فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی شامل 66 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی قیامها و شورشهای دوران امام هادی :

نمونه هایی از حرکتها

الف. حرکت کولی ها

آنان اقوانی بدوی بودند که در عشیره هایی باهم زندگی می کردند و در دوران خلافت معتصم توانسته بودند بر راه بصره که شریان اقتصادی خلافت به شمار می رفت، تسلط یابند و وابستگان حکومت را تهدید کنند. آنان جلوی کشتیهای تجاری را می گرفتند و مانع رسیدن کمک به بغداد می شدند.

معتصم، یکی از فرماندهانش به نام «عجیف بن عنبه» را در ۲۱۹- ه. ق در «بطیخه» [۱] به جنگ آنان فرستاد.[۲]

ب. حرکت «بابک خرم دین»

بابکیه، فرقه ای بودند که از بابک پیروی می کردند و تا اندازه ای حرکت آنان نمود دینی و هدف سیاسی داشت، و خطرناک ترین حرکتی بود که در این دوران رخ داد. آنان بر ضد سلط سیاسی اعراب دست به شورش زدند. در واقع، حرکت آنها حرکتی نژادپرستانه به شمار می رفت و بیانگر روحی نارضایتی اقوام ایرانی از اعراب بود. بابک خودش را به «ابو مسلم خراسانی» مرتبط می دانست و ادعا می کرد که از نسل دختر اوست؛ چیزی که آنان را به ریش ایرانی قدیم هدایت می کرد. او سیاستی حکیمانه را در جذب پیروانش پیشه کرد و موفق شد تمام بخشهای آذربایجان را به هم پیوند دهد و بنا به دعوت او بخشهایی چون: طبرستان، همدان، اصفهان، گرگان، ارمنستان، خراسان و دیگر سرزمینهای غیر عرب نیز به او پیوستند.[۳]

معتصم در سال ۲۲۰ ه. ق به بزرگ ترین فرماندهش «افشین» دستور سرکوبی او را داد. وی نیز با شیوه های جاسوسی پیشرفته، بابک را شکست داد و سرانجام او را دستگیر کرده و نزد معتصم برد و به طرز فجیعی به قتل رسانید؛ سپس بدنش را پس از مدتی آویختن در شهر، به خراسان فرستاد.[۴]

حرکت «مازیار»

هنوز حکومت عباسی از خطرهایی که حرکت بابک در مناطق غربی دریای مازندران ایجاد کرده بود، رها نشده بود که با حرکت ایرانی دیگری رو به رو شد. مازیار اهل طبرستان بود. او موطن خود را عرصه فعالیتهای انقلابی خصمانه با حکومت قرار داد. مازیار به اسلام گروید و «محمد» نام گرفت و در زمان مأمون به استانداری طبرستان و دماوند منصوب شد و به «سپهبد» شهرت یافت. او در سال ۲۲۵ ه. ق دست به شورش جدایی طلبانه زد.[۵]

و از دشمنی میان «طاهریان» و «افشین» بهره جست و با افشین، مکاتبه و او را به سرپیچی از فرمان حکومت تشویق کرد تا خطر سرکوب او را از خود دور کند. مازیار به او وعده داد که در این صورت می تواند خراسان را-که افشین به آن طمع فراوانی داشت -از چنگ حکومت بیرون آورد. مازیار اعتراف کرد که افشین او را به شورش، نافرمانی و گرایش به مجوسیت تحریک کرده است.[۶]

خلیفه که از اهداف این شورش آگاه شده بود، به سرکوبی آنها برخاست و مازیار را دستگیر کرد و او را آن قدر تازیانه زد که مرد. بدن او را کنار بدن بابک-که هنوز بر دار آویخته بود- آویزان کردند و از قتل افشین نیز -چون ترک بود-صرف نظر شد و او آن قدر در زندان ماند که بدرود حیات گفت.[۷]

حرکت ناراضیان در بغداد

بغداد در سال ۲۴۹ ه. ق مورد تهاجم ناراضیان حکومت قرار گرفت که در اعتراض به سیاستهای قوم گرایانه عباسی و فشارهای ناشی از حضور ترکان در دربار عباسی دست به آشوب زدند و در سال ۲۵۱ ه. ق این شهر محل تاخت و تاز «معتز» و «» مستعین باللّه» بر سر قدرت گردید. این آشوبها، ماه ها به طول انجامید و گروه بسیاری از مردم کشته و خانه هایشان ویران شد.[۸] در سال بعد، شورشی دیگر علیه «محمد بن عبد اللّه بن طاهر» ، والی بغداد صورت گرفت و شهر به آتش کشیده شد.[۹] بسیاری از حرکتها و جنبشهای مسلحان دیگر در شهرهای اندلس و دمشق نیز صورت گرفت که شرح کامل آن در تاریخ آمده است و از وضع نابسامان سیاسی در این دوره از خلافت عباسیان حکایت می کند.[۱۰]

