاوت بین یوم و نهار در این است که نهار بر روز مصطلح در برابر شب اطلاق می شود که از طلوع تا غروب خورشید ادامه دارد. (مصطفوی، ۱۳۷۱، ج۱۴، ص ۲۸۰).

کاربرد یوم در قرآن و حدیث

در قرآن «یوم» گاهی به معنای «نهار» و در برابر لیل(شب) به کار رفته است مانند آیه ی: ۵۹ سوره ی بقره. گاه به معنای «شبانه روز» آمده است: مانند آیه ی ۲۴۹ سوره ی بقره، ۱۶۳ سوره ی اعراف، ۲۵ سوره ی توبه و ۴۳ سوره ی هود. و گاه به معنای «هنگام» استعمال شده است که عبارت از زمان مبهم است و می تواند کم تر از یک روز و یا بیش تر از یک شبانه روز را شامل شود مانند آیات: ۱۰۸ سوره ی توبه، ۸۰ سوره ی نحل و ۱۵ سوره ی مریم. و گاه به معنای «دوران» است که می تواند شامل چند روز یا حتی میلیون ها سال شود مانند آیات: ۸ سوره ی معراج،۴ سوره ی قارعه، ۱۰ سوره ی دخان، ۱۴۰ سوره ی آل عمران و ۴۷ سوره ی حج. و گاه به معنای دوران غیرقابل محاسبه در محدوده ی منظومه ی شمسی و کهکشان ها است و تنها برای بیان مدت زمان نامشخص اما محدود و قابل فهم برای بشر به کار رفته است که می توان از آن به «دوران مبهم» خارج از محاسبات منظومه شمسی تعبیر کرد زیرا برای شمارش قبل از پیدایش این مجموعه کیهانی استفاده شده است مانند آیات: ۳ سوره ی یونس، ۱۲ سوره ی فصلت، ۴۸ سوره ی ابراهیم، ۷ سوره ی هود و ۱۰۴ سوره ی انبیاء.

البته می توان برای موارد سه گانه ی اخیر عبارت «هنگام» یا «گاه» یا «دوران» و مانند آن ها را وضع کرد چنان که مؤلف التحقیق چنین کرده است. (همان).

گاه واژه ی «یوم» بر «دوران غیرمادی یا غیرقابل محاسبه با ابزار مادی موجود» اطلاق شده است مانند استعمالات: الیوم الآخر و یوم القیامه و مانند آن ها، و غرض از بیان آن تفهیم به زبان عرف بوده است.

در احادیث نیز کلمه ی «یوم» را گاه بر روز، گاه بر شبانه روز و گاه بر دوره اطلاق کرده است. تنها به بیان چند نمونه از نهج البلاغه که معنای اخیر را از «یوم» اراده کرده است اکتفا می شود:

– الا و اِن الیوم المِضمارُ و غداً السِباقُ (خطبه ی ۲۸)

– و العربُ الیومَ و ان کانوا قلیلاً فهم کثیرون بالاسلام(خطبه ی ۱۴۶)

– یومُ العدلِ علی الظالم اشدُّ من یوم الجور علی المظلوم (حکمت ۳۴۱)

در این گونه موارد مراد از یوم؛ دوره، دوران و روزگار است که گاه تمام مدت عمر یک شخص یا همه ی بشریت را شامل می شود.

۲- جایگاه ادبی «ایام الله» در قرآن

در قرآن «یوم الله» نه به صورت مفرد که به صورت صیغه ی جمع «ایام الله» آمده است. با توجه به قرائنی که در خود آیه و نیز در روایات و هم چنین در کاربردهای واژگان مشابه در فرهنگ اعراب عصر جاهلیت و اسلام وجود دارد(و مثال هایش به زودی ذکر خواهد شد)، جمع انحلالی یا تحلیلی است به معنای یوم الله های متعدد، نه یک حادثه ی مهم که در طی چند روز اتفاق افتاده باشد. زیرا حوادثی که مشمول «ایام الله» می شوند و در قرآن یا در روایات از آن ها یاد شده است متعددند از سوی دیگر فلسفه ی تذکر به «ایام الله» و غرض از طرح آن که هوشیاری و عبرت آموزی بشر است، با توجه به مجموعه ی حوادث مهم تاریخی به دست می آید.

