فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی ناهمخوانی آیات طبّی با علوم پزشکی :

درآمد

قرآن وحی الهی است (شوری/ ۷)؛ نه مکتوب بشری، از این رو نه تحریف می پذیرد (فصلت/ ۴۲)، نه اختلاف و تناقض مطالب را بر می تابد (زمر/ ۲۸). قرآن متناقض نمی تواند ادعای جهانی و جاودانگی نماید. تحدّی (به مبارزه طلبیدن) (بقره/ ۲۳)، معارف بلند و اعجازها (بلاغی، فصاحتی، ادبی، علمی و…) نشان می دهد که تفکر بشری در تدوین و تنظیم آن دخالت نداشته است و تناقضی بین آیات نیست، اما برخی با گزینش ظاهرگرایانه بعضی آیات و مراجعه نکردن به آیات دیگر و تفاسیر و احادیث، تناقض قرآن با علوم پزشکی یا تناقض بین آیات را برداشت می کنند.

۱ ـ تناقض نمایی آیات آفرینش انسان

انسان از چه ماده ای آفریده شده است؟آیات قرآن ۶ ماده را مطرح کرده اند: ۱ـ خون (علق/۲۰۱) ۲ـ آب (فرقان/۴۵؛ نور/۴۰؛ انبیاء/۳۰) ۳ـ گل پخته (حجر/۲۶) ۴ـ خاک (روم/۱۱ـ۲۰؛ آل عمران/۵۹) ۵ ـ زمین (هود/۶۱) ۶ـ یک قطره از آب غلیظ (نحل/۴؛ قیامت/۳۷).

حال این پرسش مطرح می شود که این تناقض ها را چگونه می توان توجیه کرد؟[۱]

بررسی و نقد

الف) آفرینش انسان از خاک

قرآن در بعضی از آیات «آفرینش حضرت آدم» و در بعضی دیگر «خلقت تمام بشر» را از خاک می داند. برای مثال می فرماید: وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنسَانِ مِن طِینٍ(سجده/ ۶)؛ «آفرینش انسان را از گل آغاز کرد».خداوند در آیه ۵۹ سوره آل عمران به آفرینش حضرت آدم اشاره دارد (طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ۱۶، ۳۷۴)؛ نه همه انسان ها، اما در آیات دیگر خلقت تمام انسان ها را از خاک می داند: وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن سُلاَلَه مِن طِینٍ (مومنون/ ۱۲؛ حج/ ۵؛ غافر/ ۶۷)؛ «و به یقین انسان را از چکیده ای از گل آفریدیم». از آفرینش انسان در بعضی از آیات با «تراب» إِنَّا خَلَقْنَاکم مِن تُرَابٍ، (حج/ ۵؛ غافر/ ۶۷)، «طین» (سجده/ ۶) و «صلصال» (وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ (حجر/ ۲۶)؛ «و به یقین انسان را از گِل خشکیده ای که از گِل سیاهِ (بدبوی مانده) شکل یافته گرفته شده بود، آفریدیم» و «ارض» هُوَ أَنشَأَکم مِنَ الْأَرْضِ(هود/ ۶۱)؛ «خداوند شما را از زمین آفریده است» یاد شده است. این اختلاف ظاهری موجب تناقض پنداری می شود، اما با بررسی واژه ها درمی یابیم آیات تناقضی ندارند.

۱.«طین» به معنی «خاک آمیخته با آب، یا خاک مرطوب» است. از آیه إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِن طِینٍ لاَّزِبٍ (صافات/ ۱۱)؛ «ما آن ها را از گل چسبنده آفریدیم»، استفاده می شود که «طین» آمیخته ای از آب و گل است که حالت چسبندگی دارد (مصطفوی، حسن، التحقیق، ذیل واژه «طین»). این واژه در قرآن ۸ مرتبه و به صورت نکره درباره خلقت انسان آمده و به معنای گل مخصوص است.

۲.«تراب» به معنی خاک است و به معنای «مسکنه و خضوع» هم آمده است. «ترب الرجل» یعنی فقیر گشت (از شدت فقر خاک نشین شد). قرآن ۶ بار از تراب به صورت نکره برای خلقت انسان استفاده کرده است (مصطفوی، همان، راغب اصفهانی، مفردات؛ ابن منظور، لسان العرب؛ قرشی، قاموس قرآن، ذیل ماده طین و تراب).