پیدایش و گسترش نهضت علویان

در نگاهی کلان، اعتقاد شیعه مبنی بر حقانیت خلافت خاندان پیامبر صلّی اللّه علیه و اله، عامل احیای حرکت انقلابی علویان و شیعیان بر ضد حاکمیت بود و در درج دوم، این حرکتها، بازتابی روشن از سیاستها و برنامه های سرکوب گرایان عباسیان بود. روحی تسلیم ناپذیری علویان در برابر ستم از یک سو و فشار بیش از حد عباسیان بر شیعیان و نسل کشی آنها از سوی دیگر، چهره های برجسته و ممتاز علوی را بر آن داشت تا برای اعمال ننگین دستگاه، دست به قیام بزنند. سردمداران این قیامها، خود از فرزندان ائم اطهار علیهم السلام و نوادگان آنان بودند که به انگیز براندازی نظام ستم پیش عباسی با شعار «الرضا من آل محمد صلّی اللّه علیه و اله» با شخص برگزیده ای از خاندان پیامبر، قیام خود را آغاز کردند. علت انتخاب این شعار، ابتدا زیر سؤال بردن مشروعیت خلافت عباسیان و غاصبانه بودن حکومت آنها و در گام دوم، حفظ جان امامشان که در آن زمان تحت مراقبت نظامی قرار داشت بود؛ زیرا اگر آنها نام شخصی خاصی را بر نهضت خود می گذاشتند-که بی شک، آن شخص امام هادی علیه السّلام بود-دستگاه به آسانی با از بین بردن آن فرد، قیام را سرکوب می کرد. مهم ترین آن قیامها را می توان به طور خلاصه چنین گزارش کرد:

۱- قیام «محمد بن قاسم»

نیای سوم او، امام سجاد علیه السّلام بود. وی در دوران معتصم در سال ۲۱۹ ه. ق قیام خود را در طالقان آغاز کرد. او اهل فقه بود و در دینداری و دوری از دنیا شهرت داشت. به همین دلیل، عد بسیاری به او گرویدند. «عبد اللّه بن طاهر» ، یکی از فرماندهان نظامی خود به نام «ابراهیم بن غسّان» را فرا خواند و او را مأمور سرکوبی محمد بن قاسم کرد. ابراهیم شبانه بر طبل نواخته و افرادش را آماده می کند و به سمت منطق «نساء» به راه می افتد و با گرفتن نشانی محمد و اصحابش، به جستجوی خانه به خانه پرداخته و آنان را دستگیر می کند و در غل و زنجیر بسیار سنگینی می بندد و نزد عبد اللّه می آورد، وی با دیدن وضعیت رقت بار محمد فریاد می زند: «وای بر تو ای ابراهیم! از خدا نهراسیدی که با بند نیکوکاری چنین رفتاری انجام دادی و او را با چنین زنجیرهای سنگینی آزردی؟!گویا ابراهیم از سخن امیر تعجب کرد که چندی پیش از عصبانیت در آتش می سوخت؛ ولی اینک به حال دشمنش دل سوزی می کند!بنابراین پاسخ داد: «امیر!ترس از غضب تو، ترس از خدای را از خاطرم زدود و نیز وعده هایی که داده بودی، هوش از سرم ربود.» امیر با بزرگوارنمایی و بزرگ منشی تعجب آوری، فرمان داد غل و زنجیر محمد را باز کنند و او را در زنجیری سبک تر به بند کشند. آن گاه او را به زندان افکندند و سه ماه او را مخفیانه نگهداشتند تا مردم از او آگاهی نیابند و دست به شورشی دوباره نزنند. او بعدها موفق شد از زندان بگریزد؛ اما پس از مدتی پنهان زیستی، دوباره در دوران متوکل دستگیر و به زندان ابد محکوم گردید. سرانجام و بنا به نقلی، مسموم شد و به شهادت رسید.

