فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲)

فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) شامل 120 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تربیت عقلانی (۲) :

چکیده

گذشت که تعلیم و تربیت دراصطلاح رایج خود، بر عقلانیت یعنی پرورش اندیشه دلالت دارد. انواع گوناگون تربیت که اصطلاحا، اخلاقی، سیاسی، زیبایی شناختی نام گرفته اند، اولین حامیان تربیت عقلانی، رویکردهای مختلف به تربیت عقلانی، دیدگاه سنتی تعلیم و تربیت، بررسی بحث های معاصر در زمینه تربیت عقلانی و پیشنهاد بازگشت به تعلیم و تربیت لیبرال و عقلانی از سوی عده ای از دانشمندان و مربیان و. . . از جمله موضوعات مورد بحث در این مقال است. قسمت آخر این مقاله را با هم پی می گیریم:

بحث معاصر در زمینه تربیت عقلانی

هرگز نباید تصور کرد که بحث بین دیویی و طرفداران شیوه سنتی تعلیم و تربیت طولانی است، بلکه لازم است فقط تربیت عقلانی را در برنامه درسی دهه گذشته مورد بررسی قرار دهیم.

امروزه ما شاهد بحث دیگری در زمینه نوعی از تربیت عقلانی هستیم که باید برگزیده شود. هنوز واقع گرایی سنتی یا خردگرایی و تجربه گرایی عملی دیویی محورهای بحث را تشکیل می دهد. در میان انتقادهای بسیاری که از مدارس ما می شود، یکی از عمده ترین و بارزترین آن، فقدان یک تربیت عقلانی جدی است. این انتقادها در تمام سطوح تعلیم و تربیت در ایالات متحده امریکا مطرح شده است.

یکی از پیشنهادهایی که مجددا ارائه شده، بازگشت به یک تعلیم و تربیت آزاد و عقلانی دقیق است. این طرح از سوی عده ای از دانشمندان و مربیان و همچنین شخصیت های سیاسی مانند ویلیام بنت، (William Bennet) عضو سابق کمیسیون تعلیم و تربیت بیان شده بود.

هرچند در این بحث، به تعلیم و تربیت در مدارس توجهاتی شده، اما، دانشگاه ها آماج بیش ترین انتقادها قرار گرفته اند. منتقدانی همچون آلان بلوم، (Allan Bloom) و ای. هرش، (Hirsch) از نبود سواد فرهنگی در میان دانشجویان انتقاد کرده اند، تحقیقات نشان می دهد که نه تنها در ریاضیات و علوم پایه – که اکنون به طور گسترده از مقبولیت برخوردارند – نارسایی هایی وجود دارد، بلکه در علوم انسانی نیز یک معرفت اساسی یافت نمی شود.

در حال حاضر کتابی که بیش ترین توجه و بحث را به خود اختصاص داده، کتاب «تنگ نظری امریکایی چگونه آموزش عالی دموکراسی را نابود کرده و روحیات دانشجویان را به تحلیل برده است » (۱۹۸۷) نوشته آلان بلوم، (Allan Bloom) می باشد. بلوم مبنای فلسفی مهمی نسبت به نقدهای کنونی به دست می دهد. بحث او درباره تجدید بنای یک تعلیم و تربیت آزاد است که احساس می نماید از سوی مربیانی همچون جان دیویی از بین رفته است. بلوم از جدیدترین دانشمندانی است که عمل گرایی و آزادی گرایی را به دلیل آن که از مسببان بیماری های تعلیم و تربیت امریکایی هستند سرزنش می کند. استفاده وسیع او از آثار افلاطون در بحث هایش، نشان می دهد که نظریه سنتی به رغم نقدهای بسیاری که در طول سالیان متمادی به آن وارد شده، از بین نرفته است.

