فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تأثیر سنت های محرم بر هویت اجتماعی شیعیان هند :

مقدمه

علی رغم در اقلیت بودن جمعیت مسلمانان در هند[۱]؛ امروزه نیز این کشور یکی از قطب های جمعیتی و فرهنگی جهان اسلام بشمار آمده و شیعیان با قریب به بیست میلیون جمعیت و همچنین نقش و سهم تاریخی و سیاسی حائز اهمیتی که در این کشور بر عهده داشتند همواره مورد توجه محققان و پژوهشگران مطالعات اسلامی در هند بودهاند. در این میان، عمده منابع و پژوهش های صورت گرفته درباره شیعه در هند که عمدتا توسط خاورشناسان صورت گرفته است نیز مربوط به معرفی سنت های آیینی محرم در نزد شیعیان هند بوده است. هرچند مستشرقان عمدتا به بررسی ابعاد نمایشی عاشورا نظیر تعزیه، ماتم، جلوس و همچنین ابعاد ادبی آن مانند سوگوارههای عاشورایی پرداخته اند، ولی بررسی توصیفی و میدانی مناسبی را نیز از تأثیر و کارکردهای سنت های عاشورا در همگرایی و واگرایی اقلیت شیعه هند با مسلمانان سنی و همچنین غیرمسلمانان هند، تأثیر محرم در هویت و قدرت سیاسی شیعه در هند، نقش محرم در تقویت همبستگی اجتماعی شیعیان و دیگر تأثیرات فرهنگی و اجتماعی ارائه کردند.[۲] دلیل عمده توجه خاورشناسان به بررسی سنت های محرم در نزد شیعیان هند را می توان ناشی از تأثیرات عمیق فرهنگی و اجتماعی و هویتی حادثه عاشورا در شیعیان شبه قاره هند برشمرد.

آداب و رسوم مذهبی شیعیان هند بسیار متنوع و گوناگون است. این تنوع و گوناگونی نه تنها در روشها وسنت های برپایی عزاداری بلکه در نوع واکنش و تاثیر آن در مناسبات اقلیت شیعه بویژه با اهل سنت نیز به چشم می خورد. در حالی که مراسم شیعیان در شهرهایی چون لکنهو و اوده بر سنت تعزیه تاکید دارد، درحیدرآباد و اوتاپرادش از آئین ها و شمایل نگاری استفاده می کنند که نشاندهنده نفوذ و تاثیر آداب و سنن بومی جنوب آسیا است . این تمایل و گرایش تلفیقی شبه قاره هند آنقدر قوی است که اگر بخواهیم به شناخت تشیع در هندوستان به صورت تجربه ای زنده و نه صرفا به صورت اعتقادی و مذهبی بپردازیم ، باید آنرا به عنوان تنها یک ویژگی در امتداد زنجیره ای از عادات مذهبی جنوب آسیا تلقی کنیم. محدوده بحث ما در این مقاله در خصوص شیعیان دوازده امامی هند بوده و در آن در خصوص سنت های محرم در نزد شیعیان هند؛ منشاء پیدایش وگسترش این سنت ها؛ بررسی نسبت قدرت سیاسی شیعه در هند با گسترش یا کاهش توجه و اهمیت برپایی سنت های مذهبی؛ تاثیرسنت های محرم در واگرایی یا همگرایی شیعه با سایر مذاهب و ادیان در هند؛ بررسی نسبت هویت شیعی در هند با سنت – های آیئنی محرم؛ نقش محرم در پیوستگی های داخلی و بیرونی اقلیت شیعه در هند؛ بویژه آن دسته از سنت ها که کنش جمعی وهویت بخش شیعیان هند بشمار می آیند پرداخته می شود.

از دیگرسوی؛ سنت ها و آئین های مذهبی در مطالعات فرهنگی واجتماعی هند اهمیت بسزایی دارد و به لحاظ پیشینه تاریخی نیز گروههای مذهبی در هند عمدتا براساس عناصری چون معابد و زیارتگاهها، مراسم، نمادها و سنت هایی شناخته می شوند که آنانرا با سایر فرق و ادیان متمایز می سازد.