اضافه در «ایام الله»

ایام به الله اضافه شده است. این اضافه از چه نوعی می تواند باشد؟ راغب در مفردات می گوید: این اضافه از نوع «تشریف» است یعنی به جهت تحقق امر مهمی در این روزها خداوند آن ها را به خود نسبت داده است. چون اراده ی الهی در آن ها تحقق یافته است.

مصادیقی چند از اضافه تشریفی به خداوند

با آن که همه ی اشیاء، مکان ها و زمان ها به خداوند تعلق دارد و هیچ کس مالک حقیقی آن ها نیست اما برخی از آن ها در آیات قرآن و روایات معصومین (ع) به طور ویژه ای به باری تعالی منسوب گشته است که به جهت شرافت و اهمیت موارد یاد شده است، مانند: کتاب الله، حبل الله، شهر الله، بیت الله. زیرا اراده ی تشریعی خداوند و اطاعت بشر نسبت به پروردگار و تبیین دین خدا در چنین مواردی تجلی می کند. هم چنین است واژگان: حزب الله، جندالله، اسدالله، سیف الله و …

مراد از «یوم» در «یوم الله»

«یوم» در تعبیر «ایام الله» مدت زمان معینی است که غالباً بر یک شبانه روز منطبق می شود و گاه چند شبانه روز یا بخشی از شبانه روز را در بر می گیرد.

بنابراین «ایام الله» بخشی از زمان است که اراده ی خداوند بدون موانع ظاهری و خیالی ظهور یافته و مورد تصدیق همگان واقع شده است. این روزها و دوران ها به جهت اهمیت فراوان و تأثیرگذاری در سرنوشت فرد و جامعه و اثبات قدرت الهی برای بشر به خدا منتسب شده و بار ارزشی به خود گرفته است.

۳- نسبت زمان و ارزش

از اضافه «یوم» به «الله» مفهوم ارزشی بودن «روز» به ذهن می رسد پس مقدمتاً باید بررسی کرد که آیا زمان مقید به ارزش و ضد ارزش می شود؟ و آیا قرآن برای زمان بار ارزشی قائل شده است؟

آیا زمان ارزش پذیر است؟

زمان امری است عینی و خارج از نفس آدمی اما ارزش گذاری کار نفس آدمی است گرچه ممکن است ملاک این حکم به ارزش را از خارج بگیرد اما به هر صورت نفس انسان حکم می کند به خوبی یا بدی چیزی یا فعلی (ر.ک: سبحانی، حسن، قبح عقلی،۱۳۷۷). بنابراین زمان حقیقتی است غیر قائم به نفس چه آن را از حرکت ذاتی موجودات مادی انتزاع کنیم یا از حرکت زمین به دور خود. حال چه نسبتی میان ارزش و زمان وجود دارد؟ زمان مانند همه ی امور طبیعت، در ذات خود نه متصف به ارزش می شود و نه موصوف به ضد ارزش. ولی خواهیم دید که در نگاه دینی برخی از زمان ها ارزش و برخی ضد ارزش شمرده شده اند.

معیار ارزش گذاری زمان

زمان از آن رو که آفریده خداست خوب و ارزشمند است زیرا: «اَلَّذی اَحسن کلَّ شَئ خَلَقَه»: او همان کسی است که هرچه را آفرید نیکو آفرید. (سجده،۷). پس اگر مشاهده می کنیم خداوند برخی از زمان ها را ارزشمند و برخی را نحس و بی ارزش می شمارد، به جهت متعلق زمان، یعنی افعال و جریان ها است. در میان زمان ها، تنها فعل ارادی بشر است که قابلیت اتصاف به حسن و قبح اخلاقی را دارد، زیرا امکان حرکت بر خلاف اراده تشریعی خداوند را داراست (ر.ک: مصباح یزدی، ج۱، ص ۶۲-۶۱).

