فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان شامل 101 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برای ماه رمضان :

کتاب «الف لام خمینی» اثر هدایت‌الله بهبودی اثری روان و خوش‌خوان از کودکی بنیانگذار جمهوری اسلامی تا چند ماه پس از انقلاب اسلامی است.

تیراندازی در خانه آقای گلپایگانی، توصیه آیت الله خمینی به وعاظ در ماه مبارک رمضان و اعلامیه ساواک در برخورد با واعظان و.. در این مجال آورده می شود.

تلگرام مع الاسف

رویدادهای خونین روزهای نوزدهم و بیستم اردیبهشت در قم، نشان از برخورد سخت حکومت با مردم و مخالفان تظاهرکننده داشت. ازجمله کارهای مأموران حکومتی در این روزهای ورود به خانه های آقایان گلپایگانی و شریعتمداری بود. آنان در ادامه تعقیب و گریزهای مسلحانه به این دو خانه یورش آوردند. تیراندازی در خانه آقای گلپایگانی، او را دچار حمله قلبی کرد و به بیمارستان فرستاد. شلیک گلوله در خانه آقای شریعتمداری نیز به کشته شدن دو محصل علم دینی انجامید. تعرض مسلحانه به حریم خانه مراجع تقلید و کشتن برخی افراد، در کارنامه شاهان شیعه ایران دیده و شنیده نشده بود. بازتاب این رویداد تا صفحات جراید خارجی کشیده شد. آنان نوشتند که حریم منزل مراجع تقلید پس از صدها سال شکسته شد و مصونیت آن از بین رفت. این کارها جز تشدید مخالفت ها با شاه و رژیم او دستاوردی برای حکومت پهلوی نداشت.

این خبرها نه با پیک، بلکه با تلفن به آگاهی امام خمینی می رسید. از چه زمانی امکان مکالمه بین دو کشور ایران و عراق برقرار گردیده بود؟ معلوم نیست، اما می دانیم که در اوایل سال ۱۳۵۷ کارگزاران آیت الله، تلفنی با ایران در تماس بوده اند.

امام خمینی در بیست و سوم اردیبهشت، به جای تدریس خارج فقه در مسجد شیخ انصاری، درباره رخدادهای ایران سخن گفت. او گفت که نظامیان قم را قبضه کرده، به خانه های مراجع حمله برده، آدم کشته اند. از تظاهرات شهرهای کوچک و بزرگ علیه شاه خبر داد؛ از اعتصاب روحانیان تهران در برپا کردن نماز جماعات گفت و با طعنه افزود که حاکم ایران در حال وارد کردن کشور به دروازه تمدن بزرگ است. آخرین کتاب منسوب به محمدرضا پهلوی، به سوی تمدن بزرگ نام داشت که برخی جراید همزمان با پانزدهمین سالگرد انقلاب شاه و مردم، ششم بهمن ۱۳۵۶، بخش هایی از آن را منتشر کرده بودند. آقای خمینی کتاب را خوانده بود و به شاگردانش توصیه کرد آن را بخوانند. «اگر کسی این کتاب را ببیند، واقعاً خجالت می کشد که یک قلمی این طور… بی بندوبار، این همه اختناق، این همه گرفتاری مردم، این همه کشتار، این همه زدوبند، این همه فروختن ملت به اجانب… اینها را همه خدمت گزاری و آزادی در ایران وانمود کرده است. هر کس این کتاب را بخواند و از کره مشتری آمده باشد… خیال می کند که این یک مطلبی است که همان طرز فکر افلاطون است!»

