فایل پاورپوینت کامل بررسی شبه? انتساب ترور مخالفان به پیامبر اعظم (ص)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی شبه? انتساب ترور مخالفان به پیامبر اعظم (ص) :

مقدمه

شریعت مقدس اسلام جان هم انسان ها را محترم دانسته و از آن به نفس محترمه یاد می کند. اسلام برای جان مسلمان و حفظ امنیت افراد، اهمیت بسیاری قائل شده و با کشتن انسان ها به سختی مخالفت کرده و شدیدترین مجازات را برای کسی که مرتکب قتل نفس شود، قرار داده است. به طوری که اگر کسی انسانی را بدون دلیل به قتل برساند، برای او مجازات مرگ را قرار داده و او را به اعدام محکوم می کند: «وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتی حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِیهِ سُلْطاناً» (اسراء: ۳۳) همچنین عقاب اخروی دائمی را برای قاتل نفس محترمه در نظر گرفته و به آن وعده می دهد که مجازات او دوزخ است و جاودانه در آن می ماند و خداوند بر او غضب کرده و از رحمتش دور می سازد و عذاب عظیمی برای او آماده ساخته است. «وَ مَنْ یَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جهَنَّمُ خالِداً فیها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَیهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِیماً» (نساء: ۹۳) خدای سبحان نیز کشتن یک انسان را معادل کشتن هم انسان ها می داند و در مقابل نجات یک انسان را همانند نجات هم انسان ها دانسته است: «مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَیرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِی الْأَرْضِ فَکَأَنَّما قَتَلَ الناسَ جمیعاً وَ مَنْ أَحْیاها فَکَأَنَّما أَحْیا النَّاسَ جمیعاً» (مائده: ۳۲) در تمام این آیات آنچه به وضوح دیده می شود، نهی از کشتن بی دلیل انسان ها است. خداوند برای هم انسان ها حرمت قائل است و برای مؤمنین بیشترین احترام را مدنظر دارد (ر.ک: طبرسی، ۱۳۷۲، ج۳، ص۱۴۱-۱۴۲).

ازسوی دیگر در سخنان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم موارد زیادی یافت می شود که در آن حرمت قتل انسان ها مطرح شده است؛ چنان که فرموده است در روز قیامت اولین حکم دربار خون به ناحق ریخته شده است. «أَوَّلُ مَا یحْکمُ اللَّه فِیهِ یَوْمَ الْقِیامَهِ الدِّمَاءُ» (کلینی، ۱۳۶۵، ج۷، ص۲۷۱) یا در حدیث دیگر جان انسان ها را مانند روز، ماه و شهر (مسجدالحرام) محترم دانسته است. «فَإِنَّ دِمَاءَکمْ وَ أَمْوَالَکمْ عَلَیکمْ حَرَامٌ کحُرْمَهِ یوْمِکمْ هَذَا فِی شَهْرِکمْ هَذَا فی بلَدِکمْ هَذَا إِلَی یوْمِ تَلْقَوْنَهُ فَیسْأَلُکمْ عَنْ أَعْمَالِکمْ» (همان، ج۷، ص۲۷۳) همچنین در روایات متعدّدی به بزرگی گناه قتل تصریح شده است (ر.ک: برقی، ۱۳۷۱ق، ج ۱، ص۱۰۵ -۱۰۸؛ کلینی، ۱۳۶۵، ج۵، ص۵۲).

وجود برخی گزارش های غیر روشن و ضعیف در منابع اسلامی سبب شده تا برخی شبهه افکنان در پی القا این شبهه باشند که آنچه امروزه به نام ترور و اقدام به قتل ناگهانی علیه دیگران انجام می شود را در میان مسلمانان برآمده از رسمی بدانند که پایه گذار آن رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم بوده است. در این شبهه سعی شده تا با استناد به این موارد اثبات کنند، پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلّم نیز در شیوه برخورد خود با دشمنان از این روش استفاده کرده است. درحالی که این گزارش های معدود عمدتاً قابل اعتماد نیستند و متن آنها نیز بازگوکننده چنین شیوه ای نیست. برای پاسخ به این شبهه باید هم شیوه و سنت نبوی در برخورد با مخالفان و دشمنان روشن گردد و هم به صورت موردی به هرکدام از این گزارش ها به صورت جداگانه توجه نمود.

