فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 93 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی نقش عزاداری حسینی بر گسترش صلح جهانی :

مقدمه

با نیم نگاهی به دنیای امروز، بیش از هرچیزی شاهد انواع بی شماری از ظلم و به تبع آن مظلومیت بشریت هستیم. از نادیده گرفتن حق و حقوق ساد یک فرد و تبعیض ها و بی عدالتی ها تا جنگ های پی در پی قومی و مذهبی و… و پیامدهای آن که در بین ملت ها و جوامع گوناگون روی می دهد. هر روز و هر ساعت هزاران انسان بی گناه از تعدی به حقوق مسلم خود رنج می برند. شاید مبالغه نباشد اگر ادعا کنیم روزی نیست که این اتفاقات رخ ندهد. در این میان نکت مورد توجه آن است که این درگیری ها و تعدی ها منحصر به یک نقطه، منطقه یا کشور خاص نیست، بلکه هرجا بحث از منافع و قدرت و مقام باشد، این چنین وقایعی رخ خواهد داد. در واقع ما در برهه ای از تاریخ به سر می بریم که واژ آرامش و صلح جهانی به ارزشی دور و دست نیافتنی مبدل شده و حتی مدافعان حقوق بشر و مدعیان صلح نیز پیش از آن که مرهمی برای تسهیل شرایط موجود باشند، به آن دامن زده و یا با واکنش های منفعلانه، خود به نوعی از مجریان این امور تعدی گرانه هستند.

در چنین شرایطی نیاز به آرامش و صلح بیش از هر چیز دیگری احساس می گردد؛ صلح پایداری جهان شمول که هم اقشار و اقوام با هر رنگ و نژاد از آن بهره گیرند.

با این مقدمه نوشتار حاضر درصدد پاسخگویی به سؤالات ذیل است:

– آیا با توجه به شرایط موجود، راهی برای رسیدن به صلح پایدار جهانی وجود دارد؟

– صلح جهانی در اسلام چه معنا و جایگاهی دارد؟

– نقش الگوها و مراسم مذهبی مانند عزاداری حسینی در این بین چیست؟

واژه شناسی

«صلح» در لغت به معنای آشتی و سازش بوده و در مقابل حرب و جنگ آمده است. صلح جستن یعنی آشتی و سازش خواستن (دهخدا، ۱۳۳۰، ص۳۰۴). همچنین به عقدی که دو طرف در مورد بخشیدن چیزی یا گذشتن از حقی در مقابل هم تعهد می کنند و یا نام قراردادی که بین دو طرف جنگ یا دعوا نوشته یا شرایط تحت جنگ در آن قید می شود، نیز صلح می گویند (فرهنگ معین، ۱۳۵۱، ذیل واژه).

صلح کل سازگاری با دوست و دشمن و مصالح کامل، آشتی و سازش با پیروان مذاهب مختلف است (عمید، ۱۳۸۹، ذیل واژه).

فرهنگ عمید واژ «صلح» را چنین دسته بندی کرده است:

۱. دست کشیدن از جنگ با عقد قرارداد (سیاسی).

۲. عقدی که در آن کسی ملکی، مالی، یا حقی از خود را به دیگری واگذار می کند و می بخشد (حقوق).

۳. دعوایی را با قرار و پیمانی بین خود حل و فصل کردن؛ آشتی؛ ساز (اسم مصدر).

به طور کلی آنچه که با شنیدن واژ صلح در اذهان بشر پدیدار می گردد، ارزشی خوشایند در مقابل جنگ و درگیری و نزاع و اختلاف است و امری پسندیده بوده که هم جهانیان، خواهان و طالب آن هستند. اما آیا با این وجود، می توان تعریف جامع و واحدی از صلح ارائه داد که مورد تأیید همگان باشد؟

با جستجویی در منابع مختلف می توان دریافت که تعاریف موجود از صلح نسبت به اندیشه ها و جهان بینی های گوناگون، متغیر است و ناگزیر در این بین، موضوعات دیگری مانند جنگ، ظلم ستیزی، عدالت، آرامش، سازش و… وارد می گردد و از آنجا که تعاریف، در تبیین موضوعات نقشی اساسی ایفا می کنند، بنابراین به منظور واضح شدن هر چه بیشتر معنای صلح به بررسی اجمالی این معانی و ارتباط آن ها با صلح می پردازیم.

