فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ شامل 100 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر انقلاب در دیدار معلمان و فرهنگیان ۱۳۹۴/۰۲/۱۳ :

بسم الله الرّحمن الرّحیم[۱]الحمدلله ربّ العالمین و الصّلاه و السّلام علی سیّدنا محمّد و آله الطّاهرین سیّما بقیّهالله فی الارضین.

خیر مقدم به میهمانان و حاضرین

خیلی خوش آمدید عزیزان من؛ امیدوارم که ان شاءالله روز معلّم و یادبودهای گرامی این روز برای همه ی شما فرزندان عزیزم، برادران و خواهران عزیزم مایه ی شادکامی و سعادت و افتخار ابدی باشد.

اوّلاً بعد از تبریک این روز، یاد شهدای شما را باید گرامی بداریم؛ چه شهدای معلّم که حدود چهارهزار معلّم شهید شدند و رقم کوچکی نیست، و چه شهدای دانش آموز که بیش از هزار دانش آموز ما در طول دفاع مقدّس به شهادت رسیدند. اگر نَفَس گرم معلّم نبود، معلوم نبود که دانش آموز در همه ی شرایط، راهی جبهه بشود؛ این افتخار هم برمیگردد به معلّمین.

لزوم سپاسگذاری از جامعه معلمین

بعد از این، نوبت این است که من از شما -جامعه ی معلّمی کشور- سپاسگزاری کنم؛ چون جامعه ی معلّمین یک جامعه ای است که یک کار دشوار را با بازده مادّی اندک بر عهده گرفته. معلّم رنج مواجهه ی تربیتی با جوان و نوجوان را بر دوش دارد؛ این کار کوچکی نیست؛ سخت است. مسئولیّت سنگینی هم دارد؛ همه هم از معلّم توقّع دارند و دلشان میخواهد که این نونهال شان، جوانشان، کودکشان وقتی رفت مدرسه، با تربیت معلّم، مثل دسته ی گل در داخل خانواده بدرخشد؛ انسان این جور دلش میخواهد؛ همه توقّع دارند از معلّم. درعین حال شما درآمد یک معلّم را مقایسه کنید با درآمد فلان سرمایه دار، فلان پول دار، فلان بچّه تاجر؛ خب این را معلّم میبیند، میداند؛ اینهایی که وارد وادی معلّمی میشوند شاید خیلی شان -حالا نگوییم همه شان؛ بسیاری از اینها- میتوانستند یک جادّه ی دیگری را در پیش بگیرند و یک منبع درآمد بالاتر و بیشتری برای خودشان فراهم کنند؛ [امّا] نکردند. بخشی از انگیزه های معلّمی عشق است؛ محبّت است، احساس مسئولیّت است. آینده سازی میکنند با قناعت، رنج تربیت جوان و نوجوان را بر عهده میگیرند با نجابت، با صبر و سکون. نمیخواهم یک حکم کلّی بکنم؛ بالاخره در هر جامعه ای، در هر لباسی ممکن است تعدادی هم باشند که مطلوب نباشند، لکن سیاق کلّی جامعه ی معلّمین این است که عرض میکنم. ما خودمان زیر دست این معلّمها درس خواندیم، حرف شنفتیم، یاد گرفتیم؛ میدانیم معلّم چه جوری است.