دیگر اینکه؛ محرم یکی از متغیرهای اصلی در تحولات اجتماعی و فرهنگی و عامل مهم درهویت سازی اقلیت شیعه در هند دانسته که نوعی قواعدسازی مربوط به نحوه روابط درونی و همچنین پیوندهای اجتماعی و فرهنگی شیعه با سایرگروههای مذهبی و قومی در این کشور را نیز در قالب همگرایی و گفتگو و بعضا واگرایی و تعارض بدنبال دارد. لذا سنت های آئینی محرم در هند علاوه بر تنوع و تفاوتهای موجود در آن در نواحی مختلف هند، گاهی منجر به بروز تضادهای ایدئولوژیکی شیعه و سنی شده و در منطقه ای عامل پیوست و همبستگی آنان با سایر مذاهب و فرق بشمار می رود. دیگر اینکه؛ سنت های آئینی محرم در میان شیعیان هند علاوه بر وجه مذهبی آن، از دیرباز نشانه ای از گرایش های فکری، هنجارها، باورها و عنصر برجسته از هویت تاریخی و مذهبی آنان محسوب می شده و علاوه بر تاثیرگذاری آن برفرایند سیاسی شدن هویت شیعی بویژه در دوران حکومت های شیعی مذهب در هند، نوعی قواعدسازی مربوط به نحوه روابط درونی و همچنین پیوندهای اجتماعی و فرهنگی شیعه با سایرگروههای مذهبی و قومی در این کشور را نیز در قالب همگرایی و گفتگو و بعضا واگرایی و تعارض بدنبال داشته است.

جمعیت و پراکندگی شیعیان هند

بر اساس گزارش سال ۲۰۰۱م کمیته ساچر[۳]، مسلمانان به عنوان بزرگترین اقلیت دینی در این کشور، ۱۳/۴ درصد از کل جمعیت هند را تشکیل می دهند. (کوکبی، ۱۳۹۳: ۱۱) هر چند آمار دقیقی از جمعیت شیعیان هند وجود ندارد، ولی جمعیت شیعیان هند حدود ۱۰ درصد از کل جمعیت مسلمان را شامل می شوند. (نقوی، ۱۳۹۰: ۴۶) به دلیل امتناع اقلیت ها از سرشماری، تلاش حکومت ها در کم شمار نشان دادن جمعیت اقلیت ها و همچنین ارائه آمارهای اغراق آمیز از سوی اقلیت ها، کمتر می توان آمار دقیقی از اقلیت های شیعه در جهان به دست آورد.

از بدو پیدایش تشیع در هند شیعیان بنا بر مقتضیات فرهنگی و قومی در مناطق مختلف سرزمین هند به ویژه مناطق مسلماننشین پراکنده شدند. کمترین شمار شیعه در ایالت آسام و بیشترین تعداد آن ها در پنجاب و دهلی متمرکز شده است. (هالیستر، ۱۳۷۳: ۳۲۰) هند پس از ایران دارای بیشترین جمعیت شیعه در میان کشورهای مختلف جهان است و در زمان یوسف عادل شاه – اواخر قرن دهم ه ق – برای مدتی تشیع مذهب رسمی اعلام شد.[۴]

شیعیان دوازدهامامی در لکنهو و، جامو، کشمیر، کلکته، دهلی، احمدآباد، گجرات، بمبئی، حیدرآباد و پونا سکونت دارند. در بین شیعیان؛ فرقه های بهره – شش امامی – ممون -چهارامامی – اغلب در ایالت «مهاراشترا» ساکن اند.[۵] هرچند جمعیت شیعیان در مقابل سایر اقوام، در اقلیت می باشد، ولی همواره به دلیل نقشی که در موازنه قدرت سیاسی در نظام حزبی هند بر عهده داشتند مورد توجه بودند. لکنهو و حیدرآباد دو مرکز مهم شیعی در هند بشمار می آمد که حوزههای بزرگ دینی در آن واقع شده بود. (۱۶. p ,2005 Howarth,)

مؤلفه های هویت ساز تشیع در هند

در پژوهش علمی درباره شیعه در هند باید به چند نکته اساسی به عنوان مؤلفه های هویت ساز تشیع در هند اشاره کرد. توجه به این مؤلفه ها ازآن رو حائز اهمیت است که می تواند ما را در درک بهتر کارکردهای اجتماعی سیاسی و مذهبی سنت های محرم در اقلیت شیعه در هند یاری نماید.