۱. صلح و عدالت

عدالت نیز مانند صلح از جمله ارزش های مورد تأیید و تصدیق بشریت بوده و از مفاهیمی است که نظرات مختلفی از سوی اندیشمندان در مورد آن مطرح شده است. نقط اشتراک هم این نظرات این است که عدالت، ارزشی معنوی است که مشمول زمان و مکان نمی گردد (صالحی، ۱۳۸۸، ص۱۷). به این دلیل که انسان فطرتاً در مقابل قسمت عادلانه خاضع بوده و از جور و بی عدالتی فطرتاً گریزان و متنفر است. از فطرت های الهیه که در کمون ذات بشر محضر است، حب عدل و خضوع در برابر آن و بغض ظلم و عدم انقیاد در پیش آن است (خمینی، ۱۳۸۶، ص ۲۵۵).

حال باید دید که چه رابطه ای میان این دو ارزش جهان شمول یعنی صلح و عدالت برقرار است.

برخی صاحبنظران، صلح را مقوله ای کاملاً جدا از عدالت و عده ای قرین با آن می دانند. این دو نگرش را می توان ذیل دو نگرش مادی و نگرش الهی از هم تمییز داد.

۱. ۱. نظریات مادی گرایانه

در نگرش مادی، صلح به معنای توقف یا کاهش جنگ بوده و نیز مناسبتی بین عدالت و صلح جهانی برقرار نمی گردد و این دو مقوله از هم متمایزند. این دیدگاه اجمالاً بر دو قسم است:

۱. ۱. ۱. دیدگاه آرمان گرا (ایده آلیسم): در این دیدگاه مسائل با روش عقلی بررسی می شود و انسان موجودی مختار و خیر فرض می گردد که دارای همگونی منافع و خواهان همکاری با همنوعان خود است. طرفداران این دیدگاه جنگ را امری غیرعقلانی می دانند (صالحی به نقل از افتخاری، ۱۳۸۸، ص۱۸۷).

۱. ۱. ۲. دیدگاه واقع گرا(رئالیسم): آن ها انسان را موجودی شرور و با توان محدود و غیرقابل اصلاح می دانند که تضاد منافع و خصومت از مشخصه های آن است (همان، ص۲۳۵). این نگرش که درصدد تحقق صلح در چارچوب موجود است، راهکارهایی همچون «بازدارندگی»، «کنترل تسلیحات» و «نظریه بازی ها» را مطرح می کند (همان، ص۱۸۷).

۱. ۲. بینش توحیدی

در این دیدگاه، برخلاف نظر مادی گرایانه، صلح بدون تحقق عدالت معنا نشده و بدون تصور آن، امری بی پایه و بی ارزش تلقی می گردد. درآموزه های اسلامی نیز دیدگاهی ویژه نسبت به مسأل صلح مطرح شده که از آن با عنوان «صلح عادلانه» یاد می شود.

فیاض پایه های صلح در محدود جهانی را به دو دست درونی و بیرونی تقسیم کرده است؛ پای درونی یا معنویت جهانی که به حاکمیت اخلاق در سیاست جهانی بازمی گردد که هر چند در تمامی مذاهب وجود دارد، اما اوج اعتلای آن در تشیع و اصطلاحاً در دولت کریمه مشاهده می شود. آنچه مورد نظر بحث ما در این دیدگاه است، توجه به پای بیرونی صلح یعنی تحقق عدالت جهانی به معنای بازگرداندن امور جهانی به جایگاه اصلی خود می باشد (۱۳۸۴، ص۳). در این دیدگاه خدا، محور و انسان مسئول ادراک حقیقت هستی و اجرای آموزه های الهی و یافتن مسیر صحیح حیات بر پای تبیین و تمشیت الهی است که در این رابطه، باید اساساً «عدالت» را سرلوح ره پویی خویش قرار دهد (محمدی، ۱۳۹۰، ص۱۱۷).

