فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی شامل 33 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تربیت فرزند در اندیشه حاج آقا مجتبی تهرانی :

تربیتِ دنباله وجودی

استاد معتقدند: «فرزند، دنباله وجودی و به منزله ادامه وجود پدر و مادر است.» و بر همین اساس «بهترین چیزی که پدر برای فرزند به ارث می گذارد، همان تربیت اوست.»؛ چراکه در این دیدگاه «فرزند ادامه وجود تو است، بقاء تو به بقای انسانیت و معنویت اوست. اگر او از بعد انسانی اش تربیت شود، از نظر بعد معنویاتش تربیت شود، این ادامه حیات انسانی تو است، ادامه حیات معنوی تو است؛ لذا، نه این که همت را نگذار برای اداره مادی او. نه! بیشتر روی مسئله تربیتی تکیه داشته باش.»

حاج آقا مجتبی این بعد معنوی تربیت را چنان زیبا توصیف می کنند که عمق اهمیت آن را درک خواهی کرد: «تو اگر بیایی کار کنی، بیشترین همّ خودت را بگذاری برای این که این ها از دوستان خدا بشوند، روی بعد معنوی این ها کار کنی، پیوند این ها را با خدا محکم کنی، اگر این کار را بکنی، این را بدان خدا دوستانش را هیچ وقت وانمی گذارد، رهایشان نمی کند. چقدر زیبا تفهیم می کند. برو این فرزند و خانواده ات را ولی الله بکن، وقتی این رابطه اش با خدا درست شد، غصه این را نخور، هیچ وقت مولا عبد را رها نمی کند.»

خراب کاری نکن!

استاد معتقدند که کودک، از همان آغاز فطرتی خداجو دارد و بر همین اساس وظیفه والدین را چنین عنوان می کنند: «تو فقط یک کار بکن و آن این است که این فطرت را بیا و کمک کن؛ شکوفا کن؛ رو به رشد ببر. والّا خود او سرمایه دارد، نمی خواهد تو برای او سرمایه فراهم کنی، چه در بعد الهی او، چه در بعد انسانی او.»

این حرف بدان معناست که ما تنها کافی است که مسیر صحیح الهی کودک را منحرف نکنیم: «تحمیلی نیست که تو بخواهی به او بگویی، فقط وقتی به دنیا آمد، خراب کاری نکن. خواهشی که از تو داریم این است که تو به این بچه ضربه نزن. تو به این امانت الهی خیانت نکن!»

کار تو از یک دهقان ساده تر است

«تعبیراتی وجود دارد که همه متخذ و برگرفته از معارف ماست، مانند این که نقش والدین مانند نقش زارع و دهقان است، اما با تفاوت هایی؛ زارع هم باید زمین را شخم بزند و آماده کند، هم بذر بپاشد یا نِشا کند و بعد هم آبیاری کند تا آرام آرام، محصول برسد و ثمر دهد.

والدین هم نقش زارع و دهقان را دارند، اما به یک معنا خیلی آسان تر. شاید این تعبیر را تا به حال نشنیده باشید که تربیت برای والدین خیلی آسان تر است نسبت به کاری که زارع و دهقان برای محصولشان انجام می دهند؛ نه سخت تر! زارع باید سه کار بکند: هم باید زمین را شخم بزند و آماده کند، هم بذر بپاشد، هم آبیاری کند. بعد بنشیند دستش را روی هم بگذارد ببند ثمری می گیرد یا نه، ولی در مورد تربیت طفل، لازم نیست دو کارِ اول را بکنی، یک کار بکن. چون از نظر زمین، زمین آن طفل آماده است، هیچ شخم زدن نمی خواهد… بذر هم لازم نیست تو بپاشی، بذر آن را خدا پاشیده است… تو خراب کاری نکن! فقط آن را آب بده!»

تنها، بذرت را آب بده!

تربیت کودک یا همان آب دادن بذر وجودی او، مهم ترین وظیفه والدین است؛ کاری که تعبیر حاج آقا مجتبی، راحت تر از کار یک باغبان است. فقط باید تلاش کرد که به این بذر تازه جوانه زده، خوب و درست آب داد: «حالا با چه چیزی آب بدهی؟ تربیت از دو طریق سمعی و بصری است. هنگامی که بچه به دنیا می آید از نظر درونی این گونه است که یک قوه حافظه دارد (اتاق بایگانی). هرچه به او بگویی و هرچه ببیند، سریع می برد و در اتاق بایگانی اش می گذارد. سرعت گیرندگی اش زیاد و عمیق است. وقتی این کار تکرار شد، به صورت ملکه درمی آید و شاکله او را تشکیل می دهد. شاکله وجودی معنایش این است که ملکات، از دو راه سمعی و بصری شاکله وجودی و درونی انسان را تشکیل می دهد.»

ملکه کن!

از تمام آن چه گذشت، می توان به معنای تربیت و هدف آن رسید: «معنای تربیت در یک عبارت است: روش رفتاری و گفتاری دادن به غیر، به طور ی که این روش، ملکه او شود. این را تربیت می گویند. کسی را تربیت کردن یعنی این که روش رفتاری و گفتاری به او یاد داده شود.»

اسوه حسنه باش!

نکته مهمی که در این آموزش و تربیت وجود دارد، ارادی و غیرارادی بودن آن است: «این که می گوییم: تربیت، آموزش دادن است، یعنی روش رفتاری و گفتاری دادن است؛ این نکته ظریف را دارد که کسی که می خواهد روش بدهد، لازم نیست این روش دادن را اراده کرده باشد… می خواهد روش دادن را قصد بکند یا قصد نکند.»

در این دیدگاه، پدر و مادر، اسوه کودک اند. «اسوه در لغت به معنای مقتدا و پیشوا است. هر محیطی که انسان در آن محیط ساخته می شود، آن جا برای خودش یک اسوه دارد. در محیط خانوادگی پدر و مادر اسوه اند… در سه رابطه: هم دیداری اش؛ هم شنیداری اش؛ هم گفتاری و کرداری اش… قصد هم این جا مطرح نیست؛ یعنی وقتی فرزند پیکره پدر را می بیند، دارد از او الگو می گیرد. پدر بخواهد یا نخواهد، دارد فرزندش را آموزش می دهد.»

حواست باشد!

«تربیت، تدریجی الحصول است و دفعی الحصول نیست؛ یعنی چه؟ معنای آن این است که با تکرار، شخص صالح می شود. باید تکرار بشود، تا شخص فاسد بشود. چه در رابطه با آموزش های دیداری، چه گفتاری و چه رفتاری. با یک دفعه تربیت نمی شود؛ لذا می