اخلاص را همراه تعلیم کنید

خب، یک خصوصیّت معلّمی که [اگر] شما معلّمان عزیز و نومعلّمان و جامعه ی معلّمین به آن توجّه کنند خوب است، این است که در این کاری که با این خصوصیّات عرض کردیم -رنج زیاد و بازده مادّی کم- امکان اخلاص هست؛ [این] خیلی مهم است. نجات انسان در زندگی ابدی به وسیله ی اخلاص است؛ برای خدا، برای حقیقت کار کردن، مخلصانه کار کردن مایه ی نجات است؛ این در خیلی از جاها پیدا نمیشود. خیلی از کارها را انسان خیال میکند برای خدا انجام داده، بعد یک خرده که خودش با انصاف دقّت میکند، میبیند داخلش قاطی دارد. وَ اَستَغفِرُکَ مِمّا اَرَدتُ بِه وَجهَکَ فَخالَطَنی ما لَیسَ لَک؛[۲] این دعا یکی از دعاهای بین نافله ی صبح و فریضه ی صبح است که میگوید خدایا من استغفار میکنم از آن عملی که خواستم برای تو آن را انجام بدهم امّا در بین آن «فَخالَطَنی ما لَیسَ لَک»، یک انگیزه و نیّت غیرخدایی وارد شد؛ خیلی از کارهای ما این جوری است. بنده خودم را عرض میکنم. آنجایی که انسان امکان دارد اخلاص بورزد غنیمت است؛ یکی از آنجاها معلّمی است. میتوانید بااخلاص کار کنید؛ و اگر بااخلاص کار کردید، کارتان برکت پیدا خواهد کرد.

نمونه ی روشن و حی وحاضر آن شهید مطهّری است. آیت الله مطهّری بااخلاص حرکت میکرد، کارش برای خدا بود؛ ما از نزدیک با ایشان معاشر بودیم، کارش را میدیدیم؛ نیّتش را میفهمیدیم. آدمی بود زمان شناس، نیازشناس؛ نیازها را میدانست، میفهمید و می نشست برای خدا، برای پُر کردن خلأ این نیازها، بااخلاص کار میکرد و فکر میکرد و میگفت و مینوشت و تلاش میکرد و برخورد میکرد. نتیجه ی اخلاص او این شده است که کارهای او ماندگار است؛ ده ها سال است شهید شده امّا کتابهای او را به قول سعدی «چون کاغذ زر میبرند»؛[۳] کسانی که اهل فکرند، اهل فهمیدنند، دنبال فهمیدنند، دنبال کتابهای شهید مطهّری میدوند. این اخلاص است.

وقتی شما بااخلاص کار میکنید، هرکدام از این نوجوان ها و جوانهایی که زیرِ دست شما هستند، میتوانند آینده ای برای این کشور بسازند که این آینده مایه ی سعادت جاودانه ی شما بشود که معلّم او هستید؛ ولو کسی شما را نشناسد. معلّمهای امام بزرگوار را -آنهایی که در بچّگی او را درس دادند- کسی نمی شناسد امّا آثار امام در نامه ی عمل آنها هم نوشته میشود که این مرد را این جوری تربیت کردند، این جوری بار آوردند.

مسئولین کشور از تامین نیازهای مالی معلمین غفلت نکنند

خب، گفتیم اخلاص؛ این خطاب به شما بود؛ [امّا] معنایش این نیست که حالا چون جامعه ی معلّمی اخلاص دارد و قناعت دارد، پس مسئولان کشور از مسائل مادّی معلّمان غافل بمانند؛ نه، بارها گفتیم، بارهای دیگر هم خواهیم گفت؛ مسئولان باید بدانند هر هزینه ای که در آموزش وپرورش میکنند هزینه ی سرمایه ای است، هزینه ی محض نیست؛ پولی که آنجا خرج میشود، در واقع، سرمایه گذاری دارد میشود؛ به این چشم به آموزش وپرورش نگاه کنند، به این چشم بودجه گذاری کنند، به این چشم امکانات معیشتی فراهم کنند. بعضی از بدخواهان هم هستند که از مشکلاتِ معیشتی جامعه ی معلّمین، سوءاستفاده میکنند؛ بنده شنیده ام بعضی حتّی در داخل خود آموزش وپرورش این سوءاستفاده ها را میکنند؛ وضعِ معیشتی دارای کمبودِ جامعه ی معلّمی، موجب میشود کسانی سوءاستفاده کنند. تا امروز، به توفیق الهی، جامعه ی معلّم خودش را سالم و پاکیزه نگه داشته، لکن بعضی ها دارند کار میکنند و تلاش میکنند که از این حرکتهای ناسالم به وجود بیاورند.

مراقب ترفندهای دشمن در بحث آموزش باشید!