۳.واژه صلصال به معنای گل خشک و گل خالص آمیخته به خاک است که چون خشک شود (در وقت دست زدن)، صدا می دهد (العین، و قاموس قرآن، ذیل واژه صلصل) و چهار مرتبه در قرآن (حجر/ ۲۶، ۲۷، ۳۳؛ رحمن/ ۱۴) آمده است.

۴.«ارض» چهارصد و شصت و یک بار در قرآن تکرار شده و همیشه به صورت مفرد به کار رفته است و به معانی کره خاکی، قطعه ای از زمین، و پهنای زمین آمده است (مصطفوی، همان، ذیل واژه ارض).

۵.«صلصال» با «حماء» (گل سیاه و بدبو) (العین، ذیل واژه حماء) فرق دارد. «حماء» نیز با «تراب» فرق دارد، هر چند تمام موارد ذکر شده، در جوهر اصلی آن (تراب) ریشه دارد و حالت ها و مراحل یاد شده هر کدام از «تراب» منشأ می گیرد (معرفت، محمد هادی، شبهات و ردود، ۲۴۹). «قرآن در آیات متعدد از خلقت انسان نقل می کند: انسان از صلصال ـ مثل فخّار ـ (گل خشکیده همچون سفال) خلق شده است یا از خاک خلق شده است که این جا اشاره می کند به خلقت آدم، مستقیم یا غیرمستقیم (رضایی اصفهانی، محمد علی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ۲، ۲۴۹ به بعد).

سخن در این است که خلقت بشر بعد از آن حضرت، چگونه بود؟ مفسران (هر چند بعضی این گونه توجیه می کنند که آیات در بیان واسطه هاست، یعنی انسان ها با واسطه آدم از خاک آفریده شدند (مصباح یزدی، محمد تقی، معارف قرآن، ۳۳۰).) با کمک دانش جدید دریافته اند که ریشه ساختمانی وجود انسان، از خاک است. تحقیقات نشان داده است اگر جسم انسان به اصل خود برگردانده شود، شباهت زیادی به یک معدن کوچک خواهد داشت که از ترکیب حدود بیست و دو عنصر تشکیل شده است.

نگاه زیست شناسانه نقش عناصر خاک در ایجاد و بقای انسان را انکار ناپذیر می داند. عناصر موجود در خاک از راه مواد غذایی، با منشأ نباتی یا حیوانی یا محلول در آبی که از منابع زیر زمینی یا جاری به دست می آید، به بدن انسان راه می یابد. برای مثال: نیتروژن (N) همراه کربن، اکسیژن و هیدروژن عناصر اصلی تشکیل دهنده پروتئین ها، آنزیم ها و هورمون ها در بدن می باشند. نیتروژن مشخصه میزان پروتئین است و هر گرم نیتروژن معادل ۲۵/۶ گرم پروتئین در بدن به حساب می آید. نیتروژن در هوا فراوان است و بعضی گیاهان توان انتقال آن به خاک را دارند؛ اما انسان سالم نیتروژن مورد نیاز را از راه غذا و از منشاء خاک به دست می آورد.

سدیم (Na) یون مثبت (ca cion) که عامل اصلی باقی ماندن مایعات در داخل عروق است، ورودی آن بیشتر از راه غذا و نمک معدنی است و منیزیم (Mg) بیشتر از نصف آن در استخوان متمرکز است. منابع آن تغذیه ای و بیشتر سبزیجات، غلات و گوشت است و آهن (Fe) نقش اساسی در خون سازی، رشد، ایمنی و عملکرد عصبی دارد که از منابع حیوانی مثل گوشت و جگر، و گیاهی مثل حبوبات و بعضی سبزی ها به دست می آید.

پس روشن می شود که بدن همه موجودات از خاک است؛ یا اصل وجود آن ها مستقیم از خاک آفریده شد، مثل آدم یا با واسطه مواد غذایی، از خاک خلق شده اند.

ب) آفرینش انسان از آب

یکی از مطالب شگفت انگیز قرآن این است که آفرینش موجودات زنده، حتی انسان، را از «آب» می داند.