فروش فوق العاده این کتاب و گسترش بحث نیز موجب تقویت این نظریه گردید. بلوم نطق شدید اللحن خود را علیه تعلیم و تربیت پیشرفته ^(۱) با رد نسبی گرایی فلسفی، که نتیجه اصلی عمل گرایی است، شروع کرد. او با شدت بیش تری نسبی گرایی فرهنگی را که در این فلسفه نهفته است، رد کرد. او «تعلیم و تربیت بدون حد و مرز» ، که حقوق طبیعی را برتر از طبقه، نژاد، دین، ملیت و فرهنگ نمی پندارد، رد می کند. این فلسفه بدون حد و مرز ^(۲) راه را برای تمام ایدئولوژی ها باز می گذارد; زیرا فاقد تفسیرهای مشترک در ارتباط با منافع عمومی می باشد. بلوم این فلسفه را مستقیما در اندیشه ها و افکار جان استوارت میل، (John Stuart Mill) و جان دیویی می یافت. (ص ۲۹۰) او عقیده دارد که این عمل گرایی دیویی بوده که دموکراسی امریکایی را، که از سوی بنیانگذاران امریکا ایجاد شده بود، از بین برد. (ص ۵۶) بنیانگذاران امریکا بیش تر تحت تاثیر تفکرات جان لاک و هابز در عصر پیش از روشنگری بودند. بلوم همچنین بسیاری از تقصیرات را به گردن اندیشمندان امریکایی می اندازد که با نسبی گرایی ارزشی، مطرح شده از جانب دانشمندان آلمانی مانند نیچه، (Nietszche) و فروید، (Freud) موافقت کرده اند. بلوم، به خصوص از این موضوع ناراحت است که بی اعتنایی پیشرفت گرایی نسبت به تفاوت میان تعلیم و تربیت آزاد و فنی به این واقعیت منجر شد که مشاهده می شود یک فرد تحصیل کرده – هر چند متخصص کامپیوتر است – اما هیچ گونه معرفت اخلاقی، سیاسی و مذهبی ندارد. (ص ۵۹)

بلوم نسبی گرایی و باز بودن پیشرفت گرایی را مخالف اعتقاد بنیانگذاران به بینش های حقوق و اهداف عمومی می داند. او از این واقعیت متاسف است که فلسفه و دین موضوعات الزامی در بسیاری از دانشگاه ها نیستند، در حالی که رشته هایی در فرهنگ های غیر غربی (که او همه آن ها را نژاد پرستانه می پندارد) به طور فزاینده ای الزامی شده اند (ص ۳۶) و مطلق گرایی فلسفه یونان، به ویژه فلسفه افلاطون، بالاتر از تفکرات غربی در نظر گرفته شده است. او به خصوص از نابودی مذهب، به سبب تاثیری که در شکل دادن به منش های اخلاقی ملت دارد، انتقاد می کند. (ص ۵۶)

اعتقاد بلوم به عقل گرایی آکادمیک را می توان در پذیرش فلسفه تعلیم و تربیتی او که پس از برنامه آثار بزرگ، (BooksGreat) یکی از نمونه های اصلی تربیت آزاد عقلانی در زمان ما است مشاهد کرد. او نیز اعتقاد راسخ دارد که طبیعت تنها چیزی است که در تعلیم و تربیت لحاظ می شود. علاقه انسان به دانستن همیشگی است. آنچه که در واقع مورد نیاز است، خوراک مناسب است، و تعلیم و تربیت فقط غذا را پیش روی ما قرار می دهد. (ص ۵۱) بلوم با فصاحت تمام، اظهار می دارد که زندگی بر اساس کتاب مقدس به واقعیت نزدیک تر است; زیرا کتاب مقدس مواد لازم برای پژوهش عمیق تر و دست یابی به ماهیت واقعی اشیا را فراهم می کند:

بدون وحی، داستان های حماسی، و فلسفه های بزرگ به عنوان بخشی هایی از دیدگاه طبیعی ما، چیزی در خارج برای مشاهده وجود ندارد. کتاب مقدس تنها وسیله برای تجهیز ذهن نیست، اما بدون یک کتاب هم سنگ مشابه، که با متانت از سوی یک مؤمن بالقوه خوانده می شود، آن ذهن غیر مجهز باقی می ماند. (ص ۶۰)