معرفی مخالفان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و شیوه رفتار با آنان

در یک تقسیم بندی کلی می توان مخالفان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم را به سه دسته تقسیم کرد: گرو اول: مشرکان و منکران خداوند که شامل بت پرستان، کفّار و اشراف می شدند. گروه دوم: اهل کتاب شامل یهودیان و مسیحیانی که به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم ایمان نیاورده و شروع به مخالفت و مواجهه با آن حضرت کردند. گروه سوم: منافقان که در ظاهر مسلمان بودند؛ اما با ایجاد فتنه و آشوب سعی در برخورد و سرپیچی از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم داشتند.

این سه گروه هرکدام ویژگی ها و برخوردهایی داشتند که با توجه به نوع و میزان مخالفت آنان متفاوت بود. به طور طبیعی سبک رفتار و تعامل آن حضرت نیز در برابر آنها نیز بستگی به عملکرد آنها داشت که در اینجا به صورت مختصر این گروه ها را معرفی کرده و برخورد پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلّم با آنان را موردبررسی قرار می دهیم.

۱. مشرکان

از میان گروه های مخالف پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم بیشترین درگیری ها و تقابل ها که در عرصه های مختلف و در طول زمان بیشتری وجود داشت، اختصاص به گروه مشرکان و سران قریش دارد. دعوت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم از همان ابتدا با منافع برخی سران قریش در تضاد بود و واکنش آنها را دراین زمینه به دنبال داشت. این گروه که شامل مشرکان و اشراف مکه می شد را باید نخستین گروهی دانست که سدی بزرگ و محکم در راه اهداف پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم تشکیل داده و چون قدرت زیادی در دست داشتند، مانع بزرگی در راه رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم محسوب می شدند. در مدت سیزده سال دعوت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم در مکه و سپس در دوران مدینه واکنش های تند آنان موجب به راه افتادن درگیری ها و تقابل های جدی و خطرناکی شد که هدف مخالفان نابودی و ریشه کنی این دعوت الهی بود. در میان این گروه اشراف و سران مکه همچون ابوجهل، ابوسفیان و ابولهب پافشاری و اصرار بیشتری بر مخالفت داشتند.

مدارای پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلّم با کفار و مشرکان مکه نمون بارزی از این مسئله است؛ چنان که آن حضرت در برابر بت پرستان و مشرکان قریش از ابتدای بعثت تا وقتی که در مدینه صاحب قدرت و حکومت شده بود اصل مدارا به فراوانی دیده می شود. دعای پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم برای هدایت مشرکان در تمام دوران زندگی آن حضرت نمون خوبی ازاین دست است. بر اساس یک روایت زمانی که پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلّم در دوران مکه به تبلیغ و دعوت مشرکان می پرداخت از سوی آنها به شدت مورد اذیت و آزار قرار گرفت و با اینکه فرشتگان از آن حضرت خواستند تا عذاب را بر مشرکان نازل کنند، پیامبر نپذیرفت و فرمود: «همانا من برای رحمت مبعوث شدم (نه نقمت و عذاب)، بار خدایا، قوم مرا هدایت فرما که نادان اند» (مجلسی، ۱۴۰۴ق، ج۱۷، ص۲۷۶).

عفو عمومی مکه و سران کفر یکی از مهربانانه ترین و بزرگ ترین برخوردهای محبت آمیز پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلّم با مخالفان خود محسوب می شود. آن حضرت پس از فتح مکه و در برخورد با گروه های متعصب و لجوجی که جنگ های خونین زیادی بر ضد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم به راه انداخته و عده زیادی از اصحاب و یاران آن حضرت را به شهادت رسانده بودند، با نهایت محبت و شفقت برخورد کرد. اعلان عفو عمومی مکه و بخشش و مدارا با سران کفر و شرک و دشمنان دیرین یکی از بزرگ ترین نشانه های مهرورزی و عدم کینه توزی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم است (ابن هشام، [بی تا]، ج۲، ص۴۱۲؛ طبرسی، ۱۳۷۲، ج۱۰، ص۸۴۸).