۱. شیعیان هند خود اقلیتی در میان یک اقلیت بزرگ تر دیگر، یعنی اهل سنت به شمار می روند.

این ویژگی به دلیل تأثیرات اجتماعی، فرهنگی و مذهبی آن که بعضا منجر به منازعات مذهبی اقلیت شیعه با سنی شده یا در نحوه مناسبات شیعه و سنی و همچنین اجرای سنت های مذهبی تأثیرگذار است مورد توجه بوده است. (۱۳. p ,2005 , Howarth)

۲. هرچند به نظر می رسد که تشیع به عنوان آیین اسلامی، با بافت مذهبی جنوب آسیا تفاوت دارد و دیدگاه توحیدی آنان با آیین نمادین چندخدایی هندوئیسم در سطح عمومی منافات دارد، ولی از دیگر سوی قدرت تلفیق و سازگاری محیطی و مذهبی در شبه قاره هند یکی دیگر از مؤلفه های هویت ساز به شمار می آید که معرف محیط مذهبی آسیای جنوبی است. آنچه کلارنس مالونی[۶] انسانشناس آن را ویژگی مذاهب فطری، اصیل و سنتی (بودایی، هندوئیسم و جاینیزم) می نامد. به عبارت دیگر، می توان از آن به توانایی و قابلیت آن ها در سازگار شدن با حجم عظیمی از مبانی مغایر و مختلف یاد کرد. (۱۹۷۰:۱۹۹ ,aziz)

۳. مؤلفه دیگر، نسبت حادثه کربلا با هویت شیعی در جنوب آسیاست. خاورشناسان برداشت ها و دیدگاههای متفاوتی نسبت به منشأ و خاستگاه اصلی شیعه در هند دارند. گروهی از مستشرقان از جمله بروکلمان (بروکلمان، بی تا: ۳۱۹) بر این باورند که آغاز ظهور تشیع را باید در واقعه کربلا و بعد از شهادت امام حسین (ع) جست وجو کرد. دیوید پینالت[۷] نیز از جمله طرفداران این نظریه بوده و پس از توصیف حادثه کربلا آن را مقدمه لازم برای مطالعه و شناخت شیعه در آسیای جنوب شرقی می داند. (۱۹۹۷: ۲ ,Pinault)

وی در توجیه نظریه خود به ادعای نویسندگان شیعه هندی مبنی بر پیوند تشیع هندوستان با نبرد کربلا استناد می کند. این نویسندگان روایتی را به این مضمون نقل کردهاند که امام حسین (ع) خواهان پناهندگی به هند بود برای اینکه همسرش شهربانو نسبت سببی با پادشاه هندوستان چاندراکوپتا[۸] داشت . یک گروه از جنگجویان هند نیز به نام برهمن های موهیل به عراق رفته و با کمک به مختار ثقفی انتقام شکست حسین (ع) را گرفتند و از اوایل قرنهای هفتم و هشتم نیز هندوستان پناهگاه شیعیانی بود که مورد آزار و اذیت خلیفه دمشق و بغداد قرار می گرفتند. (Pinault,1997:37)