۱.آفرینش از آب به صورت مطلق، مانند: «وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ کلَّ شَیءٍ حَی (انبیاء/ ۳۰؛ نور/۴۵)؛ «و هر چیز زنده ای را از آب پدید آوردیم».

۲.آفرینش انسان از آب، مانند: «وَهُوَ الَّذِی خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَصِهْراً (فرقان/ ۵۴)؛ «و اوست کسی که از آب بشری آفرید و او را نسبی و دامادی قرار داد».

۳.آفرینش از آب با ویژگی مخصوص مانند: «مِن سُلاَلَه مِن مَاءٍ مَهِینٍ (سجده/۸؛ مرسلات/۲۰)؛ «از چکیده آب پست»، «خُلِقَ مِن مَاءٍ دَافِقٍ (طارق/ ۶)؛ «از آب جهنده آفریده شد».

دیدگاه دانشمندان

درباره خلقت انسان از آب، دو دیدگاه میان دانشمندان هست.

دیدگاه اوّل: منظور این است که آب بیشترین ماده تشکیل دهنده بدن انسان است، حتی حیات همه موجودات زنده ـ گیاهان و حیوانات ـ به آب بستگی دارد. اکسیژن (O) و هیدروژن (H) به صورت آب در بدن، نقش اساسی در حفظ حیات انسان دارند. میزان آب تمام بدن (total body water-TBW) در سنین مختلف متفاوت است. پیش از تولد و در حدود ماه چهارم جنین، حدود ۹۰ و در زمان تولد حدود ۸۰ وزن، آب است. این مقدار به مرور تا دوازده سالگی به حدود وزن بدن و در سنین بالاتر به حدود ۶۰ در مردان و ۵۵ در زنان می رسد.

آب نقش اساسی در توزیع نیازهای بدن و دفع مواد زائد و سمی از مسیر خون و ادرار دارد و کاهش سریع آن (بیش از معادل ۱۰ وزن) بسیار خطرناک و در صورت جبران نشدن سریع، مرگ آور یا دست کم بسیار آسیب رسان می باشد.

در شرایط معمولی کل مواد مورد نیاز بدن از راه خون به سلول های بدن می رسد. حدود ۶۰ حجم خون را پلاسما تشکیل می دهد که بیشترش از آب تشکیل شده است. در صورت بروز کم آبی، حرکت گلبول های قرمز و مواد غذایی مختل می گردد، لذا وابستگی حیات کلّیه موجودات از جمله انسان به آب، قطعی است.

دیدگاه دوم: مقصود این است که انسان از منی و نطفه آفریده شده است. شاهد این دیدگاه دو آیه فَجَعَلَهُ نَسَباً وَصِهْراً (فرقان/۵۴)؛ «او را نسبی و دامادی قرار داد» و ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِن سُلاَلَه مِن مَاءٍ مَهِینٍ (سجده/ ۸) است. «جعل» در این جا به معنی آفرینش و «نسل» به معنای فرزندان و نوه ها در تمام مراحل است و «سلاله» در اصل به معنی عصاره و فشرده خالص هر چیز است و منظور از آن در این جا نطفه آدمی است که در حقیقت عصاره کل وجود او می باشد (مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ۱۷، ۱۲۶؛ دکتر بوکائی، مقایسه ای بین تورات، انجیل، قرآن و علم، ص ۲۵؛ رضایی محمد علی، پژوهشی در اعجاز علمی قرآن، ۲، ۴۴۵ ـ ۴۳۷).

دیدگاه سوم: اصل آفرینش موجودات زنده از آب است، یعنی نخستین تک سلولی ها در آب به وجود آمد (رضایی اصفهانی، محمد علی، همان، ۲، ۴۳۷ به بعد).

نتیجه: ممکن است برخی آیات، با دیدگاه اوّل مطابقت داشته و از نظر علمی نیز مورد تأیید باشد و برخی دیگر با دیدگاه دوم مطابقت دارد، با این که در مورد همه آیات نمی توان ادعا کرد.

ج) نطفه؛ منشاء پیدایش انسان

قرآن در تبیین مراحل آفرینش انسان، نطفه را از عوامل خلقت می داند. برای آشنایی با نطفه لازم است به تفسیر و لغت مراجعه کنیم و دست آورد آن ها را با علم تجربی تطبیق دهیم.

