فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین

با فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین شامل 45 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حقیقت و خطا در معرفت عصری از دین :

همانگونه که جسم آدمی دائم در حال جذب مواد مورد نیاز و دفع مواد زائد است و این عمل بطور خودکار انجام می شود. ذهن آدمی و سیستم ادراکی وی نیز همواره در حال جذب و دفع است اگر در تن آدمی حفظ حیات و گسترش و دوام آن هدف است در نظام فکری انسان نیز کشف واقعیت، نیل به حقیقت، دفاع از اندیشه های معقول و مفید، یک ویژگی بنیادی و دفع افکار نادرست و مغالطه آمیز خصلت دیگر ذهن و عقل آدمی است، اما انسانها غالباً به اختیار و اراده خود می اندیشند و خواست و میل آنها در افکارشان دخیل است و دخالت آدمی است که کشف حقیقت و واقعیت و معقول و مفید بودن افکار را تحت تأثیر قرار می دهد و این یکی از عوامل مهم ایجاد اختلاف در میان بشر است اما انسانها از آن حیث که در عالم خاک می زیند و دستخوش تغییر و دگرگونی و مشمول حکم زمان اند، کشف حقایق و واقعیتها و نیل به افکار درست، معقول و مفید هم به مرور حاصل می شود. البته باید ادیان الهی و معارف وحیانی را از افکار آدمی تفکیک کرد. زیرا آنچه به عنوان وحی در اختیار بشر است، از خطا مبراست و حق خالص و محض است. اما صحبت ما در مورد افکار بشر است نه وحی الهی. بنابراین انسان با گذر زمان حقایق بیشتری را کشف می کند و یا به عبارت دیگر تعقل آدمی در گستره تاریخ به فعلیت می رسد. پس اگر زنجیره زمان را در نظر بگیریم به مرور حقایق نوینی بر بشر مکشوف می شود اما از این قاعده نمی توان نتیجه گرفت که هر چیز جدید و یا هر فکر نوی بالضروره درست و حق است. بعضی درست و بعضی نادرست اند. پس معیار درستی، زمان نیست. با پذیرش این مبنا می توانیم بگوییم عصری بودن معرفت به هیچ وجه نشانه درست بودن و یا حق بودن آن نیست.

پس باید نتیجه گرفت که کهنه یا نو بودن ربطی به حقیقت ندارد و زمان، بستر کشف حقایق است نه معیار حقایق. همه حرفهای نادرست و فرضیه های نامعقول روزی معرفت عصری بوده اند و بعد مشمول حکم زمان شده اند و مهر سنتی بودن و یا کهنه بودن بر آنها خورده است. از طرف دیگر ذهن انسان کاشف و مولّد افکار و اندیشه های جدید است و ذهن خطا می کند. پس نه زنجیره زمانه مصون از خطا است و نه اذهان جمعی بشر.

اما عقل آدمی گرچه در بدیهیات و پاره ای از معارف دیگر خطا نمی کند و به حقیقت دست می یابد، اما در بعضی از اندیشه های خود به خطا می رود. از نظر حکیمان الهی، ضرورت وحی و ارسال رسل از همین منظر طرح می شود. یعنی آدمی چون خطا می کند و گرفتار شرایط زمانی و مکانی و محصور به حصارهای فردی و اجتماعی گوناگون است و از طرفی موجود محدود، قدرت احاطه بر هستی نامحدود را ندارد لذا انبیاء (علیهم السلام) به عنوان مبلغان علم الهی و هادیان جامعه بشری و لازمه کمال بشر می باشند. پس ما با دو سنخ معرفت مواجهیم، معرفت بشری و معرفت الهی.

معرفت بشری همان معارفی است که آدمیان با ابزارهای ادراکی خود کسب کرده اند. حال فرقی نمی کند که این ابزار، حس و تجربه باشد یا عقل و استدلال و یا تجربه های روحی روانی و کشف و شهود. اما معرفت الهی، ادراکات و معارفی است که از ماوراء به انسان های خاصی وحی شده است. و حاملان آن، انبیاء و اولیاء الهی اند.