محرم؛ فرصت اعلام وفاداری مذهبی و نمایش سیاسی

قطب شاهیان را باید بانی و حامی هیئت های عمومی عزاداری محرم برشمرد و آن ها تعدادی زیارتگاه شیعی را در حیدرآباد بنا کردند و با تحکیم روابط خود با دولت شیعی صفوی ایران در تلاش برای اتحاد نیروها علیه سلطنت قدرتمند مغول (که عمدتا سنی بودند) برآمدند. (هالیستر، ۱۳۷۳: ۱۳۱-۱۳۴) نکته دیگری که باید بدان اشاره کرد، تأثیر زوال قدرت سیاسی شیعه هند بر اجرای مراسم محرم است. در قرن هفدهم فرمانروای مغول، یعنی اورنگ زیب[۹] از سلطان قطب شاهی به عنوان ظالمی یاد می کند که تمام پیروان خود را از مذهب ناب سنی منحرف کرده، به هم پیمانی با پادشاه ایران درآمده است ؛ بنابراین ، مجازات نکردن چنین مرتد و بدعت گذار و ممنوع کردن برپایی مراسم محرم را قصور و کوتاهی در وظیفه این امپراتوری اسلامی می داند.(همان)

در قرن هجدهم و در پی کاهش قدرت متمرکزشده مغول در دهلی، ایالت تحت نفوذ شیعه، یعنی «اوده» توانست استقلال و خودمختاری سیاسی خود را به دست آورد. بزرگان و اشراف که عمدتا مهاجران ایرانی بوده و از موقعیت های درجه دو در سلسله مغول برخوردار بودند در پی استقلال «اوده» به این منطقه آمدند. اشراف شیعه نیز از طریق برگزاری مراسم عمومی محرم در مرکز شهر «لکنهو» و همچنین به کارگیری علمای اصولی که در حوزه های دینی ایران و عراق تعلیم دیده بودند قدرت جدید و نوپای خود را علنی ساختند. «لکنهو» به عنوان مکانی که طی محرم درگیریهای فرقه ای در آن رخ می داد از شهرت و آوازه نامطلوبی نیز برخوردار بود.

گرچه درعین حال باید تأکید کرد که این مراسم شیعیان در دورهای نقشی مثبت و چون پل وحدت و همسویی را در لکنهو بر عهده داشت. (۱۹۹۸:۲۹ , Hjorshoj. K)

در این خصوص همچنین به حضور مهاجران ایرانی در دربار امپراتوری سنی مذهب مغول و تأثیر آن در تعدیل مواضع مغولان نسبت به شیعه و فراهم سازی فرصت های مناسب برای برپایی آزادیهای مذهبی باید اشاره کرد. دوران سلطنت پسر همایون، اکبر و جانشینان بلافصل او شاهد افزایش حضور مهاجران ایرانی بود که در میان آن ها بازرگانان، شعرا و هنرمندان بودند.

سلطنت و حکمرانی اکبر دوره مدارا با شیعیان به شمار می آمد. حمایتی که شیعه در این زمان از آن برخوردار بود نشاندهنده وحدت التقاطی مورد حمایت دربار اکبر همراه با آمیزهای از اصول هندی، زرتشتی و اسلام عرفانی است. اکبر خود به طور خاص حامی تشیع نبود، بلکه در فضا و محیطی که او از دین الهی و مفهوم صلح جهانی سخن می گفت پایبندی مذهبی فرد بیش از وفاداری فردی به امپراتور اهمیت داشت. (رضوی, ۱۳۸۱، ۵۰-۲۵۰) با سلطنت اورنگ زیب (۱۷۰۷-۱۶۵۸) که مراسم شیعی را در امپراتوری مغول ممنوع و به قلمرو قطب شاهی دکن و به نام آیین درست سنی حمله کرد این مدارا و تعامل به پایان رسید. (۱۹۹۷:۱۱ ,Pinault)