اگر یک قطعه ای از زمان ارزشمند شمرده شده است به این دلیل است که بشر در آن موجب کاری ارزشمند شده است یا زمینه ی انجام کار ارزشمند در آن مهیا بوده است. و اگر برهه ای از زمان منحوس دانسته شده از آن رو بوده که انسان در آن کاری ناشایست مرتکب شده است یا زمینه برای انجام کار شر در آن فراهم گشته است. پس اسناد حسن و قبح به زمان به جهت متعلق آن است نه ذات زمان. در روایتی امام هادی (ع) به حسن ابن مسعود این نکته را یادآور می شود که زمان بدون توجه به حوادث واقع شده در آن که معلول رفتار آدمی است نه خوب است و نه بد: یا حَسَن ما ذَنَبَ الایامُ حتی صِرتُم تتشّأمون بها اذا جوزیتم بِاعمالِکم فیها … اما عَلِمَت یا حَسَن اَن الله هو المُثیبُ و المعاقِب و المجازی بالاعمال عاجِلاً و آجلاً، قلتُ: بلی یا مولای. قال(ع) لا تَعُد و لا تَجعَل لِلایامِ صُنعاً فی حکم الله، قال الحسن: بلی یا مولای.(حرانی، تحف العقول).

زمان های ارزش گذاری شده در قرآن

در قرآن به چهار مقطع زمانی با دید ارزشی نگریسته شده است، سه مورد با نگاه مثبت و یک مورد با نگاه منفی که عبارتند از:

۱- یوم الله ۲- لیله القدر۳- یوم عید ۳- یوم نحس

به «یوم الله» به تفصیل خواهیم پرداخت اما اجمالاً نگاهی به سه زمان دیگر بیفکنیم:

لیلهالقدر

از شب قدر در دو جای قرآن یاد شده است: ۱- در سوره دخان آیه ی ۲ با عبارت «لیله مبارکه» (شب مبارک و خجسته) ۲- در سوره ی قدر با عنوان «لیلهالقدر».

با توجه به آیات مربوط به این شب، ویژگی هایی برای آن شب می یابیم که مجموع آن ها این شب را خجسته و ارزشمند و سرنوشت ساز ساخته است در سوره ی دخان می گوید: «سوگند به این کتاب روشن گر. که ما آن را در شبی پربرکت نازل کردیم ما همواره انذارکننده بوده ایم. در آن شب هر امری بر اساس حکمت (الهی) تدبیر و جدا می شود.(آری، نزول قرآن) فرمانی بود از سوی ما، ما (محمد (ص) را) فرستادیم. این ها همه به خاطر رحمتی است از سوی پروردگارت که شنونده و دانا است».(دخان، ۶-۲).

پربرکت بودن شب قدر به بیان سوره ی دخان از این روست که ۱- فرو فرستادن قرآن کریم ۲- کارهای سنجیده و متقن در عالم ربوبی که به صورت جزئی مشخص می شوند و در نتیجه مقدمات، شرایط، مراحل سعادت و شقاوت و پیروزی و شکست، تبیین و قطعی می شود. در میان همه کارهایی که صورت می گیرد نزول قرآن معلول رحمت خداوند شمرده شده است.

اما در سوره ی قدر می فرماید:

«ما آن (قرآن) را در شب قدر نازل کردیم و تو چه می دانی شب قدر چیست؟ شب قدر بهتر از هزار ماه است. فرشتگان و روح در آن شب به اذن پروردگارشان برای (تقدیر) هر کاری نازل می شوند. شبی است سرشار از سلامت(و برکت و رحمت) تا طلوع سپیده».

