فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران شامل 70 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاریخ نشر کتاب در ایران :

آغاز نشر در ایران

تاریخ هر رشته ای از فعالیت های بشری، از زمان معینی، یا حدودا از دور مشخصی آغاز می شود، امّا تعیین کردن نقطه های آغاز یا همیشه ممکن نیست، یا بر سر آنها همیشه اتفاق نظر نیست. یکی از علت های اختلاف دیدگاه ها، تعریف است و نشر هم به طور اعم و نشر کتاب به طور اخص، از این قاعده برکنار نیست. نشر را چگونه تعریف می کنیم؛ یا به چه صورت تعریف می کنیم که اختلاف نظر بر سر آن به کم ترین میزان کاهش بیابد؟

اختلاف بر سر آغاز نشر در ایران، که در نوشته های شماری از پژوهش گران به چشم می خورد، شماری که به تاریخ نشر توجه نشان داده اند، از تعریف نشر ناشی می شود. آیا متنی که بر سنگ نقر شده باشد، مانند متن سنگ نبشت بیستون یا ستون نوشته های تخت جمشید، یا برای مثال، گواهی پرداخت دستمزدهای کارگران بر لوح های گلین که از کاوش های باستان شناختی عصر هخامنشیان به دست آمده است، یا گاتاهای نوشته شده بر پوست را می توان آغاز نشر در ایران قلمداد کرد؟ آیا باید به آثار دوره های پیش تر اشاره کرد، به آثار مادها، عیلامی ها، شهر سوخته، جیرفت، سیلک، و انتقال نقش بر سفال و مهر را آغاز نشر قلمداد نمود و برای تاریخ نشر ایران پیشینه ای چند هزار ساله قایل شد؟ شاید بنا به تعریفی بتوان سنگ را گونه ای رسانه ای ارتباطی به شمار آورد و دیوارنگاشت ها و غارنگری ها عصر پارینه سنگی را انتقال پیام بر رسان سنگ تعریف کرد و سابق نشر را حتی به ۵۰ یا ۱۰۰ هزار سال پیش برد و در میان کشورهای کهن و تمدن های باستانی جهان جایگاه ممتاز دیگری هم از این نظر برای ایران قایل شد. اما حقیقت آن است که این گونه تعریف ها و قراردادها، با توجه به مختصاتی که صاحب نظران برای نشر برمی شمارند، در میان اهل تخصص اعتباری ندارد؛ یا اگر خوش بینانه داوری کنیم، فعلا اعتباری ندارد. نشر باید از چند ویژگی برخوردار شود تا بتواند معنای مورد توافق را به دست آورد. این ویژگی ها چیست؟

نشر به فعالیتی سازمان یافته گفته می شود که به پشتوان سرمای مادی و معنی، و دانش فنّی، با استفاده از گونه ای فن آوری تکثیر، به قصد برقراری ارتباطی گسترده در محیطی اجتماعی، محیطی که مردم بهره مند از سواد خواندن در آن زندگی می کنند، برای انتقال پیام پدیدآورندگان (در معنای گسترد کلمه: نویسنده، مصنف، مؤلف، شاعر، مترجم مولدان آثار دیداری و شنیداری) به مخاطبان و تأثیرگذاری ایجاد می شود.[۱] مراد خاص از نشر (-انتشار؛ منتشر کردن) در این نوشته، انتشار دادن یکی از گونه های رسان گروهی به نام«کتاب»است. انتشار این گونه رسانه، با تکثیر و انتشار شمار دیگری از رسانه های گروهی، مانند روزنامه، نشری ادواری، جزوه و کتابچه، فلاپی، سی دی، دی وی دی و جز آن، اشتراکات بسیاری دارد و این اشتراکات می تواند زمینه ای هم برای تعمیم باشد. با این حال، تأکید در اینجا فقط بر رسان کتاب است.

با توجه به این جنبه ها، صرف انتقال نقش، مثلا مهر زدن، یا هرگونه عمل تکثیر، مانند چاپ های باسمه ای، ولو به شمار بسیار، نشر نیست. پول چرمی تکثیر شده را در دور گیخاتو خان (دور حکومت: ۶۹۰-۶۹۴ ق) از حاکمان ایلخانی، که به قصد غلبه کردن بر بحران اقتصادی زمان خود توزیع شد و به آن«چاو»می گفتند: نمی توان پیشینه ای برای نشر به حساب آورد، هرچند که عمل تکثیر به شیو چینیان در چاوخانه (محل تکثیر چاو) ای در تبریز و نیز عمل توزیع پس از تکثیر، در مقیاس گسترده ای در جامعه صورت پذیرفت.[۲] کوشش هایی که حدودا سه سد بعد برای تکثیر چاپی نسخه ای از تورات به خط عبری فارسی (معروف به راشی) در استانبول انجام گرفت[۳] یا اقدامی که تنی چند از مبلغان مسیحی در لیدن (هلند) برای تکثیر چاپی چند کتاب به زبان و خط فارسی کردند، یا اقدام گسترده ای که کشیشان ارمنی کلیسای جلفای اصفهان برای وارد کردن فن آوری و دستگاه های چاپ از خارج و تکثیر شماری متن مذهبی به زبان و خط ارمنی در عصر صفویه به عمل آوردند[۴]، در پیشین مستمر تاریخ نشر در ایران قرار نمی گیرد، هرچند که فن آوری تکثیر چاپی به کار گرفته شد و حاصل کار هم به صورت کتاب بیرون آمد. بخشی از این گونه کارها در تاریخ چاپ منابع فارسی و تاریخ چاپ در ایران بررسی می شود.