آیت الله گفت که هیأت حاکمه قیام ملت ایران را به من نسبت می دهد، «ولی من می گویم تمامش زیر سر خود اوست. تمام این سی و چند شهر که قیام کرده اند، با تحریک خود ایشان قیام کرده اند.» و خطاب به شاه افزود که بر این ملت، از دست پدرت، بعدازآن از دست تو چه گذشته است؟ این همه داغ ها که در دل اولیای این مقتولین هست، از آن زمان تا حالا، از زمانی که در مسجد گوهرشاد آن جنایت را آن مرد جنایتکار کرد. تا امروز که با دست تو این جنایات دارد اجرا می شود، با این ملت شما چه کردید؟ می خواهید انفجار نشود؟. .. من یک طلبه ای هستم مثل سایر آقایان طلاب، مثل سایر آقایان شهرها؛ من هم یک ناله ای می کنم از دست این. آن که اساس این انفجارهاست، خود این آقاست.»

او گفت که انقلاب شاه و مردم درواقع انقلاب شاه و آمریکا است. کدام مردم؟ اگر مخالفت مردم با او به درازا کشد، آمریکا هم دست از حمایت شاه خواهد کشید. آیت الله، شاه را رفتنی و توبه اش را ناپذیرفتنی دانست و به شاگردانش گفت که در قیام علیه ستم و ستمکاران، کشتن و کشته شدن طبیعی است؛ و اگر امروز حوزه علمیه قم و مردم آن شهر ایستاده اند و کشته می دهند، چون زنده هستند؛ و «من برای حوزه (نجف) متأسف هستم. یک حوزه هزارساله دارد حیثیتش را از دست می دهد.» حوزه علمیه نجف در حال فراموش شدن است.

آخرین بخش از سخنرانی آن روز امام درباره سازماندهی خیزش مردم ایران بود. او با اشاره به تلاش ناموفقی که در اوایل دهه چهل شمسی در دمیدن روح تشکیلات به جامعه روحانیت ایران داشت، خواستار برپایی روابط سازمانی بین روحانیت و دیگر اقشار جامعه شد. «همه دست به دست هم بدهید؛ علی حده هر کس برای خودش یک سازی با است. این شکست است. باید عقلای قوم، سران قوم، سازمان بدهند به این آقی ام پیدا بشود بین همه جناح ها. همه شهرستان ها باید با هم روابط داشته باشند.

اینها را گفت و سخنانش را با مژده پیروزی به پایان برد. «مژده می دهم به همه جناح های در ایران برای اسلام، برای احقاق حق قیام کردند که؛ إنَّ الصُّبحَ لَقریب.»

آیت الله همزمان با این سخنرانی، تلگرامی هم برای آقایان شریعتمداری و گلپایگانی فرستاد و از حوادث رخ داده در خانه آنان ابراز تأسف کرد و خواستار قطع ید ایادی اشرار و آجان گردید. این تلگرام ها نیز تکثیر و در میان مردم پخش شد. اما سخنرانی ۲۳ اردیبهشت آقای خمینی نیز چند روز بعد، در قالب نوار صوتی در قم پخش گردید.

نمایندگی ساواک در عراق انتقال سریع این سخنرانی را چنین توضیح داد: «متن سخنرانی یک ساعته او در همان روز توسط اطرافیانش تلفنی برای یکی از طرفدارانش در قم خوانده شد که بلافاصله تکثیر و توزیع شده است.»

کاربرد نوارهای سخنرانی به جایی رسید که مقامات امنیتی را واداشت دستورهای سختی در این باره بدهند. «هر کس نوار سخنرانی خمینی و سایر عناصر افراطی ضدرژیم را توزیع بنماید، دستگیر و تحت تعقیب قانونی قرار گیرد و نوارها نیز ضبط» شود. البته به کارگیری تلفن برای انتقال سخنرانی های امام، یا رد و بدل کردن اخبار، ساواک را به واکنش واداشت. پرویز ثابتی، رئیس اداره کل سوم با فرستادن تلگرامی به نمایندگی سازمان متبوع خود، در عراق، خواست «به طریق مقتضی و غیر محسوس شماره تلفن محل سکونت خمینی و همچنین افراد دیگری که در این هدف فعالیت هایی علیه ایران دارند، تهیه و سریعاً اعلام دارند.»