از شب یاد شده به «قدر» تعبیر شده است که سه معنا را برمی تابد و جمع هر سه نیز ممکن است:

الف- دارای قدر و برابری و ارزش و اندازه

ب- تعیین کننده ی مقدرات و سرنوشت اهل زمین

ج- قدرت و توانایی

حادثه ی مهم شب قدر

به گفته ی قرآن شب قدر مقطع زمانی مهم است؛ زیرا حوادث مهمی در آن صورت گرفته یا خواهد گرفت. پس این قطعه از زمان به اعتبار مظروف خود مهم ارزیابی می شود. آن زمان های مهم و سرنوشت ساز عبارتند از:

الف) نزول قرآن

ب) رفت و آمد ملائکه و روح به زمین

ج) رقم خوردن سرنوشت اهل زمین در عالم قضا و قدر و معلوم گشتن اتفاقات دنیایی

محدوده ی شب قدر

فلسفه ی این که از روزهای سرنوشت ساز و ارزشمند به شب قدر تعبیر می شود آن است که در فرهنگ دینی،آغاز شبانه روز از سر شب قبل محاسبه می شود، روز بعد «روز قدر» به حساب می آید، و پایان شبانه روز، اول مغرب است. بنابراین حکم هر شب از نظر ارزش و عدم ارزش در فردای آن شب جاری است، هم چنان که ارزش روز به شب قبل منتقل می شود. گرچه در شب قدر حقیقی، برخی از اتفاقات یا حکم به سلامت آن، محدود به طلوع فجر شده است و این تقیید به جهت دلیل خاص است.

روز عید

یکی از روزهای ارزشی که در احادیث از آن فراوان یاد شده است «روز عید» است و بنیان گذار آن را حضرت آدم (ع) دانسته اند. (نمازی شاهرودی، ج ۷). واژه ی عید یک بار در قرآن آمده است (مائده، ۱۱۴) و در احادیث ذیل دو آیه به اعیاد ملی قوم فرعون (مجلسی، ج ۱۳، ص ۹۴ و ۱۴۸)، (یوم الزینه طه،۵۹) و اصحاب الرس(همان، ج ۱۴، ص ۱۴۸)، (ق،۱۲و فرقان،۳۸) اشاره شده است.

دلیل تصریح نکردن قرآن به کلمه ی عید نزد قوم فرعون و رس، گرفتن موضع منفی در برابر آن هاست؛ چون آن ها در روزهای به اصطلاح عید مرتکب گناه می شدند، و پایه گذاری آن از سوی طاغوت بوده است.

برخی از «ایام الله» توسط پیامبر و ائمه ی معصومین(ع) مصداق «عید» شمرده شده است هم چون «یوم الغدیر» (مفید، ص ۳۷-۳۹) و روز مبعث، نیمه شعبان، عید فطر، عید قربان، و….

علامه طباطبایی شاخصه و ویژگی «یوم الله» را بر «عید» این گونه منطبق می داند که: اِن العیدَ من شَأنهِ اَن یجمُعُ الکلمهُ و یجّدِدَ الحیاتَ المله و ینشِّطَ نفوسَ العائدینُ و یعلِنُ کلّما عادَ عظمه الدینِ (طباطبایی،۱۳۶۲، ج۶، ص ۲۵۲). هم چنان که می توان مصادیق یوم الله را نیز نشان کرد و مثلاً گفت «۲۲ بهمن ماه یوم الله» و آن روز را عید دانست. سرّ آن که در روایات از آن روزها به یوم عید تعبیر شده است. سرّش آن است که هر سال عود می کند و گرامی داشته می شود.

یوم نحس

راغب در مفردات، نحس را ضد سعادت و خوشبختی، به معنای بدبختی معنا کرده است و عده ای آن را به معنای شوم و بدیمنی نیز دانسته اند و چون هرگاه آسمان در اثر وزش باد و غبار هم چون مس سرخ می شد؛ گاه موجب دردسر و گرفتاری می شد مردم چنین روزی را نحس و بدشگون یا عامل بدبختی می شمردند.

یوم نحس از منظر قرآن: واژه ی روز نحس در قرآن دو بار به کار رفته است. یکی در هیأت مفرد «یوم نحس» (قمر، ۱۹) و دیگری در صیغه ی جمع «ایام نحسات» (فصلت، ۱۶) و هر دو ناظر به سرنوشت شوم «قوم ثمود» است.