بلوم به ویژه علاقه مند است که این کتاب های مقدس به عنوان ابزارهای عقلانی برای ترویج تعلیم و تربیت اخلاقی مورد تکریم قرار گیرند و به آن دسته از برنامه های ضعیف، که با ارزش تلقی می شوند، انتقاد می کند; زیرا ارزش اساسی ندارد. بلوم از انواع نرم تر تعلیم و تربیت مانند تعلیم و تربیت عاطفی که بر روابط تاکید دارد، انتقاد می کند; زیرا آن ها همانند موسیقی معاصر، قدرت تحلیل جوانان را نابود می کنند و این امر داشتن رابطه قوی با هنر و با تفکر را، که جوهر تعلیم و تربیت آزاد است، برای آن ها بسیار مشکل می سازد. (ص ۷۹)

دانشگاه نهادی است که بلوم بسیار علاقه مند است تا مطابق با فلسفه تعلیم و تربیت آزاد اصلاح شود. به نظر وی، دانشگاه جایی است که تحقیق و آزاد اندیشی فلسفی جایگاه اصلی خود را می یابد. در این مکان به استفاده ابزاری از عقل خاتمه داده می شود و فضایی به وجود می آید که برتری مادی و معنوی [فرد یا گروه ]حاکم، شک فلسفی را تهدید نمی کند و از گنجینه اسناد مهم، انسان های بزرگ و تفکرات عالی، که برای پروراندن آن شک ضروری است، محافظت می کند. (ص ۲۴۹)

در فضای دموکراسی امریکایی، دانشگاه باید منتقد رژیم موجود باقی بماند; باید از تملق و چاپلوسی از کسانی که در راس قدرت هستند اجتناب کند; باید به گونه ای سودمند از تمرکز دموکراتیک پرهیز نموده، فاصله خود را با چنین تمرکزی حفظ کند; باید به هر چیز به خاطر خود آن چیز علاقه مند باشد.

دانشگاه ها باید معیارهای گذشته را حفظ کنند، اما راه را برای اندیشه های نو، در صورتی که با آن معیار، تلاقی کنند، باز بگذارند. از نظر بلوم، روشن است که دوران معنویت بزرگ گذشته و ما از طریق آن ها به خوبی تامین شده ایم. او متذکر می شود که «هم کتاب مقدس و هم هومر، (Homer) که هزاران سال است نفوذ خود را اعمال کرده اند و در جریان اصلی عقب افتادگی ها حفظ شده اند، پیوسته از نظر اقتدار ممتاز بوده اند، بدون این که از مسیر خود منحرف شوند; زیرا با خلق و خوی زمانه و روح یک رژیم سازگاری نداشته اند. آن ها راه گریز و الگویی برای اصلاح در اختیار ما قرار دادند. » (ص ۲۵۲)

بلوم وظایف دانشگاه و چگونگی انجام آن را به تفصیل شرح می دهد. دانشگاه باید پرسش های همیشگی و ثابت را با زنده نگه داشتن آثار کسانی که این پرسش ها را مطرح کرده اند افزایش دهد.

بلوم از طرف داران فاقد بصیرت قدرت های گذشته حمایت نمی کند; زیرا ماهیت فلسفه را در عدم حمایت همه جانبه از عقل فردی انسان می داند. (ص ۲۵۳) دانشگاه ممکن است جواب ها را نداند، اما سؤالات را باید بداند. برنامه های درسی دانشگاه عبارتند از: فلسفه، الهیات، آثار سنتی ادبی، (ClassicLiterary) و آثار سنتی علمی که توسط نیوتن، (Newton) ،دکارت، (Descarts) و لایبنیتز، (Lebnitz) نوشته شده است.

