فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶)

با فایل فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) شامل 78 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران (۶) :

در خلال تدوین این یادداشت ها، کتاب پراطلاع تاریخ چاپ سنگی در ایران، حاصل سال ها کوشش و جست وجوی خانم الیمپیادا پاولونا شچگلوا، فهرست نگار نسخه های خطی در مجموع سن پترزبورگ انتشار یافت.[۱] اطلاعات این کتاب و کتاب اولریخ مارزلف، آلمانی و پژوهش گر تاریخ چاپ سنگی درایران، روی هم گوشه هایی از تاریخ نشر در عصر قاجار را روشن می کند. اهمیت کتاب خانم شچگلوا در این است که او کتاب های چاپ سنگی ایران در عصر قاجاریه و موجود در مجنوع سن پترزبورگ را به دقت بررسی کرده و اطلاعات متنوعی دربار بانیان، چاپ گران و چاپخانه های سنگی، خوش نویسان، کتابفروشان و جنبه های مختلف ظاهری و مادی کتاب ها به دست داده است. زمانی که والنتین ژوکفسکی(۱۸۵۸- ۱۹۱۸) ایران شناس روس و پژوهش گر معروف در زمین فرهنگ عامه، در ایران به سر می برد، مقادیری کتاب فارسی چاپ سنگی خرید و همراه خود به روسیه برد. کتاب های او که در مجموع دانشگاه سن پترزبورگ نگاهداری می شود، از جمل منابعی است که خانم شچگلوا بررسی کرده است.[۲] در مجموع سن پترزبورگ، از ۹۳۸ عنوان چاپ سنگی یاد شده، ۴۶۱ عنوان آن دربار ادبیات، ۲۳۳ عنوان در باب جغرافی، تاریخ، زندگی نامه، برخی رشته های علمی، ۱۵۰ عنوان مذهبی، ۶۱ عنوان آموزشی و ۳۳ عنوان متفرقه بوده است. مجموع چاپ سنگی سن پترزبورگ از مجموع چاپ سنگی کتابخان آستان قدس رضوی(۷۷۱ عنوان فارسی) و مجموع فهرست شده در فهرست موز بریتانیا (۳۲۵ عنوان سنگی فارسی) بیشتر است.[۳]

از اطلاعات استخراج شد خانم شچگلوا برمی آید که بیش از هشتاد کتابفروش در ایران، و شماری از آنان چند دهه دست در کار چاپ سنگی کتاب بوده اند.[۴] جز تبریز که پیشگام صنعت نشر و صنعت چاپ حروفی و سنگی بوده، و تهران به عنوان مرکز حکومت، وجود چاپخان سنگی در شهرهای اصفهان، بوشهر، شیراز، و مشهد از عصر ناصری به بعد قطعی است. در سال های انقلاب مشروطه(از ۱۳۲۴ ق به بعد) شمار چاپخانه های سنگی در ولایات افزایش یافته که به چاپ روزنامه، رسان پرطرفدار عصر مشروطه، می پرداخته اند.

در شهرهایی که به شیو چاپ سنگی تکثیر شده و به دست ما رسیده است، از وجود چاپخانه در شهرهای اراک، اردبیل، رشت، قزوین، کرمان، همان، یزد، و چند شهر دیگر خبر می دهد.[۵] از نکات دیگری که شاید اشاره به آن سودمند باشد، این است که در شماری از شهرستان ها برای صرفه جویی در هزینه ها و کاهش قیمت کتاب، خود مستقیما از تبریز و تهران، و از استانبول و بمبئی کتاب تهیه، و خوش نویسان محلی از روی آنها استنساخ می کردند. شماری از شیرازیان در بمبئی ناشر و چاپ گر بودند و از ناشران ایرانی در شیراز و شهرهای دیگر سفارش می پذیرفتند. خوش نویسان در ایران، کتاب ها را می نوشتند و به بمبئی می فرستادند و در آنجا با کیفیت به مراتب بهتری(البته به استثنای کاغذهای آنها ) چاپ می شد و شماری از آنها باز می گشت و در بازار کتاب ایران به فروش می رسید.[۶] این دادوستد فرهنگی میان ایران و هند سال ها ادامه داشته است، و کتاب های انتخاب شده در ایران که برای تکثیر به هند فرستاده می شد، در جامع فارسی زبان مقیم شبه قار هند خوانندگانی داشت. حتی کتاب های چاپ سنگی هند به صفحات ماوراء النهر و به میان فارسی خوانان صفحات قفقاز و تاتارستان می رفت. اگر رویدادهای سیاسی این گونه مناسبات فرهنگی را نمی گسست، سیر و مسیر دادوستدهای فرهنگی به گون دیگری می بود.