۲. اهل کتاب

مقصود از اهل کتاب پیروان ادیان یهود و مسیحیت است که در قرآن با همین عنوان از آنان یادشده (انعام: ۱۵۵) و آنها به عنوان یکی از گروه های مهم و تأثیرگذار در صدر اسلام به حساب می آمدند. از میان این گروه دشمنی، مخالفت و تقابل اصلی آنها با رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم اختصاص به یهودیانی دارد که با ورود پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم به مدینه آغاز گردید. هرچند آن حضرت در هنگام تشکیل حکومت اسلامی، با بستن پیمان معروف مدینه به حقوق این گروه احترام گذاشت و از در صلح وارد شد؛ اما رفته رفته یهودیان، وجود نظام جدید در مدینه را در تعارض با منافعشان دیده و درنتیجه به سیاست مخالفت با جریان اسلامی روی آوردند. این گروه رفتارهای و عملکردی از خود نشان داد که موجب نقض پیمان گردید و بیشترین درگیری دوران مدنی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم با آنها به خاطر همین نقض پیمان بود. خداوند متعال نیز یهودیان را در کنار مشرکان، دشمن ترین مخالفان پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم و مؤمنان معرفی کرده است (مائده: ۸۲).

علت برخوردهای عملی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم و مسلمانان، با یهود و این تفاوت در عرصه عمل را باید در همسایگی جامعه یهود با مسلمانان و معاشرت فراوان با یکدیگر در مقاطع مختلف جستجو کرد، از همین روست که توجه قرآن به کنش ها و واکنش های آنها بیشتر بوده است. از طرفی هیچ گاه جامعه مسیحی به صورت خصمانه به مقابله با اسلام و مسلمانان نپرداخته است؛ پس برخورد قرآن نیز با آنها خصمانه نبوده است؛ ازاین رو می بینیم که قرآن از هم اهل کتاب سیمای واحدی ترسیم نکرده؛ بلکه با تعبیر صریح «اهل کتاب همه یکسان نیستند» (آل عمران: ۱۱۳) بر لزوم طبقه بندی آنها در گروه های متفاوت صحه گذاشته و بعضی از آنها را میانه رو و بسیاری را بدکار دانسته است (آل عمران: ۱۱۰؛ مائده: ۵۹).

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم در برخورد با اهل کتاب نیز بسیار کوشید تا براساس اصل مدارا و رحمت رفتار نماید و با گفت وگو و پایبندی به عهد و پیمان زندگی مسالمت آمیزی در کنار یکدیگر داشته باشند. خداوند متعال نیز به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم دستور داد که یهود و نصارا را در مسائلی که مورد توافق هم آنهاست، به وحدت و همکاری دعوت نماید: «قُلْ یا أَهْلَ الْکِتابِ تَعالَوْا إِلی کَلِمَهٍ سَواءٍ بَینَنا وَ بینَکمْ» (آل عمران: ۶۴). پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم در مدینه دارای حکومت و اقتدار بود و می توانست با اهل کتاب به شدت برخورد کرده و حتی آنان را مجبور به تبعیت از دین اسلام نماید؛ اما هیچ گاه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم چنین نکرد و حتی در برخورد با کارشکنی ها و نقض پیمان های که از سوی یهودیان مدینه انجام می شد تا حد امکان از برخوردهای سخت و خشن پرهیز می کرد (صادقی، ۱۳۸۲، ص۶۹).