خب، حالا موضوع اصلی را مطرح کنیم. عزیزان من! شما یک نسلی را میخواهید تربیت کنید؛ کشور شما و آینده ی شما به چگونه نسلی نیاز دارد؟ این مهم است. این جور هم نیست که ما در یک میدان خالی بخواهیم کار کنیم؛ نخیر. فرض کنید که یک وقت یک نفر جودوکار یا کونگ فوکار در میدان خالی مدام بنا میکند حرکات جودوکاری انجام دادن، کسی هم در مقابلش نیست، خب راحت است؛ یا [کسی ] در میدان خالی شمشیربازی میکند و ضربه میزند، کسی هم در مقابلش نیست؛ امّا گاهی در مقابل شما یک حریفی وجود دارد، ضربه ی شما را خنثی میکند، مانع وارد آمدن ضربه به خودش میشود و متقابلاً ضربه میزند؛ ما امروز با یک چنین حریفی مواجهیم. حریف کیست؟ نظام سلطه ی بین المللی. حالا بعضی ها ممکن است تعجّب کنند که [مگر] آموزش وپرورش ما با نظام سلطه ی بین المللی مواجه است؛ بله. نظام سلطه ی بین المللی که امروز مظهرش حکومت آمریکا است، سرمایه دارهای بزرگ صهیونیست اند و بعضی از دولتهای مستکبر دیگر؛ اینها نمایندگان و نمادهای نظام سلطه ی بین المللی هستند. من مفصّل این نظام سلطه را در صحبتهای عمومی مطرح کرده ام و معنا کرده ام که نظام سلطه ی بین المللی یعنی چه. این نظام سلطه ی بین المللی برای ملّتها -نه فقط ملّت ما، [بلکه ] برای هر ملّتی که بتواند- برنامه دارد؛ او هم میخواهد نسلی که آینده ی این کشور را و این کشورها را میسازد، با یک قواره ای و با یک شاکله ای تربیت بشود که برای او مفید باشد؛ نسلی در کشورها تربیت بشود که فکر او را داشته باشد، فرهنگ او را داشته باشد، نگاه و سلیقه ی او را به مسائل جهانی داشته باشد. این نسل تربیت میشود، البتّه باسواد هم میشود، محقّق هم میشود، سیاستمدار هم میشود و در کشورهای مختلف [جزو] مسئولان کشور هم میشوند. خب برای یک مجموعه ی استعمارگر چه چیزی بهتر از اینکه مسئولان یک کشور، صاحب نظران یک کشور و صاحبان رأی در یک کشور، مثل آنها فکر کنند و مثل آنها عمل بکنند؟ کار را برای آنها آسان میکند دیگر. این برنامه ی استعماری فرهنگی است. البتّه مال امروز هم نیست؛ شاید ده ها سال است که این برنامه دارد انجام میگیرد.

متفکّرین سیاست غربی بارها گفته اند به جای اینکه ما مثل دوران استعمار قرن نوزدهمی برویم کشورگشایی کنیم و حاکم نظامی بگذاریم و پول خرج کنیم و اسلحه بفرستیم و جنگ و جدال راه بیندازیم، بهتر از آن و آسان تر از آن و کم هزینه تر از آن این است که نخبگان و زبدگان آنها را بیاوریم فکر خودمان را به آنها تزریق کنیم، آنها را بفرستیم به کشورشان، آنها میشوند سربازهای بی جیره و مواجب ما؛ همانی که او میخواهد، این عمل میکند. شما امروز چنین دولتهایی سراغ ندارید؟ در منطقه ی ما از این دولتها کمند؟ [که ] همان حرفی را میزند که آمریکا میخواهد بزند، همان کاری را میکند که او میخواهد بکند؛ خرجش را هم متحمّل میشود، هزینه اش را هم متحمّل میشود، [امّا] برای او کار میکند. نه فقط از او امتیاز نمیگیرد و پول نمیگیرد، بلکه پول هم خرج میکند؛ امتیازش فقط این است که استکبار مانع سقوط او به دست عوامل مخالف میشود و او را نگه میدارد. یک برنامه ی این جوری دارند برای نسل ما؛ برای همین دانش آموزی که زیر دست شما است همین برنامه را دارند. حالا چقدر بتوانند یا نتوانند بحث دیگری است، امّا این برنامه هست. فکر خودشان را ترویج میکنند، فرهنگ خودشان را ترویج میکنند، زبان خودشان را ترویج میکنند.