از اطلاعات استخراج شده از کتاب های چاپ سنگی، چند نکت روشن گر دربار تاریخ نشر در عصر قاجار، به ویژه در دو عصر ناصری و مظفری، مناسب یادآوری است. شماری از کتابفروشان، سفارش دهنده بودند و در مقام ناشر عمل می کردند. به کسی که می توانست کتابی را برای تکثیر به شیو چاپ سنگی آماده کند، به اصطلاح امروز ما «ویراستار»، سفارش می دادند، متن آماده شد«ویراستار»را به چاپ گر می سپردند، و کتاب های چاپ شده را یا مستقیما می فروختند، یا به کتابفروش های دیگر هم می دادند. از شمار کتابفروش ناشرانی از این دست رقم دقیقی نداریم.

شماری از صاحبان چاپخانه های سنگی به همان شیوه ای که گفتیم عمل می کردند، اما عد آنها زیاد نبود، زیرا باید مستقیما سرمایه گذاری می کردند، بعد هم کتاب های چاپ شده را در اختیار کتابفروشان می گذاشتند و معلوم نبود سرمایه شان کی برمی گردد. افزون بر این، مانند کتابفروشان نبودند که با خریداران کتاب تماس مستقیم داشته باشند. ازاین رو مظن بازار کتاب دستشان نبود، و احتمال خطا در محاسبه وجود داشت. به همین علت، چاپ گرها معمولا سراغ سرمایه گذاران می رفتند، و آنها را به سرمایه گذاری در چاپ کتاب های خاصی تشویق می کردند.

شماری از مؤلفان و مصححان، خود بانی نشر می شدند، به اصطلاح امروز: مؤلف-ناشر؛ مصحح-ناشر بودند، اما شمار اینها هم زیاد نبود.

بانیان نشر، رقم عمده ای را تشکیل می دادند. آنها سرمایه و امکانات داشتند و با مقاصد مختلف اقتصادی، مذهبی، سیاسی اجتماعی، فرهنگی، خیرخواهانه، شهرت طلبانه هزینه های نشر کتاب ها را تأمین می کردند. گاه تماس مستقیم آنها با ناشر کتابفروش بود، و گاه با چاپ گر، مطالع دقیق تری دربار بانیان و دسته بندی آنها ضرورت دارد.

حامیان هم در این میان بودند، معمولا افراد صاحب قدرت و نفوذی که ناشر نام آنها را در صفحات آغازین کتاب های خود چاپ، و به این طریق از سرمایه گذاریش دربازاری نه چندان مطمئن حفاظت می کرد.[۷]

عصر مظفری و تحولاتی در نشر

پس از قتل ناصر الدین شاه در ۱۳۱۳ ق، پایان یافتن دور حکومت سلطانی مقتدر، سلطانی که گذشته از مداخلاتش در جزئیات ادار امور حکومتی، به سبب توجه و علاقه های شخصی متنوعش به جنبه هایی از امور فرهنگی، رویدادها از نظر او پنهان نمی ماند، فرزند ناتوانش از همه جهت، و بدون علاقه های پدرش، با نام مظفر الدین شاه به حکومت رسید (۱۳۱۳-۱۳۲۴ ق) . آغار حکومت او با سال های پایانی سد نوزده همزمان بود، تقریبا پنج سال پیش از شروع سد بیست، سال هایی که سیر رویدادها برکنار نبود، به ویژه آنکه نخبگانی دگراندیش، چه درون ساختار حکومتی، چه بیرون از آن، انتقال قدرت از سلطانی مقتدر به شاهی ناتوان، و تغییرات اجتناب ناپذیر در دربار، و در حلق نخست گرد شاه را زیر نظر داشتند. شتاب گرفتن رویدادها از مرگ ناصر الدین شاه به بعد، تأثیرهای خود را بر هم بخش های جامعه بر جای می گذاشت، و نشر هم از این تأثیرها برکنار نبود.

