فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح….

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. شامل 40 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح….:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حاشیه، یا بهتر بگویم: شرح…. :

الحاشیه علی کتابِ مَن لایحضره الفقیه / الشّیخ بهاءالدّین محمّد بنِ الحسین بن عبدالصَّمَد الحارثی الهمدانی العاملی الجبعی المشتهر بالبهائی، تحقیق: فارس حَسّون کریم، باهتمام د. السّیّد محمود المرعشیّ النّجفیّ(ره)، ط: ا، قم: مکتبه آیه اللّه العظمی المرعشیّ النّجفیّ(ره)، ۱۴۲۴ ه . ق. / ۱۳۸۲ ه . ش.

چکیده

کتاب من لایحضره الفقیه اثر شیخ صدوق (۳۰۵ ۳۸۱ ه . ق) از علمای بزرگ امامیّه و از محدّثان نامی سده چهارم هجری است. این کتاب، که شامل بخش کلانی از میراث حدیث شیعه است، از امّهات کتب اربعه (کافی، تهذیب،استبصار، من لایحضره الفقیه) است و از دیرباز، مدار استنباط احکام شده. کتاب من لایحضره الفقیه به دلیل اهمیّت آن، مورد توجّه علمای شیعه قرار گرفته و حواشی و شروح متعدّدی بر آن نوشته اند، که از آن جمله است حاشیه علاّمه محمّد تقی مجلسی، دانشور نامی دوره صفوی. این حاشیه ناتمام در سال ۱۳۸۲ ش. به تحقیق فارس حسّون کریم و به اهتمام دکتر سید محمود مرعشی، در قم (کتابخانه حضرت آیت اللّه العظمی مرعشی نجفی) چاپ شده، و گفتار حاضر، بررسی و معرّفی این حاشیه است.

شیخ جلیل دیرین، صَدوق (محمّد بن علیّ بن حسین بن بابویه، أبوجعفر / ۳۰۵ ۳۸۱ ه . ق) رضوان اللّهِ علیه از بزرگترین عالمان إمامیّه و خاصّهً محدِّثی چیره دست و بی مثال است که محقِّق مُدَّقِقی چون ابن إدریس حلّی رَوَّحَ اللّهُ رُوحَه ، مشهور به حُرّیّتِ رأی و دلاوری در داوری و نقد بی لاف و گزاف، درباره او می نویسد: «کان… بصیرا بالأخبار، ناقدا للآثار، عالما بالرِّجال، حَفَظَهً…»۱

در میان آثار متعدِّد حدیثی صَدوق قُدِّسَ سِرُّه که بخشِ بزرگی از میراث حدیثیِ شیعه را تشکیل می دهد، بیش از همه، کتاب شریفِ کتاب مَن لایَحْضُرُهُ الفَقیه مورد اعتنا و توجّه و تمسّک فقیهان إمامی بوده است و در کنار سه مجموعه شریف کافی و تهذیب و استبصار، موسوم به «کتبِ أربعه» و از دیرباز مدارِ استنباط أحکام واقع شده.

حتّی بنا بر یک داوری احادیثِ کتابُ من لایحضُرُه الفقیه که با اختصار آن را الفقیه نیز می گویند ، بر أحادیث آن سه کتاب دیگر از «کتبِ أربعه» ترجیح داده شده، و در این ترجیح نظر به زیادتِ حفظ صَدوق و حُسنِ ضبط وی و تثبّتش در روایت، و همچنین تأخّر کتابش از کافیِ شریف، و پایبندی وی به صحّت و حجّیّت هر چه در این کتاب می آورد، بوده است.۲

کوتاه سخن این که جَلالت و اهمّیّت کتابُ مَن لایحضُرُه الفقیه از روزگاران دور توجّه عالمان شیعه را به خود معطوف داشته است و شروح و حواشی متعدِّد بر این حدیثنامه عزیز نوشته اند که شاید مشهورترین آنها دو شرح علاّمه آخوند ملاّ محمّد تقی مجلسی، والد ماجد صاحب بحارالأنوار رَضِیَ اللّهُ عَنْهما و أَرضاهُمها ، باشد، موسوم به روضه المتّقین (به زبانِ عربی) و لوامعِ صاحبقرانی (به زبانِ فارسی)۳.

