فایل پاورپوینت کامل جامعه برادران ایمانی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جامعه برادران ایمانی :

«هر متنی که حاکی از نوعی ورود در انتخابات باشد از طرف دفتر مردود و بی اعتبار است.» این جملات بخشی از اطلاعیه اخیر روابط عمومی دفتر رهبر انقلاب است و درباره مطالب و تفسیرهایی از برخی استفتائات اخیر منتسب به دفتر معظم له منتشر شده بود که شائبه ورود به رقابت های انتخاباتی را به ذهن متبادر می کرد. مشخص است که این اطلاعیه در چارچوب همان منطقی صادر شده است که چند هفته قبل در دیدار رمضانی نمایندگان تشکل های دانشجویی با ایشان هم معظم له بر آن تاکید کرده بودند: «در دوره های گذشته این جور بود؛ هر کس از من سؤال می کرد که آیا من وارد میدان انتخابات بشوم یا نه؟ من در جواب می گفتم که من نه موافقم، نه مخالفم؛ یعنی نظر ندارم. امسال گفتم من همین را هم نمی گویم؛ اگر کسی پرسید که شما موافقید؟ همین را هم که من نه موافقم، نه مخالفم نخواهم گفت.» آنچه مسلم است، شالوده ی ساختار نظام اسلامی مبتنی بر مردم سالاری دینی است. اولاً، مردم سالار است؛ یعنی همه ی ارکان حاکمیت از رهبری تا قوای سه گانه به عنوان اداره کنندگان نظام با واسطه یا بی واسطه توسط مردم انتخاب می شوند. ثانیاً، دینی است؛ یعنی دین تعیین کننده ی عمل از موضع حکومت است. بنابراین، رهبری مسئولیت خطیر حفظ و تحکیم جمهوریت و اسلامیت نظام را همزمان بر عهده دارد؛ امّا سال هاست که در ایام انتخابات بخشی از جریان سازی های رسانه ای و سیاسی به نقل قول های گوناگونی اختصاص می یابد که به رهبر انقلاب منتسب می شود. اینکه ایشان به فرد یا افرادی درباره ی ورود یا عدم ورود به انتخابات توصیه کرده اند یا در مراحل مختلف انتخابات زمینه ی حمایت از فرد یا افرادی را فراهم می آورند، ادعاهایی است که در بسیاری از موارد ناشی از گستره و عمق توجه افکار عمومی به رویکردها و نظرات ولی فقیه است؛ اما در عین حال می تواند ابهاماتی را در نسبت بین نقش و جایگاه رهبری جمهوری اسلامی و فرایندهای انتخاباتی ایجاد کند.

این ادعاها و انتساب ها عموماً در سه سطح مطرح می شود؛ سطح اوّل، در دوره ی پیش از ثبت نام نامزدها و توصیه به ورود یا عدم ورود افراد برای ثبت نام در انتخابات است. سطح دوم، ناظر به مرحله ی بعد از ثبت نام و بررسی صلاحیت نامزدهای انتخاباتی توسط شورای نگهبان است. سطح سوم نیز مدعی سوگیری رهبری و اعمال نظر در نتایج انتخابات به نفع یکی از نامزدهاست. البته این سطح در بین جریان های داخلی کشور مدعی ندارد و مدعیان آن صرفاً رسانه های معاند و بیگانه هستند و آ ن قدر دور از ذهن و کینه توزانه است که از دایره ی این تحلیل خارج است؛ امّا پیش از ورود به این سطوح و بررسی آن ها ابتدا باید زمینه ی اصلی بحث را مشخص کرد. چراکه این زمینه ی اصلی است که معنای کنش ها را آشکار می کند و زمینه ی اصلی که رهبر انقلاب در طی سال های رهبری پس از ارتحال امام رحمه الله علیه مسائل مختلف جمهوری اسلامی را در آن، مورد هدایت و راهبری قرار داده اند، بستر تلاش برای شکل گیری یک جامعه ی مسلمانِ توحیدی، برادرانه، ایمانی و اسلامی است.