حاکمان قطب شاهیان سنت پایدار حمایت دولتی از مراسم محرم را پایه ریزی کردند. قطب شاهیان آگاهانه از مراسم عمومی شیعیان برای ایجاد یک ویژگی فرهنگی مشترک میان افراد مختلف شهر دکن بهره می گرفتند. سنت های مراسم محرم حیدرآباد تأثیرپذیری ابعاد مختلفی از مذاهب اسلام و هندو را نشان می دهد. بااین حال، در سال ۱۶۸۷ دولت قطب شاهی توسط اورنگ زیب ساقط شد و سلسله آصف شاهی با حمایت مغول ها تأسیس شد که درنهایت استقلال خود را نیز به دست آورد. (۱۹۸۰:۲۵ ,Schimmel) در دوره استعمار بریتانیایی، قلمرو آصف شاهی با مرکزیت حیدرآباد به عنوان یک دولت محلی خودمختار شناخته شد و تا الحاق اجباری هند بعد از دوره استعمار، زمانی که از شمال در سال ۱۹۴۸ مورد حمله قرار گرفت استقلال خود را حفظ کرد. حاکمان آصف شاهی سنی بودند (احتمالا به استثنای آخرین حاکم) اما وزرای شیعه بی شماری در اختیار داشتند و اقدام قطب شاهی در حمایت و برگزاری مراسم عمومی محرم را ادامه دادند. این در حالی بود که آن ها بر جمعیتی که اکثر آن ها هندو بودند حکمرانی می کردند. چنین حمایتی سبب شد که شیعیان حیدرآباد دولت را ولی نعمت خود بدانند. (۱۹۹۸:۲۹. Hjorshoj K)

تأثیر محرم در مناسبات شیعه با سایر مذاهب

بررسی تأثیر محرم در واگرایی یا همگرایی اجتماعی اقلیت شیعه با سایر فرق و ادیان از دیگر موارد مورد توجه در مطالعه جامعه شناختی سنت های مذهبی محرم در هند بشمار می رود.

مشارکت سنی ها و هندوها مراسم محرم را فراگروهی کرده است . دلیل این ویژگی جامع و همگانی محرم را باید مربوط به ارتباط میان مذهب و جامعه در هند سنتی برشمرد. در گذشته به خصوص دوره مغول نیز هویت شخصی فرد توسط مقامات مذهبی شکل نمی گرفت، بلکه وفاداری شخص به یک ارباب یا حامی از طبقه اشراف که می توانست برای او شغلی را فراهم کند بستگی داشت. این شبکه حمایتی که شامل جامعه مغول بود به جای آنکه به لحاظ کانونی، سراسری و همگانی باشد به یک منطقه محدود بود. این تمرکززدایی به حوزه مذهب نیز کشیده شده و در روابط اجتماعی و همچنین کیفیت برپایی سنت های آیینی و مذهبی شیعیان نیز تأثیر گذاشته است. (۱۹۸۰:۸۹ ,Schimmel)

برخی از خاورشناسان همانند جان کول[۱۰] از مذهب رایج بومی جنوب آسیا به عنوان دین فرافرقه ای هند توصیف می نماید. کول متذکر می شود که این فضای مدارا و تساهل میان فرقه ای برای علمای شیعه که از ایران و عراق آمده بودند و برای افزایش قدرت خود نزاع می کردند نفرت انگیز بود، زیرا این دانشمندان برخلاف مدرسه بسیار محافظه کار اخباری که به روحانیون برای بهره گرفتن از اجتهاد آزادی عمل در تمام ابعاد زندگی اعم از مذهبی اجتماعی و سیاسی داده شد به شکل اصولی به قوانین شیعه پایبند بودند. اصولیون گرچه بهره گیری از مهارت عقلانی را در احکام فقهی تقویت می کردند، ولی استقلال مذهبی و عقلانی را در میان مردم محدود می کردند، زیرا روحانیون اصولی تأکید داشتند که شیعه باید از یک عالم زنده به عنوان مرجع تقلید پیروی کنند. روحانیون اصولی لکنهو برای حفظ پایگاه نفوذ و اختیارات خود بی وقفه در تلاش بودند که مرز میان پیروان مذاهب در شهر را مشخص و تعیین کنند؛ آنها از عمل تبری که همراه با لعن و نفرین علنی سه خلیفه اول بود حمایت می کردند تا از این طریق شرکت کنندگان سنی در مراسم سالانه را فراری دهند. (۱۹۸۸:۳۴ ,Cole)