به عقیده بلوم، در سطح دانشگاه، نسبت به اندیشیدن درباره محتوای تعلیم و تربیت آزاد نارضایتی وجود دارد; زیرا نوعی دموکراسی عقاید و سلایق مجاز شمرده شده است. او اظهار می دارد که هیچ دیدگاهی و یا دیدگاه های متضادی در خصوص انسان تحصیل کرده وجود ندارد. (ص ۳۲۷) هیچ پرسش معتبری هم مطرح نیست. ادعای تفوق و برتری یک رشته بر رشته دیگر نیز پذیرفتنی نیست. حتی دانشگاه های بزرگ نمی توانند برنامه عادی تعلیم و تربیت عمومی را برای دوره های کارشناسی خود مطرح کنند. بلوم – همان گونه که قبلا اشاره شد – درباره رویکرد «آثار بزرگ » بحث می کند که به متون سنتی اجازه می دهد با ما صحبت کنند، از ما سؤالاتی بپرسند و ما را با شیوه های تحقیق آشنا نمایند. او از این واقعیت که علوم انسانی، علوم اجتماعی و علوم طبیعی این رویکرد «آثار بزرگ » را در بر نمی گیرد، انتقاد می کند. بدون چنین رویکردی دانشگاه فاقد اصول اولیه، انسجام و وحدت دیدگاه درباره طبیعت و جایگاه ما در آن می باشد.

طرح پایدیا ^(۳)

پیش از این که تعلیم و تربیت آزاد عقلانی را، که به خصوص در کتاب بلوم مورد توجه قرار گرفته است، نقد و بررسی کنم، تصمیم دارم رویکردهای دیگری به تعلیم و تربیت آزاد و عقلانی را، که برای حمایت از احیای دوباره تعلیم و تربیت عقلانی، از طریق تعلیم و تربیت آزاد مطرح شده، شرح دهم. این طرح ها بر دوازده سال اول تحصیل تاکید دارد.

طرح «پایدیا» (آدلر، ۱۹۸۲) ، که از سوی گروهی از مربیان معروف کشور تدوین شد، برنامه ای برای یک تعلیم و تربیت عقلانی قدرتمند مطرح کرد که مواد مورد نیاز یک تعلیم و تربیت آزاد را در بر می گیرد. این کتاب، که اندیشه هایی از جان دیویی را [نیز] شامل می شود، به او و هوراس مان و رابرت هاچینز تقدیم شده است. این طرح همچون رساله بلوم اولین چیزی که بیان می کند ضرورت دموکراسی قوی امریکایی است و در حالی که اذعان دارد تعلیم و تربیت یک فرایند دایمی و مادام العمر است، اما تقریبا فقط بر مدارس عمومی تاکید می کند.

تحصیلات عمومی طبق این طرح، سه وظیفه بر عهده دارد: ۱. رشد فردی یا خود اصلاحی از طریق ذهن، اخلاق و رشد معنوی و روحی; ۲. آمادگی برای انجام وظایف و مسؤولیت های شهروندی; ۳. مجهز کردن دانش آموزان به مهارت های اساسی که در همه کارها مشترک است (نه کارآموزی برای یک شغل خاص) . برای انجام این مهم، تعلیم و تربیت باید عمومی، آزاد و نیز غیر تخصصی و غیر حرفه ای باشد. رویکرد آزاد در این وظیفه، نقدهای مربوط به حرفه گرایی در مدارس عمومی – یعنی کارآموزی برای شغل های خاص – را تحت الشعاع قرار می دهد.

این طرح از یک برنامه درسی برای همه، که هم شامل برنامه درسی آزاد است و هم عمومی، حمایت می کند. تمام دروس انتخابی و تخصصی (بجز زبان خارجی خاصی که فرد نیاز به مطالعه آن دارد) باید حذف شود.

طرح مذکور سه شیوه تدریس و فراگیری را، که می توان از آن ها در آموزش مدارس استفاده کرد، شرح می دهد:

شیوه اول: فراگیری دانش سازمان یافته که به وسیله آموزش معلم وار، سخنرانی و پاسخ گویی انجام می شود. در این روش، از کتاب های درسی و سایر ابزارهای کمک آموزشی استفاده می شود و به سه موضوع درسی زبان، ادبیات و هنرهای زیبا; ریاضیات و علوم طبیعی; تاریخ، جغرافی و علوم اجتماعی اختصاص دارد.