اصرار بر ترویج زبان انگلیسی در کشور ما یک کار ناسالم است

من همین جا این حرفی را که گاهی هم گفته ام به مسئولین آموزش وپرورش [تکرار میکنم ]؛ شاید به مسئولین محترم فعلی نگفته باشم امّا قبلها مکرّر گفته ام؛ این اصرار بر ترویج زبان انگلیسی در کشور ما یک کار ناسالم است. بله، زبان خارجی را باید بلد بود امّا زبان خارجی که فقط انگلیسی نیست، زبان علم که فقط انگلیسی نیست. چرا زبانهای دیگر را در مدارس به عنوان درس زبان معیّن نمیکنند؟ چه اصراری است؟ این میراث دوران طاغوت است، این میراث دوران پهلوی است. [مثلاً] زبان اسپانیولی؛ امروز کسانی که به زبان اسپانیولی حرف میزنند کمتر از کسانی نیستند که به زبان انگلیسی حرف میزنند؛ در کشورهای مختلف، در آمریکای لاتین یا در آفریقا کسان زیادی هستند. مثلاً میگویم؛ بنده حالا مروّج [زبان] اسپانیا نیستم که بخواهم برای آنها کار بکنم، امّا مثال دارم میزنم. چرا زبان فرانسه یا زبان آلمانی تعلیم داده نمیشود؟ زبانهای کشورهای پیشرفته ی شرقی هم زبان بیگانه است، اینها هم زبان علم است. آقا جان! در کشورهای دیگر به این مسئله توجّه میکنند و جلوی نفوذ و دخالت و توسعه ی زبان بیگانه را میگیرند؛ ما حالا از پاپ کاتولیک تر شده ایم! آمده ایم میدان را باز کرده ایم و علاوه بر اینکه این زبان را کرده ایم زبانِ خارجی انحصاری مدارسمان، مدام داریم می آوریمش [در مقاطع] پایین؛ در دبستانها و در مهدِکودک ها! چرا؟ ما که میخواهیم زبان فارسی را ترویج کنیم، باید یک عالَم خرج کنیم و زحمت بکشیم. [وقتی ] کرسی زبان را در یک جا تعطیل میکنند، باید تماسهای دیپلماتیک بگیریم که چرا کرسی زبان را تعطیل کردید. نمیگذارند، اجازه ی دانشجو گرفتن نمیدهند، امتیاز نمیدهند، برای اینکه زبان فارسی را یک جا میخواهیم ترویج کنیم؛ آن وقت ما بیاییم زبان آنها را خودمان با پول خودمان، با خرج خودمان، با مشکلات خودمان ترویج کنیم. این عقلائی است؟ من نمیفهمم! این را داخل پرانتز گفتم، برای اینکه همه بدانند، توجّه کنند. [البتّه ] نمیگویم که فردا برویم زبان انگلیسی را در مدارس تعطیل کنیم؛ نه، حرف من این نیست؛ حرف این است که بدانیم چه کار داریم میکنیم؛ بدانیم طرف میخواهد چگونه نسلی در این کشور پرورش بیابد، و با چه خصوصیّاتی.

کشور به چگونه نسلی نیاز دارد؟

خب، این حالا آن نسلی [است ] که سلطه ی بین المللی -نظام سلطه- میخواهد. ما چه؟ ما چگونه نسلی میخواهیم؟ این سوگندنامه خیلی خوب بود؛ این سوگندنامه را من، قبل از اینکه بیایم اینجا، آن طرف آوردند و نگاه کردم؛ حالا هم با دقّت گوش کردم. ضمناً بدانید: سوگند که خوردید، بر شما لازم شد؛ سوگندِ با نیّت که انسان میخورد، این دیگر واجب الاجرا است، باید بر طبقش عمل کنید؛ سوگند خوب بود، سوگندنامه خوب بود.