در سال ۱۸۰۳ سید دلدار علی نصیرآبادی روحانی اصولی با توجه به شرکت کنندگان هندو در مراسم محرم فتوایی به این مضمون صادر کرد که (تا هر زمانی که کسی مطمئن نشده که فردی که بی دین متولد شده است تمام اعتقادات ضروری را پذیرفته، باید او را کافر قلمداد کرد حتی اگر بر امام حسین ع گریه کند.) و سایر روحانیون اصولی نیز قوانین فقهی شیعه را بر این اساس تفسیر کردند تا اثبات کنند که تماس با هندو طبق رسوم مذهبی آلودهکننده است. دولت «اوده» خود چنین تبعیضی را به طور حسابشده تأیید نمی کرد. شیعه همیشه در اقلیت بود؛ بنابراین ، دولت ضرورتا به حمایت شهروندان سنی و هندو متکی بود. بااین حال حوادث اواسط قرن نوزده (اشغال اوده توسط بریتانیا در ۱۸۵۶، قیام ۱۸۵۷ و شکست تلاش هند برای استقلال) به تقسیم قدرت شتاب بخشید. دولت قدیمی تحت سلطه شیعه اوده از میان رفت و از اقلیت شیعی دولتی ضعیف و آسیب پذیر بر جای ماند که دیگر نمی توانست از جایگاه اجتماعی ممتازی برخوردار شود. حامیان اشرافی و شبکه های حمایتی فروپاشید و سیاست نوظهور مشارکت گروهی جایگزین آن شد. علمای اصولی لکنهو در پی ریزی زیربنایی برای هویت سیاسی در راستای خط سیر گروهها و اقلیت ها مؤثر بودند. در اواخر قرن نوزدهم و بیستم سادهترین روش برای بسیج مشارکت عمومی در سیاست از طریق توسل به هویت مذهبی بود.( ۱۹۸۸:۲۴,Cole)

شیعیان شهر لکنهو به علت موقعیت ناامنی که به عنوان یک اقلیت بدون حمایت و پشتیبانی دولت برخورداربودند و ترس شدیدی که از حذف و هضم اقلیت شیعه در جامعه در حال رشد و به لحاظ فرهنگی پرشور و حرارت سنی وجود داشت، موجب شد که به اظهار تفاوتهای مذهبی و فرقه ای روی آورند. عملی که نه تنها تبری را در برداشت، بلکه تلاش می شد که مراسم محرم شکل تازهای به خود بگیرد به طوریکه به فضای سوگواری و ماتم که مراسم از آن نشأت می گیرد تأکید مجدد شود. رهبران جامعه شیعه قوانینی را در ممنوعیت نمایش هایی که خاص تعزیه سنی بود را اعلام کردند تا در مراسم محرم لازم الاجرا باشد. Hjorshoj) (1988,291, سنی ها که علی رغم سهم خود به عنوان اکثریت مسلمانان لکنهو از قدرت شیعیان در فضای جدید سیاسی آگاه بودند آیین های خاص خود را در مراسم محرم داشتند. آنها به طور علنی به مدح صحابی به ویژه سه خلیفه که در عمل تبری توسط شیعه نفرین و لعن می شدند می پرداختند.

نکته حائز اهمیت دیگر اینکه محرم فرصت و مجال مناسبی را برای شیعه برای دفاع از هویت جمعی شان فراهم می آورد، زیرا شیعیان به عنوان یک طبقه متمایز و متفاوت از مسلمانان سنی به ندرت می توانستند در سطح عمومی جامعه و تاریخ هند ظاهر شوند و به معرفی ابعاد شیعی اسلام در هند بپردازند. (۲۹۱. p ,1988 Hjorshoj. K,) این رفتار شیعه را باید به عمل تقیه که نوعی کتمان مذهبی و پنهان کردن هویت خود به عنوان شیعه محسوب می شود مرتبط دانست.