شیوه دوم: رشد مهارت های عقلانی که با ابزارهایی از قبیل درس دادن، تمرینات و فعالیت های کنترل شده صورت می گیرد. این شیوه در تدریس و فراگیری خواندن، نوشتن، صحبت کردن، شنیدن، حساب کردن، حل مساله، مشاهده کردن، اندازه گیری کردن، ارزیابی کردن و قضاوت دقیق به کار می رود.

شیوه سوم: توسعه درک تفکرات و ارزش هاست که به وسیله روش «مامایی » یا سؤال پرسی سقراطی و مشارکت فعال حاصل می شود. از این شیوه در بحث از کتب (نه کتاب های درسی) و سایر آثار هنری و دخالت در فعالیت های هنرمندانه – مثلا موسیقی، نمایش نامه و هنرهای تجسمی – استفاده می شود.

چند موضوع کمکی نیز برای این برنامه درسی پیشنهاد شده است که عبارتند از: پرورش جسمانی، فعالیت های دستی و آموزش برای یافتن یک شغل.

سوادآموزی فرهنگی

دعوت به تعلیم و تربیت آزاد عقلانی در قلب طرح هرش، (Hirsh,1987 E.D.) در زمینه سوادآموزی فرهنگی به عنوان هدف اصلی تعلیم و تربیت، بیان شده است. آنچه هرش، استاد زبان، پیشنهاد می کند نوعی انسان مداری ادبی ^(۴) است; چیزی که مستقیما به ماورای طبیعت وابسته نیست.

او به جای ارائه سیاهه ای از کتب، در واقع، سیاهه ای از اطلاعات توصیفی امریکایی های باسواد ارائه می دهد. هرش نظریه ای انسان شناختی در باب تعلیم و تربیت مطرح می کند; زیرا این نظریه بر این مبنا استوار است که بر طبق مشاهدات انسان شناسانه، شالوده تمام جوامع انسانی بر آگاهی های مشترک خاصی قرار گرفته است. (ص ۱۴- ۱۵)

هدف اساسی تعلیم و تربیت در این دیدگاه، فرهنگ پذیری است; یعنی انتقال آگاهی های ویژه مشترک از بزرگ سالان یک گروه یا دولت شهر به بچه ها. (ص xvI )این نظریه، نظریه طبیعی و نیز نظریه «نسبیت فرهنگ ها» را می پذیرد. از این رو، با رویکرد علوم انسانی سنتی که بر واقعیت های فرهنگی تاکید دارد، متفاوت است.

سواد آموزی فرهنگی شبکه ای از آگاهی هاست که تمام خوانندگان واجد صلاحیت از آن برخوردارند. سواد آموزی فرهنگی آگاهی های زمینه ای است که در ذهن ذخیره شده و افراد را قادر می سازد تا به شیوه ای هوشمندانه روزنامه ها را مطالعه کنند. سوادآموزی فرهنگی از سطح آگاهی روزمره افراد [معمولی ]بالاتر و از سطح دانش تخصصی کارشناسان پایین تر است. (ص ۱۹) هرش استدلال می کند که سواد آموزی فرهنگی برای زندگی اجتماعی و اقتصادی و نیز برای شهروندی ضروری است. سوادآموزی فرهنگی باید درسن سیزده سالگی حاصل شده باشد. (ص ۳۰)

هرش مدارس را متهم می کند به این که در انتقال میراث فرهنگی این ملت ناکام بوده اند. او پیشرفت گرایانی را مقصر می داند که از فلسفه رشد طبیعی (روسو) و فلسفه عمل گرایی (دیویی) حمایت می کردند. وی ضمن رد این عقیده دیویی که تعلیم و تربیت اولیه به محتوای خاصی نیاز ندارد، اذعان می کند که دیویی برای دست یابی به هدف سواد آموزی فرهنگی شیوه های گوناگونی را بیان کرده است. هرش اندیشه های دیویی و روسو را که به نظر او بی محتوا هستند، رد می کند. (ص ۱۹)