ایران در آستان تغییر سد نوزده به بیست، بنا به برآوردها بین هشت تا ده میلیون تن جمعیت داشته است که حدود بیست درصد آن شهرنشین، و بقیه کشاورز، روستانشین، ایل نشین، دامدار و عموما، جز شماری بسیار اندک، بی سواد بوده اند. بنا به برآورد، تهران بیش از دویست هزار، تبریز حدود صد و هشتاد هزار، اصفهان حدود صد هزار، مشهد نزدیک به هشتاد هزار تن جمعیت داشته اند. در شهرهای دیگر ایران، که شمار آنها را صد شهر برآورد کرده اند، جمعیت از ده هزار تا چهل هزار تن بوده است.[۸] تحرکات روشن گرانه از سوی شماری از دگراندیشان، در زمینه های آموزشی، فرهنگی، روزنامه نگاری، و محفل ها و انجمن های فکری از سال های نخستین عصر مظفری، نخست در تهران در میان لایه هایی از طبق متوسط شهرنشین با گرایش های فرهنگی و متمایل به تجددخواهی، و اندک اندک در چند شهر بزرگ دیگر آغاز شد. موج تأسیس مدرسه های خصوصی برای آموزش پسران و به شیو جدید و متفاوت از مکتب خانه ها و مدرسه های سنتی، حدودا دو سال پس از قتل ناصر الدین شاه، با تأسیس مدرس رشدیه در ۱۳۱۵ ق در تهران به راه افتاد. سال بعد هفت مدرس دیگر به نام های مدرس ابتدائیه، ادب، افتتاحیه، دانش، سادات، شرف، علمیه در تهران تأسیس شد و پس از آن نیز تأسیس مدرسه های پسرانه ادامه یافت. مدرسه های دخترانه ظاهرا پس از پیروزی و استقرار مشروطیت تأسیس شد.[۹] در تأسیس مدرسه های پسرانه، دگراندیشان و روشن اندیشان همچون رشدیه، احتشام السلطنه، دولت آبادی، ناظم الاطبا، مترجم الدوله، مفتاح الملک و دیگران پیشگام بودند. تأسیس این گونه مدرسه ها، شکل گرفتن هیأت آموزش گرانی که باید مواد درسی جدیدی برپای درسنامه های آموزشی جدید تدریس می کردند، و افزایش شمار دانش آموزان این مدرسه ها و تأثیرهای آنها بر خانواده ها و اطرافیانشان، از عامل های مؤثر بر تغییر روند نشر به شمار می آمد.