شیعیان لکنهو که در سنت های محرم با سنی ها اختلاف دارند در این ماه فرصتی می یابند که از تقیه به مطالبه صریح هویتشان تغییر رویه دهند؛ ازاین رو، مکانی را به خود اختصاص می دهند تا پایگاه و منزلت اجتماعی شان را به صورت اقلیتی مصیبت زده و رنج دیده و حامی حسین (ع) و شهدای کربلا به عنوان «قربانیان تاریخ» و به عنوان تعداد اندکی مؤمن پرهیزگار که همیشه توسط ستمکاران مورد حمله و تعدی قرار می گیرند نشان دهند. نتیجه تأسف بار چنین درگیری ها آن بود که دولت شهر لکنهو به کرات هر شکل از مراسم عمومی محرم را غدغن کرده است. (۱۹۸۷: ۱۴۲ ,b.Freiag)

از دیگر سوی، محرم فرصتی است برای همگرایی و تقویت همبستگی های اجتماعی اقلیت شیعه با اهل سنت و هندوها. هر چند در پارهای از مناطق هند، سنی ها و هندوها آیین خویش را در مراسم محرم به حدی وارد ساخته اند که صورت آن را دگرگون کردهاند. مثلا در جنوب گجرات پس از روز چهارم، مراسم محرم به جشن و شادی تبدیل می شود و تا روز عاشورا جشن و سرور ادامه می یابد. یا برای سنی های حنفی، تعزیه های شیعه و اظهار اندوه و ماتم در کوی و برزن که گویی مخالفت و ضدیت با مشیت الهی است، دست کم غیرمعمول و خلاف اصول است، ولی صرفنظر از این مطالب در بسیاری از مناطق شمار کثیری از سنی ها در مراسم محرم شرکت می کنند، به گونه ای که تعداد هندوها از شیعیان افزونتر می شود. در توجیه مشارکت سنی ها و هندوها علاوه بر جایگاه امام حسین (ع) به عنوان نواده پیامبر (ص) در نزد اهل سنت به این نکته باید اشاره کرد که قلب انسان تشنه تفاهم و همدردی است و این چیزها را در اسلامی خشک و غیرقابل انعطاف (اسلام سنی) که تنها بر قدرت قاهره تأکید دارد نمی توان یافت . آن نایافته بشر را باید در توسل و شفاعت و جنبه انسانی آن جست که تا اندازهای خواسته بشر را در دیانت اسلام برآورده می کند. دیگر اینکه شرح وقایع کربلا برای هندوان جاذبه دارد و ایشان را متأثر می کند. در «بیهار» برخی از کاست های پست درواقع حسن (ع) و حسین (ع) را به عنوان خدایان خود می پرستند. حتی بین کاست های اصیل هندو، مردان و زنان نذر می کنند که اگر صاحب فرزند پسر شوند او را چند سال به عنوان «پیک» به چاکری عزاداران محرم بفرستند. (۱۹۸۷ ,b.Freiag)

«آرنولد» در کتاب نقش علما در ترویج شیعه می گوید: «راجه های بت پرست در شمال گجرات با وعاظ و تجار شیعه خوشرفتاری می کردند و از احسان و نیکی نسبت به آن ها دریغ نمی ورزیدند و گروه زیادی از بت پرستان در ظل مساعی این وعاظ تشیع را پذیرا شدند.» (هالیستر، ۱۳۷۳: ۳۲۰)

«دیوید پینالت» در نوشتار خود درباره جنبه های تأثیرگذاری محرم در ایجاد همبستگی اجتماعی شیعیان با سایر فرق می گوید: «مراسم مذهبی محرم نمودی است از کارکرد سنت های مذهبی برای ایجاد ارتباطات فرقه ای و گروهی؛ بنابراین، تعجب آور نیست که هیئت های عزاداری در برخی مناطق از جمله «له» برای نشان دادن و تأکید بر وحدت و همبستگی مسلمانان در برابر تنش های قومی استفاده می شود و به عنوان بخشی از پروسه بهبود روابط از مراسم مذهبی برای در کنار هم بودن و گرد هم آمدن مسلمانان با هندوها و بودایی ها در کنار هم و در فضایی صمیمی و فارغ از درگیری استفاده می کنند.» (۱۹۹۷:۳۲۰,Pinault) وی در بخش دیگر از تحقیقات میدانی خود به تأثیرات فرهنگی و اجتماعی برخی از سنت های محرم شیعی در ایجاد تم