هرش توضیح می دهد که نقطه عطف در تعلیم و تربیت امریکایی، بر خلاف یک تعلیم و تربیت محتوا محور – Centered Content education برگزیدن کتاب اصول اساسی تعلیم و تربیت ^(۵) در سال ۱۹۱۸ بود. این سند با اتخاذ: «کنترل امور بنیادین، هم وطن لایق، حرفه، شهروندی، استفاده مفید از اوقات فراغت و شخصیت اخلاقی » ، به عنوان اهداف تعلیم و تربیت، از موضوع درسی به سندی برای توافق و سازگاری اجتماعی تبدیل شد. خاستگاه این اندیشه ها در فلسفه روسو و دیویی قرار دارد. این سند موفقیت تعلیم و تربیت پیشرفته را ارائه می داد. از این رو، اهداف عملی تربیتی، جایگزین تاکیدات سنتی بر موضوع درسی می شد.

با این که هرش مخالف سنت گرایانی است که عقیده داشتند عقل غربی همه چیزهایی را که باید منتقل کند، در بر می گیرد، با عمل گرایان نیز به دلیل تاکیدشان بر افراد و اعتقاد آن ها به فایده اجتماعی نیز مخالفت می ورزد. او با تنگ نظری گذشته و گستردگی افراطی کنونی مخالف است. او به نفع مصالحه استدلال می کند; یعنی برنامه درسی که از نظر محتوا سنتی است، اما از نظر اهمیت، متفاوت; یعنی از نظر مواد و شیوه تدریس کثرت گراست، اما با این وجود، محور مشترکی از اطلاعات فرهنگی را در اختیار بچه های ما قرار می دهد. (ص ۱۲۶-۱۲۷) هرش، هم با بازگشت به جنبش اصول بنیادی مخالف است و هم با جنبش تفکر انتقادی; با اولی مخالف است، چون عمیق نیست و با دومی مخالف است; زیرا محتوای خاص را نادیده گرفته است. او در این جنبش، بین کسانی که بر حقایق پافشاری دارند و کسانی که بر فنون و مهارت ها تاکید می نمایند، تضاد و جدایی مشاهده می کند.

می توان به این بیانات معاصر از تربیت عقلانی از طریق آموزش علوم انسانی، طرح ها و نوشته های ویلیام بنت، عضو کمیسیون تعلیم و تربیت در دولت ریگان ^(۶) را اضافه کرد. بنت، استاد سابق فلسفه، چیزهایی را که فکر می کرد [موجب ]ناکامی های مدارس امریکایی هستند، روشن ساخت. نوشته های این – به اصطلاح – محافظه کار فرهنگی، همراه با نوشته های دیان رویچ، Diane Ravitch و چستر فین، (Chester Finn) ، پارامترهای بحث تربیتی را در امریکای معاصر مطرح کرده است. ارزیابی مناقشه بین این نویسندگان و منتقدان دیدگاه بنیادی و آزاد مستلزم پیمودن مسیری طولانی در راستای تعریف زمینه عقلانی تربیت عقلانی یا آکادمیک است.

نتیجه بحث جاری

در بحث مسائل تربیتی، امریکایی ها بیش تر سؤالاتی را مطرح می کنند که فراتر از تعلیم و تربیت است. امروزه بحث تعلیم و تربیت آزاد بحثی است درباره معنای دموکراسی امریکایی، جهت گیری آینده در زمینه اقتصاد، ارزش هایی که قصد داریم به بچه هایمان منتقل کنیم، و ظهور کثرت گرایی جدیدی که با آن مواجه هستیم. این بحث همچنین، بحثی است درباره موقعیت ایالات متحده در جهان.

سلطه فرهنگ غرب

بعد اساسی این بحث، مساله فرهنگ غرب است. محافظه کاران فرهنگی کم و بیش اظهار می دارند که آثار و اندیشه های تمدن غرب باید به ایجاد شالوده عقلانی برنامه درسی در مدارس و دانشگاه ها ادامه دهند. فرهیخته و با فرهنگ بودن برای زندگی در این جامعه دموکراتیک، به معنای آشنا بودن با این آثار و اندیشه هاست. بلوم – قوی ترین حامی این دیدگا