نگران برادر

امام خمینی پس از تبعید برادرش، آیت الله سید مرتضی پسندیده به انارک، همواره پی جوی حال وروز او بود. نگران بود، مبادا کهولت و پیری، او را در تبعیدگاه از پای درآورد. می دانست که برادر پا به سن گذاشته اش به تنهایی نمی تواند از پس کارهای روزمره اش برآید.در نامه نگاری با نزدیکان خواست که خبر سلامت برادر را به او برسانند؛ فردی را برای کمک حال او از قم به انارک بفرستند و یا از آقای محمد صدوقی خواسته شود ملازمی برای او تعیین کند. «فوق العاده نگران هستم. لازم است یک خادم پیش ایشان باشد… من منتظرم که شما به من سلامت ایشان و رفاه ایشان را اطلاع دهید. موکول نکنید به دیگران. خودتان مستقیماً دخالت کنید. این جانب را از اضطراب و ناراحتی بیرون بیاورید و اگر ایشان کسالت دارند، طیب از هر جا ممکن است ببرید و مرا مطلع کنید.»

می توان باور کرد که دستگاه امنیتی هم از جانبی دیگر دلواپس بود؛ اگر اتفاقی برای این پیرمرد ۸۴ ساله بیفتد، برادر همو که پس از مرگ پسرش، نظم شاهنشاهی ایران به هم ریخت، آشفتگی های سیاسی اجتماعی پسین چگونه باید رفع و رجوع گردد؟ کمتر از بیست روز پس از صدور حکم تبعید، محل اقامت اجباری آقای پسندیده از انارک اصفهان به داران اصفهان تغییر داده شد؛ از کویر به کوهستان. نخستین ماه تابستان ۱۳۵۷ش به نیمه نرسیده بود که هیأت حاکمه تصمیم گرفت حکم تبعید را از سر آقای پسندیده برداشته، او را به زادگاهش، خمین، بفرستد؛ همان جا تحت نظر باشد و از آن منطقه بیرون نرود.

برای پانزدهم خرداد

پانزدهمین سالگرد رخداد خونین پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ نزدیک بود. از نخستین روزهای ماه خرداد، نه تنها حواس گروه های گوناگون اجتماعی، بلکه توجه حکومت، به این روز بود؛ این که سیر اعتراض ها و تظاهرات چگونه خواهد بود. سرکوب های خونین مأموران حکومتی در زمستان گذشته و بهار کنونی، راهبران داخلی نهضت را به این اندیشه واداشت که اعتراضات روز پانزدهم خرداد علیه «دیو استبداد» عزای ملی، تعطیل عمومی و بست نشینی خانگی باشد.

«سکوت باشکوه سراسری مملکت گویاترین زبان ملت و کوبنده ترین مشت بر دهان استبداد خواهد بود.»

با وجود این، روند دستگیری ها از سوی هیأت حاکمه ادامه یافت و رو به فزونی گذاشت. در این ماه غیر از مبارزان حرفه ای، روحانیان و دانشجویان، دانش آموزان بسیاری شدند. فشار تبعید همچنان بر گرده مخالفان بود؛ حتی افرادی که اقدامی آشکار علیه نظر پادشاهی نکرده بودند، با این احتمال که ممکن است در روزهای نزدیک به ۱۵ خرداد منشا اثری باشند، دستگیر و به نواحی بد آب و هوا تبعید شدند. شمار کسانی که به علت داشتن اعلامیه و نوار بازداشت شدند کم نبود.