۲- قیام «یحیی بن عمرو»

او نیز از نوادگان امام زین العابدین علیه السلام و فردی شجاع، قوی هیکل، با قلبی آکنده از ایمان و دور از ناپختگیهای جوانی بود که کسی نمی توانست عیبی در او بیابد. وی در پارسایی زبانزد همگان بود. برادرزاده اش، محمد بن حسین، درباره اش می گوید: «من مردی پارساتر از او ندیدم.» او در دوران خفقان خلافت متوکل قیام خود را در خراسان آغاز کرد. متوکل، عبد اللّه بن طاهر، را مأمور سرکوب او کرد. او پس از مدتی دستگیر شد و پس از ضرب و جرح فراوان در زندان «فتح بن خاقان» زندانی گردید. سالیانی بعد، از زندان آزاد شد و به بغداد رفت و دوباره پرچم قیام را با شعار «الرضا من آل محمد صلّی اللّه علیه و اله» برافراشت و مردم کوفه را نیز به یاری خود برانگیخت. امیر بغداد، «محمد بن عبد اللّه بن طاهر» ، به رویارویی با او برخاست. سرانجام یحیی پس از مقاومت بسیار شکست خورد و به شهادت رسید و دسته ای از افراد او اسیر شدند. اسیران را با پای برهنه وارد بغداد کردند و هر کس را که عقب می ماند، گردن می زدند. در میان اسیران، بزرگانی بودند که از آن جمله «اسحاق بن جناح» را می توان نام برد. وقتی اسحاق در زندان درگذشت، محمد بن عبد اللّه بن طاهر نوشت که او را بدون غسل و کفن و نماز در گورستان یهودیان دفن کنند.[۱۱]

سر یحیی را از بدن جدا کردند؛ ولی از شدت ضرباتی که بدان وارد شده بود، به سختی قابل شناسایی بود. مردم نخست قتل او را باور نمی کردند؛ ولی با آگاهی از شهادت او، به شدت گریستند. سر او را به بغداد فرستادند و سفاکان دولت عباسی برای تهنیت نزد امیر بغداد رفتند. شهادت یحیی موجی از اندوه و سوگ را در میان شیعیان ایجاد کرد و شاعران آزاده ای که در آن دوران می زیستند، در رثای او اشعار بسیاری سرودند.[۱۲]

۳- قیام «حسن بن زید»

او از نوادگان امام حسن مجتبی علیه السّلام بود و نسب او با پنج واسطه به ایشان می رسید. تاریخ، قیام وی را سال ۲۵۰ ه. ق و در ناحی طبرستان ضبط کرده است که شامل نواحی ای چون: چالوس، دیلم و کلار می شد. او توانست در این مناطق افراد بسیاری را برای پیوستن به قیام خود دعوت کند. از ویژگیهای فردی او، بخشندگی، فروتنی و فقاهت را می توان برشمرد. وی از تجلیل و تمجید دیگران نسبت به خود بسیار اکراه داشت. نوشته اند: روزی شاعری او را تمجید و تحسین کرد و گفت: «خدا یکی است و فرزند زید، یکی!» حسن بن زید بسیار خشمگین شد و گفت: «سنگ بر دهانت باد ای دروغ گو! چرا نگفتی که خدا یکی است و پسر زید بنده او؟» آن گاه به سجده افتاد و از خدا آمرزش خواست و شاعر را نیز از بخشش محروم کرد.[۱۳]

قیام او نزدیک به بیست سال طول کشید و توانست ناحیه طبرستان را در اختیار خود بگیرد و سرزمینهای دیگری چون ری و همدان را نیز از سلط عباسیان بیرون آورد.[۱۴]

۴- قیام «حسین بن محمد»

نسب او نیز با چهار واسطه به امام زین العابدین علیه السّلام می رسد. او در سال ۲۵۱ ه. ق در کوفه بر ضد حکومت ستم پیش عباسی قیام کرد که با دوران خلافت مستعین همزمان بود. خلیفه، «مزاحم بن خاقان ارطوج» را برای سرکوبی وی گسیل داشت. حسین بن محمد را سیصد مرد علوی و سیصد نفر از جارودیه و زیدیه همراهی می کردند. جنگ بین آنها درگرفت و حسین شکست خورد و به سوی شهر عقب نشست. مردم در دفاع از این انقلابی ستم ستیز، به سوی مزاحم سنگ پرتاب کردند. او از این حرکت مردم بسیار خشمگین شد و به افراد خود فرمان د