پاسخ گویی در محضر خداوند

منطق رهبری انقلاب اسلامی، الهی-مردمی و «انجام تکلیف بر مبنای حجت عندالله» است و این موضوع، یک حقیقت مطلق و شامل است. به همین دلیل تفاوتی نمی کند که امام خمینی رحمه الله علیه عهده دار رهبری باشند یا حضرت آیت الله خامنه ای؛ سال باشد یا ؛ در حیطه ی مسائل سیاسی باشد یا غیر آن! تحلیل مسائل از این منظر، انسان را در مواجهه ی مستقیم در پیشگاه حضرت حق قرار می دهد. انسان است و محضر حضرت حق که باید پاسخ گوی اعمال و مواضعش باشد. شناخت منطق رفتاری رهبر انقلاب و سبک هدایت ایشان در مسائل مختلف چه آنجا که از مقاومت ضدصهیونیستی حمایت می کنند، چه جایی که مسئله ی حمایت از اقشار ضعیف را صدر اولویت های خود قرار می دهند، چه آنجا که از مسئولین نظام یا تصمیم های آنها حمایت می کنند و چه زمانی که از ضرورت مرزبندی با دشمن سخن می گویند، همواره با این تحلیل همراه است که حجت در آن موضوع تمام شده و وظیفه ی شرعی ایشان ایجاب می کند که اتخاذ موضع داشته باشند: «آنچه که واقعاً مصلحت باشد، آنچه که مصلحت بدانم بینی و بین الله، ما باید به خدا جواب بدهیم. یکی از دعاهایی که دائماً باید امثال بنده، شما بکنیم این است، وَاسْتَعمِلْنی لِما تَسْألُنی غَداً عَنه فردا از ما سؤال می کنند. چرا فلان چیز را گفتید، چرا نگفتید. از نگفتید هم سؤال می کنند. فقط از گفتید نیست. چرا فلان کار را کردید، چرا نکردید. از نکردید هم سؤال می کنند.»[۱]

در چارچوب نگرش اسلامی، فرد مؤمن و موحد در صورت تمام شدن حجت شرعی باید آنچه را که تشخیص داده بیان کند و هراسی از عواقب آن به خود راه ندهد. روحیه ای که در شخصیت های بزرگ الهی همچون امام خمینی رحمه الله علیه مسبوق به سابقه است و رفتار و بیانات ایشان هم به شدت متأثر از این روحیه بود. مثلاً، در متن نامه امام خمینی رحمه الله علیه در ششم فروردین درباره ی برکناری مرحوم منتظری از قائم مقامی رهبری، عبارات معناداری به چشم می خورد که به خوبی نشان دهنده ی همین رویکرد است: «من با خدای خود پیمان بسته ام که رضای او را بر رضای مردم و دوستان مقدم دارم. اگر تمام جهان علیه من قیام کنند دست از حق و حقیقت بر نمی دارم. من کار به تاریخ و آنچه اتفاق می افتد ندارم. من تنها باید به وظیفه ی شرعی خود عمل کنم. من بعد از خدا با مردم خوب و شریف و نجیب پیمان بسته ام که واقعیات را در موقع مناسبش با آن ها در میان گذارم.»[۲]

حالا با این مقدمه بهتر می توان در مورد مواضع رهبر انقلاب درباره ی بررسی صلاحیت داوطلبان و یا ورود یا عدم ورود افراد به کارزارهای انتخاباتی و سیاسی سخن گفت. آنچه بعضاً در مقاطع مختلف عرصه های انتخاباتی نسبت به ورود یا عدم ورود افراد و یا داوطلبان به صحنه ی انتخابات صورت می گیرد، ناظر به همین سطح و در جایگاه یک حجت شرعی، ایمانی و اخلاقی است. از این جایگاه چنانچه حجت شرعی فرد را مکلف به گفتن چیزی کند، تشخیص خود را اعلام می کند و «حجت شرعی» است که ورود یا عدم ورود به یک موضوع را تعیین می کند و چنانچه حجت عندالله نباشد ورود به موضوع هم ضرورتی ندارد. نمونه این مساله در چند هفته اخیر به خوبی مشهود است که بعد از اعلام نتایج بررسی صلاحیت نامزدها، جریان های مختلف با انگیزه های متفاوت به تحلیل و بررسی تصمیم شورای نگهبان و گمانه زنی درباره ورود یا عدم ورود رهبر انقلاب به این مساله پرداختند.

بحث ها تا جایی پیش رفت که بعضی انتظار ورود مستقیم رهبر انقلاب به موضوع را داشتند. واقعیت اما به گونه دیگری پیش رفت. ایشان در ارتباط زنده ی تصویری خرداد با نمایندگان مجلس شورای اسلامی ضمن تفکیک و ریشه شناسی جریان های مختلفی که به تصمیم شورای نگهبان انتقاد داشتند، به نتیجه ی بررسی صلاحیت ها و تصمیم گیری شورای نگهبان اشاره ای نکردند و از نظر ایشان، حجتی برای ورود به مساله و مصادیق آن وجود نداشته است. ایشان حتی در پاسخ به درخواست شورای نگهبان نسبت به صلاحیت داوطلبان هم صریحا عنوان داشته اند که بنای دخالت ندارند. در عین این رویکرد اما چند روز بعد در سخنرانی به مناسبت سالگرد رحلت امام خمینی رحمه الله علیه با رویکرد انسانی و دینی نسبت به حفظ آبروی اشخاص هشدار دادند. در تذکر اخیر حضرت آیت الله خامنه ای به اینکه در جریان احراز صلاحیت ها نسبت به بعضی افراد جفا و ظلم صورت گرفته نیز مخاطب اصلی تذکر، جریان هایی بود که نسبت خلاف واقع را در جامعه و افکار عمومی نشر دادند و حیثیت و آبروی افراد را دست مایه اغراض رسانه ای و سیاسی خود قرار دادند.