روز نحس به روزی گفته می شود که قهر و غضب الهی در آن، به جهت افعال زشت انسان، تجلی کرده و فرد یا قوم و جامعه ای را به هلاکت دنیوی و بدبختی اخروی گرفتار سازد. می توان گفت که امکان تحقق روزهای نحس برای هر جامعه ای وجود دارد و مثلاً نابودی قوم عاد و قوم نوح و قوم لوط در روز نحس اتفاق افتاده است گرچه به این عنوان در قرآن تصریح نشده است.

«یوم نحس» در برابر «یوم الله» مطرح می شود. اگر به روز نحس از جنبه ی باطل نگریسته شود، روز بدبختی و شوم است. و اگر از جنبه ی حق نگریسته شود روز غلبه ی اراده ی قهریه ی خدا برای تحقق نصرت حق است و روز خدایی به حساب می آید. پس «یوم الله» و «یوم نحس» هر کدام یک روی سکه اند و هر دو عنوان مصداق آیات شریفه ذیلند:

و قل جاء الحق و زهق الباطل (اسراء، ۸۱)

و یرید الله ان یحق الحق بکلماته و یقطع دابر الکافرین (انفال،۷)

لیحق الحق و یبطل الباطل (انفال، ۸)

فانتقمنا من الذین اجرموا و کان حقا علینا نصر المومنین(روم،۴۷)

بنابراین تذکر به «ایام نحس» از باب «تشابه ضد» تذکر به «ایام الله» است لذا قرآن مصادیق ایام نحس را مکرراً یادآوری کرده است. در سوره ی اعراف به ویژه آیات ۵۹ الی ۱۷۸ نمایشگاه زیبایی از پدیده ی «ایام الله» و «ایام نحس»، در میان جوامع گوناگون بشری، در طول تاریخ به تصویر کشیده شده است.

فیض کاشانی در تفسیر صافی به همین مطلب نظر داشته و گفته است:لأنّ النِعمه علی المؤمنِ نِقمه علی الکافرِ و کذا الایامُ المذکوره نِعمُ لقِومَ نقِمُ لآخرین(فیض کاشانی، ج ۳، ص ۸۰).

روز نحس از دیدگاه روایات

در روایات از روزهای ویژه ای به روز نحس تعبیر شده است که در اثر پیش آمد مشکلات و ناگواری های شخصی در چنین روزهایی نسبت به او نحس شمرده می شود.

از این ایام به «روز نحس حکمی» تعبیر می کنیم به اعتبار این که حکم روز نحس حقیقی بر آن بار می شود یا «روز نحس نسبی» به اعتبار این که برای آن شخص نحوست و گرفتاری دارد نه مطلقاً و برای همه اشاره ای به چنین روزهایی ما را کفایت می کند:

در بحارالانوار، بابی تحت عنوان «سُعادهُ الایام و نُحوستُها» (مجلسی، ج ۵۶، ص ۱۸ و ۹۳) و بابی تحت عنوان «الاوقاتُ المحموده و المذمومه”(همان، ج ۷۳، ص ۲۲۵) وجود دارد. هم چنین علامه مجلسی احادیث فراوانی را درباره ی روزهای مبارک و مشؤوم در ابواب دیگر آورده است.(همان، ج ۹۴).

مؤلف وسائل الشیعه احادیث فراوانی را در ابواب گوناگون، در کتاب الحج درباره ی سعد و نحس ایام گردآوری کرده است.(حر عاملی، ج ۸، باب های ۳ الی ۱۱ و ۲۷).

ب) بررسی مفهوم «یوم الله» در قرآن

دیدگاه مفسران: غالب مفسران درباره ی «یوم الله» دیدگاه مشابهی دارند. طبرسی در مجمع البیان سه نظریه در این باره آورده است، که دقت در آن ها هم آهنگی آنان را ثابت می کند، و بیش تر به اختلاف در تعبیر می ماند تا اختلاف در برداشت و تفسیر. این سه نظر عبارتند از:

الف- وقایعُ الله فی الامم الخالیه و اِهلاِک من اَهلک منهم. حوادث سهمگین و نابودکننده و براندازنده جامعه ها و ملت های پیشین است. یادآوری این واقعه ها خاصیت بازدارندگی دارد تا شنوندگان تاریخ عبرت بگیرند.