۱.نطفه در لغت و اصطلاح

نطفه در لغت: نطفه از نطف، به معنای چکیدن همراه با صاف شدن و کم کم بودن می باشد. راغب در مفردات، نطفه را آب صاف شده و آب کم می داند و می نویسد: «النطفه الماء الصافی والقلیل»، (مفردات راغب اصفهانی، ذیل واژه نطف)؛ اما نویسنده اقرب الموارد معتقد است: «نطفه چه کم باشد، چه زیاد، نطفه نامیده می شود» (اقرب الموارد، ذیل واژه نطف).

ابن منظور علاوه بر بیان موارد فوق، نطفه را به قطره آب تشبیه می کند: «و عرب برای شبی که در آن قطره قطره باران ببارد، «لیله نطوف» می گوید» (ابن منظور، لسان العرب، همان، ذیل ماده نطف).

مرحوم طبرسی می گوید:«نطفه به معنای آب کم از مذکر یا مونث است و هر آب صاف را نطفه می گویند» (طبرسی، مجمع البیان، ذیل حج/ ۵).علامه طباطبایی آن را آب کم معنا می کند و کاربردش را بیشتر در جنس نر می داند (طباطبایی، محمد حسین، همان، ۲۰، ۲۰۹). آیت الله معرفت نیز آن را شامل مرد، زن و مخلوط آن دو می داند. (معرفت، محمد هادی، التمهید، ۶، ۸۱). از سوی دیگر نطفه در قرآن، شامل زن و مرد می شود: خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَه (نحل/ ۴) و (فاطر/ ۱۱).

اگر نطفه به معنای آب کم باشد؛ مقصود این است که انسان از آب کم آفریده شده و این گویای اعجاز و قدرت الهی است. اگر به معنای آب صاف شده باشد، یعنی نطفه، چکیده و صاف شده وجود انسان است. مؤید این نظریه نکره بودن نطفه در قرآن (یازده مرتبه) است و نشان از صاف شده و چکیده بدن دارد. روایتی از معصوم علیه السلام به این صورت نقل شده است: «خلقه من قطره من ماء منتن فیکون خصیماً متکلماً بلیغاً»؛ (الحویزی، نورالثقلین، ۳، ۳۹؛ مجلسی، بحارالانوار، ۵۷، ۳۷۵) «خداوند انسان را از قطره آب بدبو آفرید و سرانجام سخنگوی بلیغی شد». نطفه در اصطلاح: عبارت است از آن چه از مردان یا زنان برای لقاح و تشکیل جنین خارج می شود و در مردان منی (شامل میلیون ها اسپرماتوزئیدها) و در زنان تخمک (اوول) نامیده می شود (رضایی اصفهانی، محمد علی، همان، ۲، ۴۶۹).

۲.نطفه در نگاه علم

نطفه ترکیبی از نطفه مرد (اسپرم)، با نطفه زن (اوول) است. اسپرم ها، کرمک هایی بسیار کوچک و ذره بینی اند و در هر مرتبه انزال ۲ تا پانصد میلیون اسپرم وجود دارد (پاک نژاد، اولین دانشگاه آخرین پیامبر، ۱، ۲۴۱).

نطفه زن الکتریسیته مثبت و نطفه مرد الکتریسیته منفی دارد، لذا به سوی هم کشیده می شوند، اما هنگامی که اسپرم وارد تخمک شد، بار الکتریکی آن را منفی می کند. به همین دلیل اسپرم های بی شمار دیگر که در اطراف آن وجود دارند، از آن رانده می شوند. بعضی گفته اند با ورود اسپرم ماده شیمیایی مخصوصی ترشح می شود که اسپرم های دیگر را می راند (مکارم شیرازی، ناصر، همان، ۲۵، ۳۳۴).