از منظر اسلام، صلح وقتی ارزشمند است که حقوق مسلمانان و مظلومان رعایت شود و عدالت برقرار گردد؛ زیرا در این صورت است که نتیج استقرار صلح، یعنی آسایش و تربیت انسان ها محقق می گردد. پس صلح بدون عدالت، اسارت و ذلت است و مای ناامنی (صالحی، ۱۳۸۸، ص۶۰). «بنا به گفت پائول کالیرا (paula kalira) و آنک هافلر(Anke Hoeffler) حدود ۴۴% از درگیری ها، حتی پس از توافقات و پیمان های صلح نیز دوباره شعله ور خواهند شد و این نشان دهند عدم وجود عاملی برای دستیابی به صلحی ماندگار است» (شهرام نیا و نظیفی نائینی، ۱۳۹۲، ص۱۴۱).

امام خمینی(ره)، رهبر انقلاب اسلامی ایران، عدالت و صلح را دو مسأل مرتبط به هم دانسته و صلح بدون عدالت را ناپایدار و ناکافی می شمارند. انبیای الهی نیز با هدف برقراری عدالت و صلح جهانی مبعوث شده اند و صلح بدون عدالت در نگرش توحیدی جایگاهی نداشته بلکه خاستگاهی مادی گرایانه دارد (همان، ص۱۷). در واقع غایت اصلی صلح عادلانه، استقرار عدالت به عنوان محور پیشبرد روابط بین المللی و تعاملات انسانی است (محمدی، ۱۳۹۰، ص۱۱۷).

از آنجا که غرض از نوشتار حاضر، بررسی و جستجو پیرامون عزاداری حسینی می باشد، لذا به تناسب موضوع بیشتر به بررسی تعریف صلح از دیدگاه اسلام خواهیم پرداخت.

۲. صلح و جنگ

مهم ترین هدف انبیای الهی و یکی از اهداف دین اسلام، برقراری صلح جهانی است. یکی از مسائل مهم برای رسیدن به توسع همه جانبه، وجود صلح و آرامش در جهان است؛ چرا که در صورت جنگ و ناامنی و فقدان صلح، منابع مادی و نیروی انسانی تباه می گردد (صالحی، ۱۳۸۸، ص ۱). صلح در اسلام به یک اصل ریشه دار و عمیق مستند می گردد که: «وَ الصُّلْحُ خَیرٌ» (نساء/ ۱۲۸). اساساً مسأل صلح در اسلام یک قاعد همیشگی بوده و موضوع جنگ یک وضعیت استثنایی به منظور بازگرداندن مردم به حالت وحدت و اعاد همبستگی اجتماعی است (سید قطب، ۱۳۵۵، ص۴۹). متفکرین شیعی، ضمن این که اصل را بر صلح طلبی می گذارند، اما پایداری این مهم را در گرو نفی خودخواهی و سرکشی های نفسانی و ایجاد محیط امن و به عبارت بهتر، تربیت و تهذیب نفوس می دانند. اما تا زمانی که این همگرایی در تربیت نفوس حاصل نشده باشد، جنگ اجتناب ناپذیر خواهد بود. بنابراین انکار مطلق جنگ در حالی که بستر صلح مثبت فراهم نیامده است، به دور از واقعیت عقل محور است (محمدی، ۱۳۹۰، ص۱۱۷).