ب- از قول امام صادق (ع) و ابی بن کعب و ابن عباس نقل می کند که: «ذکرهم بأیام الله» به معنای یادآوری نعمت های خداوند در طول روزگار گذشته است.

ج- انهُ یرید بأیام الله سُنَنَه و اَفعالَه فی عبادِه مِن اِنعامٍ و انتقامٍ: مراد از آیه «و ذکرهم به ایام الله» سنت های الهی و حوادثی است که در میان جوامع بشری رخ می دهد از خوش بیاری و نعمت بخشی یا بدبیاری و عذاب آنان. خداوند به جای به کاربردن قوانین و سنت ها از باب کنایه، واژه ی ایام را به کاربرده است یعنی ظرف را استعمال کرده و مظروف (حوادث) را اراده کرده است. این نظریه ی ابومسلم اصفهانی است و درحقیقت دو نظریه ی پیشین را هم آهنگ ساخته است. (طبرسی، ۱۹۷۲،ج۶، ص ۶۶-۶۵). و به این ترتیب هر سه نظریه به یک دیدگاه باز می گردد.

فیض کاشانی در الصافی می گوید: منظور از «ایام الله» حوادث سهمگین رخ داده بر پیشینیان است، چنان که مقصود از «ایام العرب» جنگ هایی است که در میان اعراب پیش آمده است. (فیض کاشانی، بی تا، ج۳، ص ۸۰).

علامه مجلسی در تفسیر آیه: لا یرجون ایام الله می نویسد: لا یتَوقَعّون وقائَعُهُ بِأعدائه مِن قولهم«ایام العرب» لوقائعهم اولا یأملون الأوقات التی وَقتها لنصر المومنین و ثوابهم و وعدهم بها(مجلسی، ج ۹، ص۱۵۳). این دیگاه نظیر دیدگاه ابومسلم اصفهانی است. بالاخره علامه طباطبایی می گوید:

«شکی نیست در این که ایام الله روزهای ویژه ای است و با این که همه ی روزها و اشیاء از آن خداست انتساب برخی از آن ها به خدا به جهت حوادثی است که در آن روزهای خاص پیش آمده است و قدرت خداوند در آن ها آشکار شده است و باقی عوامل تحت الشعاع قدرت خدا واقع شده است. هم چون روز مرگ که در آن روز، سلطنت آخرتی خدا اشکار می شود و اسباب دنیوی از تأثیر می افتد. و نیز هم چون روز قیامت که از هیچ کس در آن روز کاری ساخته نیست. و نیز مانند روزهایی که قوم نوح، عاد و ثمود در آن ها به هلاکت رسیدند. چه این که در این روزهای خاص، قهر و غلبه و عزت خدایی خودنمایی کرده است.

ممکن است روزهای ظهور رحمت و نعمت الهی نیز از ایام الله باشد، البته آن گونه ظهوری که دخالت دیگر اسباب کم رنگ دیده شود هم چون روزی که حضرت نوح و یارانش به سلامت و به مبارکی از کشتی بر زمین گام نهادند. یا روزی که حضرت ابراهیم از آتش نمرودیان نجات یافت چنان که برخی روزها با حوادث ویژه اقوام ملت ها ارتباط وثیق دارد که بدان اقوام نسبت داده می شود مانند «ایام العرب» همچون: یوم ذی قار و یوم فجار و یوم بغاث و غیره». (طباطبایی، ج ۱۲، ص ۱۸).

با دانستن نظرات مفسران بنام لازم است به محتوای دو سوره ای که دربردارنده ی اصطلاح«یوم الله» است به صورت یک پارچه بنگریم و مقصود از این واژه را در متن قرآن به درستی بفهمیم آن گاه توضیح احادیث رابدان بی افزاییم.

۲- نگاهی ی