ایجاد نسلی با هویّت مستقلّ ملّی و دینی

ما اوّل چیزی که لازم است برای دانش آموز خودمان در نظر بگیریم، این است که در او هویّت مستقلّ ملّی و دینی به وجود بیاوریم؛ این اوّلین چیز؛ هویّت مستقل و با عزّت. جوانمان را جوری بار بیاوریم که دنبال سیاست مستقل باشد، دنبال اقتصاد مستقل باشد، دنبال فرهنگ مستقل باشد؛ وابستگی، رُکون[۴] به دیگران، اعتماد به دیگران و تکیه ی به دیگران در وجود او به عنوان یک روحیه رشد نکند. ما از این جهت دچار آسیبیم؛ این را به شما عرض بکنم! شما می بینید یک کلمه ی فرنگی که وارد کشور میشود، فوراً بزرگ و کوچک و عمامه ای و غیرعمامه ای و مانند اینها، همه این کلمه را به کار میبرند. خب چرا آقا جان؟ چرا ما این قدر مشتاقیم و تشنه ایم که تعبیرات فرنگی به کار ببریم؟ چرا؟ این همان حالتی است که به ارث برای ما گذاشته اند. این همان حالت دوران طاغوت است که دوران جوانی خود ما است. بنده یادم است؛ من خودم هم آن وقتی که جوان بودم، کأنّه مسابقه گذاشته بودیم که از این تعبیرات فرنگی استفاده کنیم. هرکه از این تعبیرات بیشتر استفاده میکرد، نشان دهنده ی این بود که روشنفکرتر است و آگاه تر است و مانند اینها. این غلط است. هویّت مستقل، اوّلین چیزی است که ما بایستی در جوان خودمان، در نوجوان خودمان رشد بدهیم و پرورش بدهیم. بعد آن وقت اقتصاد مقاومتی معنا پیدا میکند. این جور نیست که بعد ما برای اینکه بخواهیم اقتصاد مقاومتی انجام بگیرد، مسئولین بالای دولتی بیایند بنشینند صد جلسه پشت سرهم تشکیل بدهند و مرتّب آئین نامه، مرتّب بخشنامه، مرتّب فلان؛ آخرش هم حالا به آن صورتی که کامل است انجام نگیرد. الان خب دارند تلاش میکنند که این اقتصاد مقاومتی تحقّق پیدا کند. وقتی روحیه، روحیه ی استقلال و مقاومت و ایستادگی در مقابل دیگران نیست، خب سخت است دیگر. وقتی عادت میکنیم که یک ذخیره ای را -که در خانه ها معمولاً خانواده های عاقل و بافکر ذخیره هایی نگه میدارند برای خودشان؛ ما هم یک ذخیره ی خداداد داریم و آن نفت است- مرتّب دربیاوریم و بفروشیم، مرتّب دربیاوریم و بفروشیم، بدون ارزش افزوده؛ یک وقت این را تبدیلش میکنیم به یک چیزی که دارای ارزش افزوده است، خیلی خب، قابل قبول است، امّا نخیر، بدون هیچ ارزش افزوده ای، همین [فقط] درمی آوریم و میفروشیم. بعضی از این رؤسای کشورها که آمده اند پیش ما، گله کرده اند که ما تراز تجاری مان با شما همسان نیست، شما به ما بیشتر میفروشید و کمتر میخرید، بنده مکرّر به چندین نفر از اینها گفته ام که آنچه شما میخرید، عمده اش نفت است؛ نفت یعنی پول، نفت یعنی طلا؛ ما ارزش افزوده ای از نفت به دست نمی آوریم؛ ثروتمان را از زیر خاک درمی آوریم و میدهیم به شما. این را نمیشود در حساب تراز تجاری قرار داد. اینها مهم است. هویّت مستقل وقتی بود، از این جور زندگی کردن انسان دور میشود؛ آن وقت اقتصاد مقاومتی معنا پیدا میکند، اقتصاد بدون نفت معنا پیدا میکند، فرهنگ مستقل معنا پیدا میکند.

ما باید شاخصهای ممتاز و برجسته را در دانش آموزمان زنده کنیم؛ بله، در همین سوگندنامه هم بود که فطرت خداداد او را فعّال کنیم؛ بله، درست است