۳. منافقان

منافقان دشمنی با اسلام و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را از همان ابتدا به گونه های مختلف آغاز کردند. قرآن کریم منافقان را افرادی بیماردل و فریبکار، با ظاهری مسلمان؛ اما باطنی آلوده و شیطان صفت معرفی می نماید. آنان در پیشامدهای اجتماعی و حوادث، موضع گیری های خاص داشتند که هیچ گاه با مصلحت جامعه، حکومت اسلامی و مسلمانان هماهنگ نبود. هیچ گاه در راستای آرامش و سلامت جامعه قدم برنمی داشتند و موقعیت های خطرناکی را باهدف ضربه زدن به حکومت اسلامی و بدنه مسلمان جامعه و در راستای خشنودی دشمنان اسلامی به وجود می آوردند.

مدارا و رأفت پیامبراعظم صلی الله علیه و آله و سلّم با منافقان در دوران مدینه نیز نشانگر سعه صدر و بزرگ منشی آن حضرت است. قطعاً یکی از موارد برجسته دراین زمینه برخورد محبت آمیز و مدارای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم با عبدالله بن ابی، رئیس منافقان مدینه است که علی رغم اقدامات و خیانت های فراوان، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم با اینکه قدرت برتر و کامل را داشت؛ اما علیه او اقدامی انجام نداد. حتی وقتی پسر عبدالله بن ابی از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم خواست درصورتی که می خواهد پدر او را بکشد، خود عامل این حکم باشد، رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم در پاسخ او فرمود: «چنین حکمی مطرح نیست» (ابن هشام، [بی تا]، ج۲، ص۲۹۳) و اضافه نمود: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می کنیم» (طبری، ۱۳۸۷ق، ج۲، ص۶۰۸). همین عبدالله ابن ابی با تمام سرسختی ها و مخالفت هایی که با پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم داشت، زمانی که در بستر بیماری و مرگ قرار گرفت، آن حضرت را با کمال محبت، بردباری و مهربانی بر بالین خود دید که به عیادت او آمده بود (واقدی، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۱۰۵۷).

در مجموع می توان گفت برخورد پیامبراعظم صلی الله علیه و آله و سلّم با هر سه دسته مخالفان به طورکلی طبق اصل رأفت و رحمت بود و نشانه های فراوان از مدارا و برخورد مسالمت آمیز پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم با آنها در منابع اسلامی دیده می شود.

مفهوم ترور و انتساب آن به سنت نبوی

ترور واژه ای فرانسوی و به معنای ترس و وحشت است و به رفتار و اعمال فرد یا گروهی اطلاق می شود که از راه ایجاد ترس، وحشت و به کاربستن زور می خواهد به هدف سیاسی خود برسد (علی زاده، ، ص) همچنین ترور را قتل سیاسی با سلاح دانسته اند (جعفری لنگرودی، ۱۳۷۸، ج۲، ص۱۲۰۰)؛ بنابراین منظور از «ترور» هر نوع قتل و خون ریزی یا کشتن دیگری نیست.

برای واژه ترور، در ادبیات قدیم عرب واژه «فتک» به کار می رود. واژه فتک به معنای، ترور کرد، کشت، از میان برد و به قتل رساند، آمده است (میرزایی، ، ص۲۰۰). در لسان العرب این واژه؛ یعنی هر شخصی که فردی را بی خبر و از روی غفلت بکشد و نیز، به معنای شخصی است که از غفلت فرد دیگری استفاده می کند و او را می کشد یا مجروح می سازد (ابن منظور، ۱۴۱۴ ق، ج، ص). البته در عربی معاصر واژه «اغتیال» و «ارهاب» هم به معنای ترور به کار می رود؛ اما چنان که گفته شده ترور مصداق دقیق واژه فتک است (جمعی از نویسندگان، ، ص)؛ چنان که دیده شد ترور به قتل های پنهانی و ناگهانی و با اغراض سیاسی گفته می شود.

آنچه امروزه به عنوان ترور گفته می شود، سابقه ای کهن دارد اما دربار نسبت سنت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم با مقوله ترور و اقدامات تروریستی که در سال های اخیر توسط دشمنان مطرح شده، امری جدید است که اغراض مذهبی و سیاسی در پس این اتهامات وجود دارد.