به استناد اشاره های شماری از سیّاحان، و نیز براساس اسناد موجود در آرشیوهای هلند که ویلم فلور شناسایی و منتشر کرده است، در عصر صفویه کوشش ها و مذاکراتی از سوی شاه و درباریان برای ورود فن آوری و دستگاه های تکثیر چاپی به ایران به عمل آما و شماری از ایرانیان با خبر از تحولات فنی در اروپا هم به ورود فن آوری چاپ علاقه نشان دادند[۵]، اما هیچ کدام از آن کوشش ها به نتیجه نرسید و اگر هم به نتیجه می رسید معلوم نبود که این فن آوری به ایجاد زمینه های ضروری برای راه افتادن فعالیت نشر در ایران کمک کند، زیرا بنا به تعریفی که در بالا آمد و اجزای تعریف، فن آوری تکثیر، که ممکن است در دوره ای تکثیر باسمه ای و باسمه وار، مثل چاپ سنگی، یا تکثیر چاپی با حروف سربی یا فن آوری های دیگر چاپ، یا تکثیر ژلاتینی، یا تکثیر و انتقال الکترونیکی باشد، تنها یکی از اجزای لازم برای نشر است؛ نشر با چاپ یکی نیست، و مادام که اجزای دیگر نشر موجود یا آماده نباشد و میان آنها پیوند برقرار نگردد، نشر زاده نمی شود. ابداع چاپ در چین و کره، سده ها پیش از ابداع چاپ در اروپا به کوشش گوتنبرگ، به ایجاد نشر نیانجامید؛ صرف شیو چاپ گوتنبرگی به نشر منتهی نشد؛ پیام هایی که سال هاست تولید، تکثیر و به امید رمزگشایی آنها در سیاره های دوردست به ژرفای فضا فرستاه می شود، نشر فضایی نیست. چاپ، و هر گونه روش دیگر تکثیر را نمی توان فعالیت انتشاراتی قلمداد کرد. ترکیب جفت «چاپ و نشر»که نه از سر دقت، بلکه بنا به عادت زبانی به کار می رود، نباید این مفهوم را القا کند که چاپ هر چیزی، یا هر گونه چاپی، نشر است. این دو از هم جدا است و پیشین چاپ و شیوه های دیگر تکثیر، پیشین نشر نیست. اکنون که دستاوردهای الکترونیک در خدمت انتقال پیام قرار گرفته و نشر الکترونیکی، قلمروهایی را از نشر چاپی جدا کرده و به حوز خود برده است، به خوبی می توان جدا بودن نشر از محمل تکثیری آن را حس کرد. برای مثال، مدام از انتشار مجله های تخصصی به صورت چاپی کاسته و بر شمار نشریه های الکترونیکی افزوده می شود. با این توضیح، حال اگر به تعریف نشر بازگردیم، می توان اجزای تفکیک شد زیر را برشمرد که تا هم اینها موجود نباشد و در کنار هم قرار نگیرد و دست به دست ندهد، نشر شکل نمی گیرد:

-فعالیتی سازمان یافته و اجتماعی؛

-پشتوانه های مادی، اقتصادی، و معنوی؛

-دانش فنی؛

-فن آوری تکثیر (هر گونه تکثیری، نه فقط تکثیر چاپی) و مواد لازم برای تکثیر؛

-محیط اجتماعی مساعد؛

-هدف ارتباطی؛

-سواد خواندن؛

-پدیدآورندگان (پیام فرست ها)؛

-مخاطبان (گیرندگان پیام).

-سازوکارهای آماده ساختن و انتقال پیام (تولید انتشاراتی، پخش گری و جز آن).