امام خمینی در دهم خرداد، آخرین جلسه درس سال تحصیلی ۵۷-۱۳۵۶، حرف های خود را به بازگویی و تحلیل اوضاع ایران اختصاص داد و بر زنده نگاه داشتن یاد پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ تأکید کرد. او در ابتدای سخن، طبع صحراگرد چنگیزخان مغول را با مزاج متمدن محمدرضاخان پهلوی مقایسه کرد و به این نتیجه رسید که آن وحشی بیابان نشین به قانون «یاسای» خود پایبند بود، اما این [اهلی] شهرنشین، به هیچ قانونی تن نمی دهد. خبر دستگیری های گسترده در ایران به گوش آیت الله رسیده بود؛ از آن یاد کرد و با اشاره به گفته های اخیر شاه درباره دادن آزادی به مردم ایران، پرسید که مگر آزادی اعطا شدنی است؟ شاه در گفت وگو با خبرنگاران آلمانی گفته بود که «ما سیاست آزادی دادن خود را ادامه خواهیم داد.» همو در مصاحبه مطبوعاتی با ارباب رسانه های داخلی بار دیگر این موضوع را تکرار کرده بود؛ «این آزادی ها را ما دادیم.» آقای خمینی به پرسش خود چنین پاسخ داد: گفتن «این که اعطا کردیم آزادی را، این جرم است. آزادی مال مردم است. قانون آزادی داده. خدا آزادی داده به مردم. اسلام آزادی داده. قانون اساسی آزادی داده به مردم اعطا کردیم چه غلطی است؟ به توچه که اعطا بکنی؟ تو چه کاره هستی؟» با وجود این، به قلم هایی که اخیراً با نوشتن مطالب انتقادی، پرده از سختی های رفته بر ملت برمی داشتند،اشاره کرد و گفت که صاحبان این قلم ها ممکن است وابسته به حکومت یا مستقل از آن می خواهند باشند، اما آنچه دیده می شود، جدا کردن دولت از شاه است؛ گذاشتن جرائم و جنایات بر گرده دولت است؛ منحرف کردن جهت اتهام ها از شخص اول به اشخاص دوم و سوم است.

مطلب را می خواهند منحرف کنند از مجرم اصلی به این پایین ها، به دولت مثلاً. آنها الان از خدا می خواهند که انسان هر چه می گوید، از دولت بگوید. اعلی حضرت را کنار بگذارند. مجرم اساسی و اصلی را کنار بگذارند.» و افزود که با این حال شاه مجرم شماره دو است؛ مجرم شماره یک آمریکا است.

آیت الله بار دیگر ادعاهای شاه را در دستیابی به دروازه تمدن بزرگ تخطئه کرد و با اشاره به سفر اخیر شاه و همسرش به مشهد و سخنانی که در صحن امام رضا علیه السلام گفته بود ابراز داشت که «آقای دروازه تمدن بزرگ» از زاغه نشین ها و گودنشین های اطراف تهران پایتخت ایران، کسانی که بی آب و برق، بی بهداشت و آموزش بسر می برند، خبر ندارد، آن وقت صحبت از تولید برق [توسط انرژی اتمی و انرژی خورشیدی می کند! «آخر این حرف ها را برای کی می زنی؟ [دست کم بگو توی رادیو نگویند… که مردم بشنوند… نجف هم بشنود.. مردمش اروپا هم بشنود… و (همه بخندند.» او پرسید که این چه تمدن بزرگی است که بخشی از مردمش گرسنه اند، اما بهترین دشت های کشاورزی، چون دشت قزوین، ارژن و مغان در دست آمریکا، اسرائیل و انگلیس است؟

در بخش دیگر سخنان آقای خمینی درباره پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ بود. او تأکید کرد که ملت ایران نباید این حادثه خونین را فراموش کند؛ نه تنها پانزدهم خرداد، بلکه هر جنایت این پدر و پسر را نباید از یاد ببرد. آیت الله از توصیه راهبران داخلی نهضت برای سالروز پانزدهم خرداد آگاه بود: «باید سران قوم تفکر کنند در این امور؛ ۱۵ خرداد را باید حفظش کنند. می توانند، با جار و جنجال و هیاهو و تظاهرات؛ نمی توانند، با مقاومت منفی و بیرون نیامدن از منازل.»