اگر بخواهیم تحلیل درستی داشته باشیم باید جایگاه ترور در اسلام و سنت نبوی بررسی شود. ترور که در منابع اسلامی از آن با واژه فتک یادشده مورد نکوهش قرار گرفته است. این عمل در عرب جاهلی رواج داشت؛ اما رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم آن را ممنوع کرد. علام مجلسی(ره) در بحارالأنوار موارد متعددی از ممنوع ساختن فتک و ترور از جانب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم را نقل کرده است که نفس اقدام ناگهانی و ناجوانمردانه برای قتل، مذموم و ممنوع است و علت ممنوعیت، ایمان ذکر شده است؛ یعنی انسان مؤمن باتوجه به سجایای اخلاقی و تعالیم اسلامی، چنین عمل ناجوانمردانه ای را انجام نمی دهد (ر.ک: مجلسی، ۱۴۰۴ق، ج۲۸، ص۲۲۸ – ۲۵۹؛ ج۴۴، ص۲۴۴؛ ج۴۷، ص۱۲۷)؛ پس بر اساس دین اسلام تا آنجا که امکان دارد نباید از ترور استفاده کرد: «ألْإِسْلَامَ قَیَّدَ الْفَتْک» اسلام ترور را جائز نمی داند (حلوانی، ۱۴۰۸ق، ص۵۵؛ شیخ طوسی، ۱۴۰۷ق، ج۱۰، ص۲۱۴).

آنچه از اخبار وارده در خصوص کشته شدن چند تن از سران یهود مخالف اسلام در زمان حیات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم نقل شده است و برخی نویسندگان تلاش کرده اند تا آن را بر ترور منطبق سازند و به سنت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم نسبت دهند، از چند جهت قابل نقد است؛ ازجمله اینکه به یقین و به استناد تمامی مصادر روایی فریقین، هیچ نقلی یا ادعایی در خصوص سنت فعلی و اقدام شخص پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم به کشتن مخالفان وجود ندارد، حتی امروزه نیز مخالفان اسلام و مستشرقان نیز چنین ادعایی ندارند (ر.ک: گودرزی، ۱۳۸۶، ص۸۶)؛ پس اساساً کشتن و ترور مخالفان توسط خود آن حضرت که سنت فعلی گفته می شود، منتفی است؛ اما در رابطه با اینکه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم دستور ترور فردی را داده باشد نیز باید گفت در برخی کتاب های تاریخی و منابع روایی گزارش ها و روایاتی دیده می شود که باعث شده برخی آنها را مصداق ترور بدانند که در ادامه به بررسی آنها خواهیم پرداخت.

۱. کعب بن اشرف

کعب بن اشرف یکی از بزرگان یهود بنی نضیر بود و هنگامی که خبر شکست قریش و کشته شدن بزرگان آنها در جنگ بدر را شنید، از مدینه به مکه رفت و در میان قریش بر کشتگان بدر گریست و با سرودن اشعاری در مصیبت آنان مردم را بر ضد رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم تحریک کرد. سپس به مدینه برگشت و شروع به آزار و اذیت مسلمانان کرد. حتی گفته شده نام زنان مسلمان را در اشعار هجوآمیز خود می برد. این جریان به گوش پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم رسید، بسیار ناراحت شد و از یاران خود خواست تا شر او را از سر مسلمانان کم کنند که مردانی از قبیله اوس او را کشتند (ابن هشام، [بی تا]، ج۲، ص۵۱).

۲. سلام بن ابی الحقیق

یکی دیگر از سران یهود که عداوت و دشمنی زیادی با رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم داشت و بر ضد ایشان و مسلمانان فعالیت می کرد. سلام بن أبی الحقیق بود که در تحریک قریش و احزاب به جنگ با رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم فعالیت زیادی داشت و پس از جنگ خندق به خیبر رفت. این شخص هم توسط قبیله خزرج با کسب اجازه از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم کشته شد (ابن هشام، [بی تا]، ج۲، ص۲۷۳). علام مجلسی(ره) قتل ابورافع سلام بن ابی الحقیق را که از یاران کعب بن اشرف و از دشمنان پیشگام با اسلام و رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم بود را بدین گونه نقل کرده است که چون کعب بن اشرف به دست فردی از اوس (محمد بن مسلمه) به قتل رسیده بود، خزرجی ها نیز در رقابت با اوسی ها کشتن ابورافع را به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم خدا پیشنهاد کردند که آن حضرت به آنها اذن داد (مجلسی، ۱۴۰۴ق، ج۲۰، ص۱۲-۱۳). برای این منظور گروهی پنج نفری به فرماندهی عبدالله بن عتیک اعزام شدند که واقدی از آن با عنوان سریه یاد می کند (واقدی، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۳۹۰).