جلالی در مقاله ای با عنوان «ریشه های جنگ و انسان دوستی در عرفان مولانا» می گوید: «پیامبران و مصلحان بزرگ کوشیده اند تا با جنگ به سراغ صلح بروند؛ یعنی میان صلح و جنگ آشتی به وجود آورند». وی تنها جنگی را پسندیده می داند که انسان کامل و ولیّ الهی آن را مدیریت کند. وی مصلحان واقعی را مانند باغبان هایی تصویر کرده که شاخه های مضر را هرس کرده و محیط را برای کمال جویی مهیا می کنند.

بنابراین اسلام تنها در موارد خاصی برای اهداف مشخصی جنگ را ضروری می ‎شمارد که بنابر دیدگاه سید قطب عبارتند از:

– تحقق بخشیدن به رستگاری و خیر بشریت و نه خیر یک ملت، یک نژاد و یک فرد.

– واقعیت بخشیدن به نمونه های عالی اخلاقی انسانیت که منظور غایی از خلقت حیات و زندگی است.

– امنیت برای مردم و نجات بخشیدن آن ها از فشار، ترس، ستم و زیان (سید قطب، ۱۳۵۵، ص۵۶).

بر اساس این دیدگاه، جنگی قابل قبول است که هدفی الهی داشته باشد که این هدف، چیزی جز مقابله با ظلم و فساد و فراهم نمودن جامعه ای بر پای عمل به ارزش های انسانی و فطری نمی باشد و این همان معنای حقیقی صلح پایدار است. چرا که از نظر بینش توحیدی، ایجاد صلح پایدار در شرایطی که مستکبرین دست از اعمال ظالمان خود برنمی دارند، بدون مبارزه با ظالمین، محقق نخواهد شد.

قرآن کریم یکی از عوامل تجویز جنگ را جلوگیری از فساد در زمین معرفی می کند: «… وَلَوْلَا دَفعُ اللَّه النَّاسَ بعْضَهُمْ ببَعْضٍ لَفسَدَتِ الْأَرْضُ…» (بقره/ ۲۵۱)؛ اگر خداوند برخی از مردم را به وسیل بعضی دیگر دفع نمی‎ کرد، زمین به تباهی کشیده می شد. نکت قابل تأمل آن که علامه طباطبایی می گوید: «دفعی وسیل آبادی زمین می شود و آن را از فساد و محفوظ می دارد که به اجتماع دعوت کند و اتحادی در کثرت افراد اجتماع پدید آورد نه دفعی که باعث بطلان اجتماع شود… و اگر جنگ سبب آبادانی زمین و عدم فساد آن می شود از این جهت است که به وسیل آن، حقوق اجتماعی و حیاتی قومی که تاکنون به دست مستکبرین پایمال شده بود، احیا شود» (طباطبائی، ۱۳۷۸، ص ۴۶۳).

از طرفی اگر به تاریخ جنگ های رخ داده در اسلام نگاهی اجمالی بیندازیم، خواهیم دید که مسلمین آغازگر جدال نبوده اند و در واقع شرکت در جنگ به عنوان امری تدافعی و به عنوان آخرین مراحل شمرده می شود. صالحی به نقل از کتاب «علی و صلح جهانی» می گوید: «پیامبر(ص) و معصومان(ع) نیز پیش از شروع جنگ، با نصایح و اندرزهای پی درپی به لشکر دشمن تا حد امکان مانع جنگ می شدند و صلح و آرامش را حفظ می کردند. از این رو هیچ گاه در جنگ پیش دستی نمی کردندکه نشان دهند اهمیت صلح و آرامش در اسلام است (صالحی، ۱۳۸۸، ص۶۱).

سید قطب در کتاب «زیربنای صلح جهانی» نتیجه گیری خود را این طور بیان می دارد: «صلحی که اسلام می خواهد، نسبت به آن معنایی که اکنون در میان دولت ها متعارف است، فرق داشته و صلح اسلامی به معنای همزیستی و سازشی است که عدالت اجتماعی و امنیت عمومی برای مردم را برقرار سازد و نه صرف خودداری از جنگ به هر قیمتی که تمام شود، حتی در حالی که اهریمن ظلم و فساد، بال و پرش را روی مردم گسترده باشد (سید قطب، ۱۳۵۵، ص ۶۲).

