بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حضرت ابوطالب علیه السلام در بیان آیت الله صافی حفظه الله :

بر حسب آنچه در مصباحین (مصباح شیخ و مصباح کفعمی) از ابن عیاش مؤلف کتاب نفیس مقتضب الاثر فی الائمه الاثنی عشر منقول است، وفات آن حضرت در روز ۲۶ رجب سال ۱۰ بعثت که به عام الحزن نامیده شده، اتفاق افتاده و بر حسب آنچه از ابن منده در کتاب المعرفه نقل شده، سه روز قبل از وفات حضرت خدیجه (س) واقع شده که با توجه به اینکه وفات آن معظّمه در روز دهم ماه مبارک رمضان بوده، پس روز هفتم ماه رمضان روز وفات حضرت ابوطالب (ع) می باشد.

حضرت ابوطالب (ع) از اول شروع و ظهور این دین حنیف، یگانه کسی بود که آن را تحت حمایت گرفت همان بزرگمرد ارجمندی که از اجتماع قریش و نقشه ها و تهدیدات و قطع روابط و آزار و اذیت ایشان بیم نداشت و تا زنده بود با خلوص نیت، از پیامبر اسلام (ص) حمایت کرد و به او گفت: اذهب یابن اخی فقل ما احببت فواللّه لااسلمک لشیء ابد ای پسر برادرم، برو و هرچه دوست داری بگو به خدا سوگند تو را در هیچ پیشآمدی تنها نمی گذارم.

از حضرت امام محمد باقر(ع) روایت شده است: اگر ایمان ابی طالب را در یک کفه ترازو و ایمان این خلق را در کفه دیگر گذارند، ایمان او سنگین تر خواهد بود. مقام آن حضرت چنان رفیع بود که پیامبر(ص) در مصیبتش گریان شد و بسیار اندوهناک گردید و جبین راست او را چهار مرتبه مسح فرمود و جبین چپش را سه مرتبه مسح کرد، سپس فرمود: ای عم! در صغیری پرورشم دادی و در یتیمی کفالتم نمودی و در کبیری یاری ام کردی، خدا به تو در برابر یاری من پاداش نیکو دهد. پیامبر(ص) پیشاپیش جنازه او می رفت و می فرمود: صله رحم کردی و جزای نیکو گرفتی.

در سیره ابن هشام از محمد بن اسحاق نقل شده است: پس از وفات ابوطالب، قریش بر پیامبر(ص) مرارت هایی رساندند که در حیات ابوطالب جرئت انجام آن را نداشتند. از پیامبر(ص) روایت شده است که فرمود: ما نالت منی قریش شیئاً اکرهه حتی مات ابوطالب قریش به چیزی که از آن کراهت داشته باشیم دست نیافتند تا وقتی ابوطالب وفات کرد.

سال وفات دو یار دیرین پیامبر(ص) حضرت ابوطالب و حضرت خدیجه علیهماالسلام عام الحزن نام گرفت. ابوطالب، چهل و دو سال در نهایت وفا و صمیمیت و فداکاری به کفالت و حمایت و یاری پیامبر(ص) پرداخت. او مانند پدری رئوف و همسر مکرمه اش فاطمه بنت اسد چون مادری مهربان، به خدمت رسول خدا قیام و اقدام کردند او را از فرزندان خود بیشتر دوست می داشتند و بهتر پذیرایی می کردند. ابوطالب، سیدبطحاء، پیر قریش، و رئیس مکه و قبله قبیله بود. ایشان جمیع فضایل اخلاقی را دارا بودند. همه به او احترام می گذاشتند و شخصیت و مکارم اخلاقش را می ستودند.

کان ابوطالب علیه السلام شیخاً جسیماً وسیماً علیه بهاء الملوک و وقار الحکماء ابوطالب (ع)، پیرمردی تنومند و زیبا بود که در رخساره او ظرافت پادشاهان و وقار حکیمان دیده می شد. ازر اکتم بن صیفی حکیم معروف عرب، پرسیدند: حکمت و ریاست و حکم و سیادت را از که آموختی؟ گفت: از حلیف علم و ادب، سیدعجم و عرب، ابوطالب بن عبدالمطلب.

به طور قطع، بر همه امت اسلام لازم و واجب است که قدر خاندان ابوطالب را بدانند و خدمات و رنج و مصائب آنان را در یاری پیامبر(ص)، نصرت دین و اعتلای کلمه توحید فراموش ننمایند. هیچ خانواده ای به اندازه این خاندان، به اسلام و پیامبر اسلام (ص) خدمت نکرده و خدمات هیچ کس به اندازه خدمات آنان برای دین اسلام سودمند و با ارزش نبوده است. هنگامی که همگان، پیامبر(ص) را تنها گذاشته بودند و دف