نکته ای که در تعریف مستتر است، اما شاید به توضیح نیاز داشته باشد، این است که مخاطب بهره مند از سواد که در عین حال دارای درآمد اقتصادی باشد و بتواند بخشی، ولو اندک و ناچیز، از درآمدش را برای کالایی فرهنگی هزینه کند، در هم جوامع در طبق متوسط قرار می گیرد و تا این طبقه در جامعه ای وجود نداشته باشد، نشر نمی تواند شکل بگیرد. ابداع چاپی گوتنبرگ با چند تحول عصر جدید، از جمله نضج گرفتن طبق متوسط اروپایی مقارن بود، طبقه ای که اندکی اوقات فراغت یافته بود، شهرنشین شده بود، هدف های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی داشت، می توانست بخشی از درآمدش را صرف خریدن محصولی فرهنگی کند، در فضاهایی جمعی به تبادل فکر و نظر بپردازد، و در نهایت برای تغییر و تحولی در وضع خودش یا در عرصه ای دیگر گام بردارد. این طبقه با ویژگی های کم وبیش همانند، پس از تحولات اقتصادی و اجتماعی-سیاسی در دنیای جدید پسانوزایی (بعد از رنسانس اروپا در سد ۱۵ م) که جهان مدرن زاده شد و مدرنیّت غربی به سراسر جهان گسترش یافت و امواج تحول بر کل جهان تأثیر گذاشت، به تدریج در جامعه های دیگر، از جمله در ایران، شکل گرفت و همراه با شکل گرفتن و تقویت آن، انواعی از فعالیت جدید، از جمله فعالیت انتشاراتی (بعدا صنعت نشر) پدید آمد.[۶] در عصر صفویه، و به رغم وضعیت مناسب اقتصادی در دوره هایی از آن، طبق متوسط به معنای جدید آن در ایران شکل نگرفت. پس از سقوط این سلسله و آغاز دوره ای از انحطاط، رکود و درهم ریختگی تشکیلات اداری کشور، مجالی برای رشد در هیچ زمینه ای فراهم نبود. در دور حکومت نادر شاه افشار (سال های حکومت: ۱۱۴۸ – ۱۱۶۰ ق) که ثباتی در اوضاع داخلی برقرار شد، به گزارش دو سیّاح خارجی جزوه هایی به زبان های لاتینی و عربی در ایران چاپ و پخش شد. احتمال می رود به کمک ماشین های کوچک و قابل حمل چاپ، این جزوه ها را که محتوای آنها تبلیغ مسیحیت بود، چاپ کرده باشند.[۷] در دور زندیه (سال های حکومت: ۱۱۶۳ -۱۲۰۸ ق) به تخمین، شاید بیش از ۷۰ عنوان کتاب فارسی در هند و اروپا چاپ شده باشد[۸]، اما اینها را هم نمی توان حلقه های به هم پیوست سلسل تاریخ نشر در ایران به شمار آورد، زیرا از اجزای ضروری فعالیت نشر (برای مثال: پدیدآور، ناشر، چاپ گر، توزیع گر و سایر عناصر) هیچ کدام در ایراان آن زمان وجود نداشته اند، جز نخبگانی اندک شمار و فارسی زبان و باسواد، آن هم اگر که توانایی تهی این گونه کتاب ها را می داشتند، یا این کتاب ها به طریقی به دست آنها می رسید.

پیدایش نشر ملی به عامل بسیار مهم دیگری هم بستگی دارد و آن ظهور ملت – دولت[۹] است. رابط میان نشر و ملت-دولت، بحث مفصل و جداگانه ای است که در اینجا نمی توانیم به آن وارد شویم. در عین حال پیدایش ملت -دولت در ایران و زمان پیدایش آن، موضوعی نیست که میان صاحبنظران بر سر آن اتفاق نظر باشد. از اختلاف دیدگاه ها و تحلیل ها در این باره که بگذریم، به دو رویداد تاریخی تکان دهنده می توانیم اشاره کنیم که به بحث ما مربوط می شود. برخی شکست نیروهای نظامی شاه اسماعیل صفوی (سال های حکومت: ۹۰۵-۹۳۰ ق) و مسلح به جنگ افزارهای سنتی را در برابر نیروهای نظامی سلیم خان اول، سلطان عثمانی، که در ۹۲۰ ق، برابر با ۱۵۱۴ م، نیم ده دوم سد شانزدهم اروپا، در دشت چالدران روی داد، واقعه ای تعیین کننده می دانند. نیروهای نظامی عثمانی به توپ های جدید، محصول فن آوری غرب، مجهز بودند و نیروهای ایرانی به رغم انگیزه های نیرومند مقاومت در برابر آنها و رشادت های بسیار سرداران و سربازان، از عهده برنیامدند و عقب نشینی کردند و شهر تبریز را هم از دست دادند. گفته شده است که این جنگ برای نیروهای ایرانی آن قدر جنب حیثیتی داشت که حتی شماری از زنان در جامه های رزم مردان و دوشادو