دربار مدرس رشدیه این یادآوری شاید بی فایده نباشد که به تقلید از مدرسه های عثمانی ساخته شد. در آنجا به مدرسه های ابتدایی عموما«رشدیه»می گفتند.[۱۰] این مدرسه، به سرعت موفقیت و شهرتی به دست آورد، و شمار بسیاری دانش آموز به مدارس همانند آن جذب شدند. گفته شده است در مدت کوتاهی شمار شاگردان مدرسه های ابتدایی در تهران از ۳۰۰۰ تن افزایش یافت. در عین حال به همت همان نخبگان دگراندیش، دوره های آموزشی ویژ بزرگسالان(کلاس های اکابر) هم برگزار شد[۱۱] که اقدامی بی سابقه از سوی نهادهای مدنی غیردولتی بود. میرزا علی خان امین الدوله (۱۲۵۹ -۱۳۲۲ ق) که در آغاز حکومت مظفر الدین شاه از ۱۳۱۴ تا ۱۳۱۶ ق صدر اعظم بود و از اصلاحات امور مملکت سخن می گفت، از تأسیس مدرسه های جدید پشتیبانی می کرد. در یادداشت های میرزا یحیی دولت آبادی، این عبارت آمده است: «به واسط تغییر سلطنت [از ناصر الدین شاه به مظفر الدین شاه] و تشویقات شخص اول دولت [امین الدوله] هیجان فوق العاده در افکار تجددخواهان هویدا گشته، هوای مملکت روشن، و ساحت آن گلشن تصور می شده. . . »[۱۲] است. از این اشاره که ذوق زدگی ناشی از تغییر حکومتی در آن نمایان است، معلوم نمی شود که تشویقات صدر اعظم از چه نوع و تا چه حد غیرفردی و غیرلفظی بوده است. در یادداشت های محمد علی تهرانی(کاتوزیان ) هم به «حمایت امین الدوله »اشاره شده است[۱۳]، اما این اشاره هم به روشن شدن ابهام کمکی نمی کند. البته در لای نخبگان حکومت گر قاجاری که همدیگر را خوب می شناختند، یا پیوندهای نسبی و سببی باهم داشتند، آن گونه حمایت ها و تشویق های لفظی، و چه بسا مساعدت هایی پنهانی، جای تعجب ندارد. آنچه از عملکرد نهاد دولت در دور مظفری آشکار است، نه تنها دولت و حکومت از روند تجددگرایانه ای که در این زمینه مدّ نظر ماست، حمایت نکرد، بلکه دونهاد فعال و تأثیرگذار عصر ناصری(مدرس دار الفنون، و دار الترجمه در وزارت انطباعات) رو به افول نهاد. شاه جدید برخلاف پدرش که به ترجمه و نشر کتاب های تازه توجه نشان می داد، و حتی برخی از آنها را می خواند، علاقه ای به این گونه فعالیت های نشان نمی داد. عبد اللّه بهرامی از زبان لسان السلطنه، رئیس کتابخان سلطنتی، نقل کرده است که: «مظفر الدین شاه. . . به غیر از کتاب الف لیله و لیله [هزار و یک شب ]کتاب دیگر نمی شناخت. یک جلد کتاب الف لیله و لیل مصور داشت که مرحوم ملاباشی برایش قرائت می کرد. . . کتابخان سلطنتی. . . یک عنوان خشک و خالی بوده است. »[۱۴]

سرفصلی نو در نشر قاجار با کوشش دیگر از سوی نخبگان دگراندیش آغاز شد. در ۱۳۱۵ ق جمعی از رجال مؤثر و طرفدار تغییر، اصلاح و ترقی، گرد هم آمدند و دربار مسائل فرهنگی و یافتن راه حل ها، که یکی از آنها تشکیل مؤسس انتشاراتی بود و به دنبال به آن اشاره می شود، گفت وگو کردند. میرزا محمود خان علامیر قاجار، معروف به احتشام السلطنه حاکم تهران، از رجال دگراندیش و اصلاح طلب بود. او از معدود رجالی بود که برای اصلاحات و پیشرفت برنامه داشت، در این باره می اندیشید و با گرایش های مدرنش در پی یافتن راه حل بود.[۱۵] او پس از پیشنهاد کمک مالی از جانب سردار فیروزکوهی، از رجال متنفذ و دارای مکنت، عده ای بیش از پنجاه تن را به نشستی دربار«معارف»کشور دعوت کرد. اما بحث نشست از تأسیس مدرسه های جدید فراتر رفت و از مسائلی نظیر«کلی مسائل تعلیم جوانان و توسع معارف در سراسر ایران»صحبت به میان آمد. از جمل حاضران در آن نشست، رجال بافرهنگی چون دولت آبادی، ذکاء الملک اول(محمد حسین فروغی؛ پدر محمد علی فروغی) ، رشدیه، ممتحن الدوله، نجم الدوله، و افرادی در مرتبه یا حدود