در سده های دهم تا دوازدهم هجری که با برقراری حکومت شهریاران صفوی فرصتی مُساعد برای رونق گرفتن دوباره حیات علمی عالمان شیعه فراهم شد و مجالس درس و بحث علوم شرعی، به ویژه دانش حدیث، منعقد گردید و إجازه و استجازِه و قرائت و تدریس حدیثنامه های کهن فزونی گرفت، بطبع کتابُ من لایحضُرُه الفقیه نیز یکی از متون اصلی مورد توجّه و مدار بحث بود.

از همین روی شگفت نیست که هر چند بحمدِ اللّهِ تعالی دستنوشتهایِ بسیار کهن از این حدیثنامه موجود است غالب نسخه های مهمِّ آن در این روزگار استقرار و ازدهار، استنساخ و تکثیر و تحصیل شده۴، و همچنین مهمترین شروح و حواشی آن در این زمان به قلم آمده باشد.

از مشهورترین این آثار پیرامونی الفقیه که آن را هم «شرح» و هم «حاشیه» خوانده اند ، حاشیه حضرت شیخ بهاء الدّین محمّد بن حسین بن عبدالصَّمد حارثی همدانی۵ جبعی (۹۵۳ ۱۰۳۰ ه . ق)، مشهور «شیخ بهائی» است أَفاضَ اللّهُ عَلی تُربَتِهِ شَآبِیبَ الرَّحْمَه.

شیخ أعَلَی اللّهُ مَقامَه اشهر و اجلّ از آن است که نیازی به معرّفی داشته باشد و اگر سخنی بباید گفت، در باب خدمات عظیم آن بزرگوار به دانش حدیث است، که مَعَ الأَسَف به اندازه کافی مورد توجّه واقع نشده و البّته خود موضوعِ رساله ای مستّقل است. الحبل کافی المتین و الوجیزه و مشرق الشَّمْسَیْن و مِفتاح الفَلاح و الحدیقه الهلالیّه و…، همه و همه، نمودار طول باع وتضلّع این مرد ذوفنون در فنِّ حدیث اند.

اینک، سخن ما درباره حاشیه او بر کتابُ مَن لایحضُرُهُ الفَقیه است که در روزگار پُختگی کامل و پس از تألیف آثاری چون زبده الأصول و الحبل المتین و مشرق الشَّمْسَیْن به قلم آورده؛ چه، در متنِ حاشیه از این کتابها یاد می کُند (نگر: ص ۳۳ و ۴۲ و ۵۰ و ۶۶ و ۶۸ و ۹۱ و…) و به آنها إرجاع می دهد.

این حاشیه هر چند ناتمام است و مَعَ الأَسَف از سی امین حدیثِ پیشتر نرفته (که حدود «۲۱» صفحه از مُجَلَّدِ نخست مطبوع کتابُ من لایحضره الفقیه می شود (نگر: ص ۲۲)، بسیار سودمند و بالنّسبه مبسوط است؛ از همین روست که خبیری بصیر چون شیخ حُرِّ عامِلی قَدَّسَ اللّهُ روحَه آن را «شرح» خوانده است (نگر: ص ۲۲). خود شیخ بهائی رَفَعَ اللّهُ دَرَجَتَه نیز در خطبه اش از آن به عنوان «تعلیقات» یاد می کند (نگر: ص ۳۱).

شیوه بَحّاثانه شیخ رَضِیَ اللّهُ عَنْه در این حاشیه کاملاً هویداست. او دلائل نقد و جرح یک قول را بیان می کند، سپس تا جائی که ممکن است به پاسخگوئی و دفاع می پردازد، وانگهی نتیجه گیری می نماید (نمونه را، نگر: ص ۵۹ و ۶۰).

آنسان که از متنِ همین حاشیه برمی آید، نویسنده پیشتر کتاب من لایحضره الفقیه را بر والدِ ماجدش، شیخ حسین بن عبدالصَّمد عاملی از مشایخِ بزرگ حدیث به شمار می رود رضوان اللّه تعالی عَلَیْهِما قرائت کرده است. چه یک جا می گوید: «… قال والدی رَحِمَهُ اللّه حالَ قِراءتی علیه هذا الکتاب فی توجیه کلام المؤلّف طابَ ثَراه :…» (ص ۳۴).

خوش طَبْعی این پدر و شوخ طَبْعی آن پسر، در این حاشیه فنی و در خلال مباحث تخصّصی آن نیز جائی برای بُروز گشوده، و عاقبت عیان ساخته است که ورود مردمانی ظَریف چون شیخ و پدرش در اینگونه مباحث با محدِّثان صِرْف و إذهان تکرشته ای چه تفاوتی دارد، حتّی در لحنِ کلام.

درباره إبراهی