امام خمینی توصیه پیشین خود را در سازمان دهی به مبارزه تکرار کرد و از همه رهبران مؤثر نهضت خواست که اقدامات خود را یکپارچه و هماهنگ کنند؛ و آشتی ناپذیری خود را، چه با فریاد و چه با سکوت، اعلام نمایند. «بین احزاب و لشکری ها، بین لشکری ها و روحانیون، همه باید با هم روابط داشته باشند و نقشه بکشند برای زوال این آدم. ملت اسلام و ملت ایران با این آدم آشتی نخواهد کرد.» و با یادکرد از گفته اخیر مهدی بازرگان، افزود که «تا هنگامی که اعلی حضرت در این مملکت است ایران روی آزادی را نخواهد دید.»

نوار صدای این سخنرانی در روز بعد/ ۱۲ خرداد ۱۳۵۷ دست کم در تهران و شد. همه آنانی که پی جوی حوادث احتمالی پیش رو بودند می دانستند که امام و مناسبت سالگرد پانزدهم خرداد سخن رانده و مردم را تشویق به اعتصاب و مبارزه منفی است. فشرده گفته های او در اطلاعیه ای تک برگی به امضاء «مسلمانان مبارزه در داخل کشور و با همین قالب توسط نهضت آزادی خارج از کشور در بیرون ایران چاپ و توزیع گردید. بررسی مأموران ساواک از هفده شهر بزرگ ایران نشان می دهد که بیشتر مردم این شهرها با تعطیلی بازار و مغازه ها در اعتصاب خواسته شده مشارکت کردند و بهای آن را نیز با دردسرهایی که مأموران شهربانی برایشان آفریدند، پرداختند.

اربعین چهارم

در بیستم خرداد ۱۳۵۷ سه اطلاعیه مهم، یکی از آن مراجع تقلید مقیم قم، دیگری از طرف امام خمینی و بعدی از سوی سازمان اطلاعات و امنیت کشور نوشته شد.

چهارمین چهلم، اواخر خردادماه از راه می رسید. بیست و هفتم خرداد، چهلمین روز کشتار مردم قم و چهارمین مناسبت سلسله وار نهضت اسلامی ایران بود. آقایان گلپایگانی، مرعشی نجفی و شریعتمداری یک هفته مانده به آن روز، در اطلاعیه مشترکی چهلم چهارم را عزای عمومی خواندند، اما گفتند که مجلس ختم برپا نخواهند کرد. این بار نیز توصیه به خانه نشینی و تعطیل عمومی شد.

همزمان آیت الله خمینی نیز به این مناسبت اطلاعیه ای نوشت. خوب است پیش از وارسی آن، از دستور تازه ساواک، که در همان روز صادر شد، گفته شود. دستور، پیشگیرانه بود. با وجود دستگیری های گسترده چند ماه اخیر، دستگاه امنیتی صلاح خود را در آن دید که با پرونده سازی، هر فردی که گامی در راه مقاصد مرجع تبعیدی ایران زده، بازداشت کند. این دستور که به همه دفاتر ساواک در کشور داده شد، دو بند داشت: ۱- به منظور جلوگیری از هرگونه اخلال در نظم و اقدامات براندازی، کلیه وعاظ و روحانیون یا کسانی که مستقیماً به نفع روح الله خمینی و به خصوص در چندماهه اخیر فعالیت داشته یا دارند، ضمن جمع آوری مدارک کاملاً مستند و مستدل به اتهام ضدیت با رژیم قانونی کشور تحت تعقیب قانونی قرار گیرند. ۲- با همکاری مراجع انتظامی کلیه مجالس مذهبی که به نحوی در اخلال در نظم و یا وسیله ای برای تحریک مردم برعلیه مصالح مملکت تشکیل می شود، کنترل و چنانچه واعظی در چنین مجالسی اقدام به بیان مطالب تحریک آمیز نمود، تحت تعقیب قانونی قرار گیرد.»

اما آنچه آیت الله نوشت، با گفته ها و مواضع مراجع ایران متفاوت بود. «ما سوگمندانه و مفتخرانه عزیزانی را که در راه هدف، که واژگونی رژیم طاغوتی و برپا داشتن پرچم پرافتخار اسلام است، فدا کردیم و این درست راه اسلام و برنامه مسلمین راستین در