این مسئله اندکی قبل تر درباره ی ورود حجت الاسلام سیدحسن خمینی به عرصه ی انتخابات نیز مشهود بود که ایشان در مورد آنچه رسانه ها از قول آقای سیدحسن خمینی نقل کردند در جایگاه کنش های سیاسی قرار نداشتند. رهبر انقلاب در پاسخ به مشورت وی مبنی بر ورود یا عدم ورود به انتخابات به عنوان داوطلب انتخاباتی همان پاسخی را می دهند که بارها گفته اند: «نظری نمی دهم» و در پی اصرار وی برای دریافت نظر مشورتی، رهبر انقلاب ارزیابی خود را ابراز کردند. مشخص است که بستر این رفت وبرگشت برخاسته از موضعی ایمانی و اخلاقی در قبال کسانی است که حق پدری بر گردن آن ها دارند. لذا، این تعامل یک مخاطبه ی ایمانی-عاطفی در مقام خیرخواهی بوده است که ارزیابی خود را از صحنه و وضعیت افراد ابراز کرده اند تا عندالله حجتی برای انجام نصیحت نسبت به مؤمنین داشته باشند و طبیعی است که در این حالت، مسئولیت هرگونه تصمیم به عهده همان افراد خواهد بود.

امّا بازتاب های رسانه ای از این موضوع بستر فضای اصلی این مشورت را نادیده گرفتند. همین هم باعث شد که در ذهن برخی افراد پاسخ رهبر انقلاب تا حد یک کنش سیاسی-جناحی تنزل داده شود و برداشت های نادرستی صورت گیرد. درحالی که نه در این مورد و نه در مورد آنچه در مهرماه از قول ایشان منتشر شد، سطح و زمینه ی بحث در قامت یک کنش سیاسی نبود. البته این رفتار محدود به سال های اخیر نیست و بررسی رفتار ایشان در سال های مختلف همین رویکرد را نشان می دهد. به طور مثال، در دیداری که در اردیبهشت سال با تعدادی از مدیران و رئیس وقت سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران داشته اند به این موضوع نیز اشاره کرده اند. ایشان در آن جلسه صریحاً اعلام می کنند به جز یک مورد (اوّلین انتخابات ریاست جمهوری بعد از رحلت امام که مرحوم هاشمی رفسنجانی به ریاست جمهوری انتخاب شد) که این کار را انجام دادند، دیگر بنا ندارند نظر و رأی خود را اعلام کنند: «شنیده ام بعضی از افراد، حتّی در مجلس شورای اسلامی، درباره ی این که فلانی – مقام رهبری – آیا به کسی مثلاً نظر دارد یا کسی را اعلام می کند یا نه، گفته بودند فلانی به هیچ کس نظر ندارد! گفتیم: خوب؛ مگر می شود کسی به کسی نظر نداشته باشد!؟ این، امکان ندارد! چه کسی به قدر من، نامزدهای انتخاباتی را می شناسد!؟…ممکن نیست کسی که این ها را می شناسد، یک نفر را در دل خودش انتخاب نکند. روز انتخابات، بالاخره انسان می خواهد اسم یک نفر را بنویسد و در صندوق بیندازد. این را چه بسا از قبل هم – یعنی حتماً این طور است – مشخّص کرده است؛ امّا بنا نداریم که این را به مردم بگوییم که شما به این آدم رأی بدهید. ما به مردم نمی گوییم شما به چه کسی رأی بدهید…ممکن است نزدیکان انسان بفهمند، حدس بزنند. آن، یک بحث دیگری است. امّا این غیر از این است که انسان اعلان کند.»[۳]

آنچه در جلسه ی درس خارج فقه در مهرماه از قول ایشان منتشر شد نیز از حکم مشابهی برخوردار است. رفتاری که نه از جایگاه کنش روزمره ی کنش گران سیاسی، بلکه از جایگاه پاسخ گویی در برابر خداوند متعال پیرامون مسئولیت و نقش خود و آن چیزی بود که درست و صلاح تشخیص داده بودند و به گفته ی صریح ایشان جنبه ی نهی هم نداشت و صرفاً موظف به گفتن آن بودند: «بنده ی حقیر که این همه اصرار دارم بر وحدتِ قلوب و حرکت در مسیر واحد و اتحاد نیروهای کشور، بخصوص نیروهای مؤمن و انقلابی، خدای نکرده یک چیزی آدم بگ