اگر به تاریخ رجوع کرده و اهداف واقع عاشورا را مورد بررسی قرار دهیم، همان طور که ابن نما حلی (متوفی ق) در کتاب «مثیر الاحزان» اذعان دارد، خواهیم دید که این قیام، جز حرکتی اصلاح طلبانه نبوده است. در اثبات این مدعا می توان به سفیر روشنفکر و دین شناس، امام حسین(ع) اشاره کرد که بر اساس محورهایی چون پیکار با ستم و ستمکاران، دفاع از محرومان و ستمدیدگان، تأمین حقوق و آزادی و امنیت پایمال شد مردم، یاری رساندن به خاندان پیامبر(ص) در راه اصلاح جامعه و زندگی مسالمت آمیز و همزیستی با کسانی که در این اندیشه باشند، برای آن حضرت بیعت می گرفت (ابن نما حلی، ۱۳۸۰، ص۳۵). امام علی(ع) نیز در خطب ۳۱ نهج البلاغه این طور می فرمایند: «اَللّهُمَّ إِنَّکَ تَعْلَمُ إِنَّهُ لَمْ یَکُنْ مَا کَانَ مِنَّا تَنافُساً فِی سُلْطان، وَ لا التماساً مِنْ فُضُولِ الْحُطامِ، وَ لکِنْ لِنَرَی الْمَعالِمَ مِنْ دِینِکَ، وَ نُظْهِرَ الاِصْلاحَ فِی بِلادِکَ، وَ یَأْمَنَ الْمظْلُومُونَ منْ عِبادِکَ…»؛ بارخدایا! تو می دانی که آنچه از ما اظهار شده برای رقابت در قدرت و دستیابی به مآلی دنیا نیست؛ بلکه هدف ما این است که نشانه های دینت را به جای خود برگردانیم و بلادت را اصلاح نماییم تا ستمدیدگان از بندگانت، امنیت یابند…». این جاست که جنگ، معنایی فراتر از یک نزاع خواهد گرفت؛ قیامی که تحسین هم صلح طلبان دنیا را در هر زمان و مکانی برمی انگیزاند.

فلذا، بر این اساس، نقش عزاداری به منظور یادآوری و زنده نگه داشتن واقع عاشورا بر گسترش صلح ملموس می گردد؛ چرا که انسان ها را به مبارزه ای تشویق کرده که با دعوت به اصلاح جامعه و ایجاد محیطی سالم و امن برای تمامی اقشار آن و احقاق سایر حقوق بشردوستانه، کاملاً با مصادیق صلح طلبی منطبق است و منافاتی با این مقوله نداشته و جدا از آن نیست، بلکه مؤید آن است.

۳. صلح و ظلم ستیزی

همان طور که پیشتر گفته شد، عده ای صلح را جدا از موضوعاتی چون ظلم ستیزی یا عدالت دانسته و آن را تنها به معنای سازش و مسامحه در روابط و گفتگوهای بین المللی مطرح می کنند، غافل از آن که راه رسیدن به صلح جهانی، جلوگیری از تعدی به حقوق دیگران و منع از گسترش فساد جهانی است (عبدیائی، ۱۳۸۸، ص۶۳). جوادی آملی در این رابطه می گوید: «به منظور صلح جهانی پایدار [که مورد تأکید اسلام است] نه تنها نباید تن به ظلم و تباهی داد و به آن مباهات کرد، بلکه باید جلوی هرگونه تعدی را گرفت. وگرنه فساد اولاً زمین ضعف مراکز عبادی -فرهنگی را فراهم می کند و ثانیاً به گستر زمین و اهل آن می رسد» (جوادی آملی،