فایل پاورپوینت کامل تعبّد و پذیرش معارف قرآنی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تعبّد و پذیرش معارف قرآنی :

معارف والا و ارزشمند قرآن مجید، انواری است الهی که فطرت همگان را به سوی خود فرا می‎خواند و در دل مؤمنین تأثیر گذار است. هم مسلمین قرآن را به عنوان کلام الهی قبول دارند گرچه درجات ایمان و تعبد به قرآن متفاوت است ولی ایمانی ارزشمند است که انسان مومن پس از شناخت حقانیت و عظمت قرآن، از روی تعبد محض به معارف نورانی آن ایمان داشته باشد.

«راسخان در علم» و تعبد فوقِ علمی به قرآن:

باید در برابر قرآن، همچون «راسخان در علم» بود که بی‎ چون و چرا و با آرامش کامل به تمامی قرآن أعمّ از «محکم و متشابه» ایمان آورده‎ اند چه حقیقت آن را دریابند و چه در حجاب قرار گیرند، چرا که اینان ریشه در سرزمین علم دوانده، از آن تغذیه نموده، همچون درختانی تنومند به غلظت و استحکام رسیده‎ اند و در نتیجه بیش از هر کس دیگر به حجم عظیمِ مجهولات و ناچیزی علمِ بشری پی برده‎ اند.

اینان براساس علم و معرفتِ عمیق و ریشه دارشان خدا را شناخته، عاشقانه به او رو آورده‎ اند و با کلامش مأنوس گشته‎ اند و در این انس و رفاقت بارها و بارها به معراج رفته حضور حق را به چشم دل شهود کرده، از لذّت دیدار جمالش سرمست گشته‎ اند، چرا که قرآن تجلّی خدای رحمان و دریای بیکران علم خداست.

درک حجم عظیم مجهولات و ناچیزی علم بشر، در کنار چشیدن قطره‎ ای از حقیقت قرآن، کافی است که کوه های سر به فلک کشیده علم بشری را در برابر حقایق قرآن به زانو در آورده، تسلیم نماید و در برابر حوزه‎ های ناشناخت متشابهات قرآن به اعتراف به جهل و عجز کشاند تا که با اضطرار و ابراز بندگی، کشف حقیقتش را طلب نمایند و به عنایت حق به درک و شهود آن نایل آیند: «وَ مَا یعْلَمُ تَأْوِیلَهُ إِلا اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ یقُولُونَ آمَنَّا بِهِ کلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا وَ مَا یذَّکرُ إِلا أُولُو الألْبَابِ رَبَّنَا لا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْک رَحْمَهً إِنَّک أَنْتَ الْوَهَّابُ». [۱] (و کسی تأویل متشابه را جز خدا نمی‎داند و ریشه‎ داران در علم می ‎گویند به قرآن ایمان آورده‎ ایم چرا که هر یک از آنها (محکم و متشابه) از نزد پروردگارمان می‎باشد، و جز صاحبانِ عقل عاری از شهوت به آن متذکر نمی‎ شوند، پروردگارا دل های مان را منحرف ننما بعد از آنکه رهنمای مان کردی، و از پیشگاه خود، به ما رحمتی بی ‎حد و حصر و غیر قابل وصف بخش، چرا که فقط تو یگانه بخشنده‎ ای).

در این حوزه رسول خدا صلّی الله علیه و آله نیز مأمور به تأنی و عدم شتاب می‎باشد تا که وحی الهی پایان پذیرد و دریچه‎ ای از حقایق را بر او مکشوف گرداند: «وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یقْضی إِلَیک وَحْیهُ وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِی عِلْماً». [۲] (به قرآن یا به قرائت شتاب ننما قبل از آنکه وحی آن بسویت پایان پذیرد و بگو پروردگارا مرا از علم بیفزا). و این تعبدی است فوقِ علم که فقط «اولوا الألباب» به آن متذکر می‎شوند والا آنکه علمی ناقص و قلبی مبتلا به مرض دارد به خود مغرور شده به توضیح و تشریح آلود متشابهات می‎پردازد و تعیین مصداق نموده فتنه‎ ای بپا می‎کند و خلقی را به گمراهی می‎کشاند: «…فَأَمَّا الَّذِینَ فِی قُلُوبِهِمْ زَیغٌ فَیتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاءَ الْفِتْنَهِ وَابْتِغَاءَ تَأْوِیلِهِ…». [۳] (پس کسانی که در دلهایشان مرضی مستقر گشته است پس به انگیز طلب فتنه‎ گری و آشوب و طلب تأویل متشابه، پیروی می‎ کنند آنچه را که از قرآن مشتبه می‎ نماید).

نمونکوچک از این دسته، فردی است ک