۳. عصماء بنت مروان

عصماء بنت مروان یک زن یهودی بود که علیه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم اشعار توهین آمیز می سرود و همچنین با سروده هایش مشرکان را علیه مسلمانان به جنگ ترغیب و تشویق می کرد (بلاذری، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۳۷۳). واقدی برخی از اشعار او را نقل کرده است (واقدی، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۱۷۱). باید توجه داشت که هیچ منبع شیعی این ماجرا را نقل نکرده و تنها در برخی از منابع اهل سنت به این داستان پرداخته شده و مرحوم مجلسی(ره) نیز این جریان را از منابع تاریخی آورده است (مجلسی، ۱۴۰۴ق، ج۲۰، ص۷). ازاین جهت نمی توان با استناد به آنها صحت و درستی این داستان را برداشت نمود. به ویژه که در نقل های وارد شده دراین زمینه تفاوت ها و اختلاف های زیادی دیده می شود که باعث ضعف گزارش شده و پذیرش اصل واقعه را بسیار بعید می نماید. در نقل علام مجلسی(ره) و برخی منابع دیگر تصریح شده که قتل عصماء بنت مروان به وسیله عمیر بن عدی به دستور پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم نبوده است (مجلسی، ۱۴۰۴ ق، ج۲۰، ص۷).

۴. أبوعفک

أبوعفک یکی از افراد قبیله بنی عمرو بن عوف تیره ای از بنی عبیده بود که نفاق درونی خود را ظاهر کرد و اشعاری در مذمت آن حضرت سرود (ابن هشام، [بی تا]، ج۲، ص۶۳۵). واقدی می نویسد: «أبوعفک شاعری کهنسال و یهودی بود و قریب به ۱۲۰ سال داشت؛ پس از بازگشت پیروزمندانه پیامبر از جنگ بدر، أبوعفک شعری در ذم پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم سرود و سالم بن عمیر (سالم بن عمرو) نذر کرد که وی را به قتل برساند و او را کشت» (واقدی، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۱۷۴). در هیچ منبعی، دستور پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم مبنی بر قتل أبوعفک وجود ندارد و در این مورد هیچ گونه دستوری از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم صادر نشده بود و سالم بن عمیر شخصاً به آن مبادرت ورزید. علاوه بر اینکه این گزارش در هیچ منبع شیعی وجود ندارد.

۵. خالد بن سفیان

یکی دیگر از کسانی که در منابع گفته شده به قتل رسیده، خالد بنسفان بن نبیح هذلی است؛ اما باید توجه داشت که منابع دربار او چنین نوشته اند: خالد بن سفیان هذلی یکی از دشمنان اسلام و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم محسوب می گشت که بر ضد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم و مسلمانان اقدام به تشکیل سپاه نمود. وقتی خبر اقدام به تشکیل سپاه و مقدمات حمله توسط خالد به مدینه به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم رسید، آن حضرت نیز عبدالله بن انیس را باهدف بررسی خبر و یا اقدام بر ضد او به سوی خالد فرستاد. خالد خود را طالب جنگ با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم معرفی کرد و عبدالله بن انیس در زمانی مناسب خالد را به قتل رساند (ابن هشام، [بی تا]، ج۲، ص۶۱۹)؛ چنان که از گزارش برمی آید، کشتن خالد توسط عبدالله باعث شد تا آتش جنگ بخوابد و سپاه خالد از هم بپاشد. همچنین جرم خالد بن سفیان علاوه بر توطئه علیه جامعه مسلمانان و شخص پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم ا