زمانی که اسپرم ها در مهبل زن ریخته می شود، در یک مسابقه به طرف سوراخ ریز مهبل می روند. تعدادی از آن ها از سوراخ می گذرند، طول رحم را طی می کنند و به لوله های رحم که ده تا چهارده سانتی متر طول دارد، می رسند. آنها با سرعت ۱۱ میلی متر در ساعت حرکت می کنند. از طرفی یک تخمک از جداره تخمدان زن جدا می شود و به وسیله دهانه لوله رحم که خاصیت مکنده دارد، بلعیده می شود. در لوله های رحم کرک های بسیار ملایم و ظریفی وجود دارند که سرشان به سوی رحم تمایل دارد. تا تخمک بین آن ها قرار می گیرد، به کمک ترشحات داخلی، لوله او را به سوی رحم می راند.

ناگهان تخمک و اسپرم ها به هم می رسند و هزاران کرمک (اسپرم) به وصال رسیده، تخمک را در بر می گیرند. این حالت بیشتر شبیه به جنگ و مسابقه است (پاک نژاد، همان، ۱، ۲۴۳).

سلول های جنسی انسان شامل چهل و هشت عدد کروموزم می باشد که هر کدام از ذرات متعددی به نام ژن ترکیب یافته اند. این ژن ها نقش مهمی در ساختمان سلول زنده دارند و بعضی از این ذرات بسیار ریز حاصل حالات و صفات پدر و مادر است (شیرازی، گذشته و آینده جهان، ۵۷).

۳.نطفه در قرآن

واژه نطفه با الف و لام یک مرتبه ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَه (مومنون/ ۱۴) و بدون الف و لام یازده مرتبه در قرآن آمده است. از این موارد بعضی به مطلق نطفه، برخی به مخلوط نطفه زن و مرد و تعدادی هم به منی اشاره دارند.

الف: مطلق نطفه: «خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَه فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُّبِینٌ؛ (نحل/ ۴) «انسان را از نطفه ای آفرید، آن گاه ستیزه جویی آشکار است». (سوره ی حج/ ۵. به همین مضمون: غافر/ ۶۷؛ کهف/ ۳۷؛ فاطر/ ۱۱).

آیه فوق گویای آن است که جنس انسان از نطفه است. طبیعتاً انسان از مرد یا زن تنها خلق نشده، بلکه از مجموع نطفه زن و مرد به وجود آمده است. (مومنون/ ۱۴ ـ ۱۳ و عبس/ ۱۹).

ب. نطفه از جنس منی: مِن نُطْفَه إِذَا تُمْنَی؛ (نجم/ ۴۶)؛ «از آب اندک سیال هنگامی که ریخته می شود».

با توجه به این که منی در لغت «ماء الرجل» معنا شده است، آیه بالا نیز نطفه را از جنس منی می داند، می توان آن را قرینه نطفه به حساب آورد که نطفه در این آیه، منی مرد است (من علم طب القرآنی، ۳۷).

ج. نطفه مخلوط: إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُطْفَه أَمْشَاجٍ نَبْتَلِیهِ (انسان/ ۲)؛ «ما انسان را از نطفه ای آمیخته آفریدیم».مَشَج، مِشَج، مشیج، امشاج به معنای آمیخته و درهم آمده است و نطفه امشاج یعنی آب مرد آمیخته به آب زن و خون آن است (سیاح، احمد، المنجد، ذیل ماده مشج).

مفسران درباره این آیه احتمال های مختلفی ذکر کرده اند. ما چند احتمال را یادآوری می کنیم.

الف) آیت الله مکارم شیرازی درباره (نطفه امشاج) چهار احتمال را مطرح می کند.

۱.ترکیب نطفه مرد (اسپرم) و نطفه زن (اوول): احادیث زیادی در این باره نقل شده است؛

۲.استعدادهای مختلف در نطفه از نظر عامل وراثت؛

۳.اختلاط مواد مختلف ترکیبی نطفه؛

۴.اختلاط همه این ها با هم.

ایشان احتمال چهارم را مناسب و جامع می داند.

ب) علامه طباطبایی بعد از بیان معنای لغوی نطفه، می فرماید:

«وصف امشاج (مخلوط) برای نطفه یا به اعتبار اجزاء نطفه است که مختلف است یا به اعتبار اختلاط آب مرد و زن است و ابتلاء (که در آیه آمده: «نبتلیه») به معنی تبدیل حالات چیزی از حالی به حالی و از صورتی به صورتی است، مثل تغییر حالت طلا در کوره و مقصود از ابتلاء خداوند به خلقت انسان از نطفه، همان است که در آیات دیگر بیان شده که نطفه را علقه و علقه را مضغه و… می کند» (طباطبایی، محمد حسین، همان، ۲۰، ۲۰۹ و ر.ک. به: پاک نژاد، رضا، همان، ۱، ۲۴۴).

نتیجه: صاحب نظران (سحابی، یدالله، خلقت انسان، ۱۴۷؛ رضایی، محمد علی، همان، ۴۸۱؛ زمانی، مصطفی، پیشگویی های علمی قرآن، ۱۱۷) معتقدند: امشاج به معنای مخلوط شدن نطفه مرد و زن است و طبیعتاً به دلیل این آمیختگی، صفات پدر و مادر ـ که به واسطه چهل و شش عامل وراثت و هر عامل بین ده هزار تا صد هزار نشانه و اطلاعات مخصوص، عناصر متراکم، آمیختگی رنگ های نطفه، و… که تمام این احتمال ها جامع و مناسب است، چون همه آن ها در نطفه جمع شده است.

د: آفرینش انسان از منی

بعضی دیگر از آیات قرآن منشاء آفرینش انسان را «منی» می دانند، مانند:«وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَینِ الذَّکرَ وَالْأُنثَی * مِن نُطْفَه إِذَا تُمْنَی (نجم/۴۶ـ۴۵؛ واقعه/ ۵۹ ـ ۵۸ و قیامت/ ۳۷)؛ «و این که او دو جفت نر و ماده آفرید؛ از آب اندک سیال هنگامی که ریخته می شود».

۱.منی در لغت و اصطلاح

منی در لغت: «منی» (بر وزن فلس) به معنی «تقدیر و اندازه گیری» است. «منی لک المانی؛ اندازه گیر برای تو اندازه گیری کرد». به مرگ «منیه» می گویند؛ چون مقدّر و اندازه گیری شده است. «تمنی» نیز به معنی آرزو کردن (در ذهن) است. به نطفه نیز منی می گویند، چون با قدرت خداوند اندازه گیری شده است» (راغب، همان؛ ابن فارس، مقاییس اللغه؛ قرشی، قاموس قرآن، ذیل ماده «منی»).

منی در اصطلاح: مایعی که از مردان هنگام نزدیکی (یا انزال) خارج می شود، می گویند.

۲.منی در نگاه علم

مایع منی از ترشحات مختلفی از غدد زیر ناشی می شود:

۱.بیضه ها: ترشح اسپرما تزوئیدها، (سلول های تاژک دار هستند و در مایعی غوطه ورند) را بر عهده دارند.

۲.کیسه های منی: این عضوها نزدیک پروستات قرار گرفته اند، ترشح خاصی بدون عناصر بارور کننده دارند.

۳.پروستات: مایعی ترشح می کند که ظاهر لزج و بوی ویژه به منی می دهد.

۴.غدد ملحق به مجاری ادرار: غدد کوپر (cooper) یا غدد مری (mery) مترشح مایعی سیال و غدد لیتره (Littre) ماده مخاطی ترشح می کنند (بوکائی، همان، ۲۷۲ ـ ۲۷۱).

منی از جمله مواد آلی حیوانی و ازتی می باشد. مثل خون سریع فاسد می شود و کانون جذب میکروب ها است. تغییر رنگ می دهد و از عصاره هر بیست گرم خون، یک گرم منی تولید می گردد.

یک قطره منی دویست تا سیصد میلیون اسپرماتوزئید دارد. گاهی به نطفه مرد کرمک گفته می شود؛ کرمک ها درازند و طول آن ها ۱۰ تا ۱۰۰ مو (هر مو یک میلیونم متر) می باشد. سر و گردن و دم بسیار متحرکی دارند که با آن در هر ثانیه ۱۴ تا ۲۳ میکرون حرکت می کنند.

کرمک ها (اسپرم ها) در مهبل زن ریخته می شوند و با مقداری از ترشحات مذی ـ وذی (وذی با منی فرق دارد. وذی رطوبت مختصری است که از غدد مخصوص، پس از آمدن منی، ترشح می شود و خاصیت ضد سمی دارد. چون موقع خروج منی از مجاری، آثاری از سموم باقی می ماند، رطوبت وذی آن آثار را دفع می کند، و وذی آن ها را از بین می برد. شرع مقدس منی را نجس و وذی را پاک می داند. (اهتمام، احمد، فلسفه احکام، ۱۵۲)) ترشحات غده های پروستات و غدد داخلی در مهبل می مانند و بیشتر آن ها از مخاط مهبل جذب می شوند و وارد دستگاه گردش خون می گردند و طراوت و تازگی خاصی به زن می دهند.

از این اسپرم ها تنها سیصد تا پانصد عدد به ناحیه باروری می رسند که تنها یکی برای باروری مورد نیاز است (ر.ک. به: لانگمن، پروفسور توماس، رویان شناسی، ترجمه: دکتر بهادری و شکور، ۳۰؛ پاک نژاد، همان، ۱، ۲۴۱؛ طب در قرآن، ۸۱؛ گذشته و آینده، جهان، ۵۶؛ مکارم، همان، ۲۲، ۲۴۱).

بعضی از مترجمان آیه مِن نُطْفَه إِذَا تُمْنَی را چنین ترجمه کرده اند؛ «از نطفه ای که خارج می شود و در قرارگاه رحم می ریزد» (فولادوند؛ نجم/۴۶)، اما منی مرد در مهبل یا مجرای تناسلی زن ریخته می شود؛ نه در رحم او. پس از ریختن منی در مهبل، اسپرم ها با تلاش فراوان و با کمک مایعی که از دهانه رحم ترشح می شود، از لوله رحم عبور می کنند تا به تخمک برسند و پس از لقاح برای لانه گزینی به دیواره رحم می روند (رضایی اصفهانی، همان، ۲، ۴۶۱ ـ ۴۵۷).

نتیجه: قرآن منشاء آفرینش انسان را آب، نطفه، منی و خاک می داند. می توان گفت یکی از مصداق های آب، نطفه و همان منی است که با سه لفظ بیان شده است و هر کدام گوشه ای از اسرار علمی آفرینش انسان را به نمایش می گذارند و از اشارات علمی قرآن به حساب می آیند.

هـ) آفرینش انسان از علقه

خداوند در آیات مختلف قرآن کریم به مراحل آفرینش انسان اشاره می کند که یکی از آن ها «علق» است.

واژه «علق» شش بار، (علق/۲؛ حج/۵؛ مومنون/۱۴؛ غافر/ ۶۷ و قیامت/۳۸) در پنج آیه به صورت های مختلف به کار رفته است. سوره ای نیز با همین نام نازل شده است اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّک الَّذِی خَلَقَ * خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ…؛ «بخوان به نام پروردگارت که آفرید، انسان را از علق آفرید».

۱.علقه در لغت و اصطلاح

«علق» جمع «عَلَقَه» و در اصل به معنای چیزی است که به چیز بالاتر آویزان شود. کاربرد آن در خون بسته، زالو، خون منعقد که در اثر رطوبت به هر چیز می چسبد، کرم سیاه که به عضو آدمی می چسبد و خون را می مکد و… می باشد. (مصطفوی، حسن، همان؛ راغب، همان؛ قرشی، همان، ذیل ماده «علق»). پس می توان گفت در مواردی که علق به کار رفته، «چسبندگی» و «آویزان بودن» لحاظ شده است، مانند: زالو، خون بسته و کرمی که به عضو بدن می چسبد و آویزان می شود.

۲.علقه از نگاه علم

«علق» خون بسته ای است که از ترکیب اسپرم مرد با اوول زن حاصل و به رحم زن داخل می شود و خود را به آن آویزان می کند. پس از پیوستن نطفه مرد به تخمک زن، تکثیر سلولی آغاز می شود و به صورت یک توده سلولی که به شکل توت است، در می آید. (در اصطلاح به آن مرولا Marula می گویند) و در رحم لانه می گزیند، یعنی، سلول های تغذیه کننده به درون لایه مخاطی رحم نفوذ می کنند و به آن آویزان (نه کاملاً چسبیده به رحم) می شوند. قرآن این مطلب را با واژه زیبای «علق» بیان کرده است (دکتر دیاب و قرقوز، طب د