معرفت الهی، بشر را از خطاهای مهلک و انتخابهای نادرست و اندیشه های مغلوط رها می سازد و او را به سوی حقیقت جهت می دهد.

معرفت دینی یا حقیقت دین؟

اگر کسی اشکال کند که آنچه در اختیار ماست معرفت دینی است و نه حقیقت دین. باید گفت از نظر منطقی همواره میان عالم و معلوم نوعی تعدد و تکثر مطرح است و علم یعنی حصول صورت معلوم در ذهن و نه آمدن هستی معلوم به سرای ذهن. چنانچه مثلاً خورشید برای ما در قالب علم ما به خورشید حاصل می شود پس حظ ما از خورشید حظ محدودی است.

اما از محدودیتهای وجود خود نمیتوانیم نسبیت یا شکاکیت را نتیجه بگیریم. بنابراین از اینکه دین و معرفت دینی با هم فرق می کنند نمی توان نتیجه گرفت که هر کس هر چه می فهمد درست است و هیچ فرقی میان ادارکات مختلف از دین وجود ندارد. بدیهی است که متخصص از غیر متخصص بهتر می فهمد. انسانهای وارسته از انسانهای عادی درک دقیق تری دارند. پس حتی اگر بپذیریم که دین و فهم دین کاملاً از هم جدا هستند باز هم از این مقدمه نمی توان نتیجه گرفت که همه فهم ها به یک میزان معقول و صحیح هستند. اما اینکه دانستن معرفتهای جدید می تواند به کشفهای دقیقتر و بهتری از دین کمک کند امری مسلم است و معرفت های جدیدی که ارتباط نزدیکتری با معارف دینی دارند البته دانستنشان لازم و ضروری است چه از نظر آشنایی با محیط فرهنگی اجتماعی که زمینه قابلی در ارائه معرفت دینی اند و چه از نظر ارائه درکهای بهتر و سنجیده تر از دین. اما اینکه معرفت دینی را سرا پا مصرف کننده معرفتهای عصری به حساب آوریم و نسبت معرفت دینی به معرفت عصری را همانند علوم تولید کننده به مصرف کننده بپنداریم، نه تجربه بیرونی بر آن صحّه می گذارد و نه با تعریف دین سازگار است. چون اگر قرار باشد دین و معرفت دینی دنباله رو علوم بشری باشند چه نیازی است که به دین معتقد باشیم. اگر ما به دین الهی معتقدیم به خاطر این است که عقل بشری و معرفتهای عصری در هر دوره درمانده از بیان حقایق و پرداختن به همه واقعیات بوده است پس معرفت دینی در مجموع دنباله رو معارف عصری نیست بلکه جهت دهنده به آنهاست و علم الهی سامان بخش علم بشری است و حتی اگر پیش فرض تفکیک معرفت دین از دین را هم بپذیریم باز این مسأله تغییری نمی کند و اختلاف در فهم حقیقت، نشانه فقدان یا تکثر در حقیقت نیست بلکه نشانه محدودیت فهم و رد پای تدریج در کشف حقایق است.

ذاتی و عرضی در دین

از طرف دیگر مدافعان معرفت عصری از دین برای اثبات مدعای خود به تفکیک امر ذاتی و عرضی در دین می پردازند و می کوشند نشان دهند که پاره ای از امور دینی همواره ثابت اند و پاره دیگری از آنها متغیرند. آنچه ثابت است را ذاتی و آنچه متغیر است را عرضی می نامند. و سپس نتیجه می گیرند، امور عرضی دین، همان اموری هستند که برای زمان خاصی ارائه شده اند و با این ادعا است که برخی از احکام فقهی، حقوقی و حتی بعضی از معارف اسلامی را عرضی و محدود به زمان خاصی می دانند. تقسیم دین به ذاتی و عرضی برای ارائه راه حلی است که با آن بتوان معرفتی نو و سازگار با شرایط جدید جامعه بشری از دین عرضه کرد. پس فرض ارائه کنندگان معرفت عصری از دین این است که دین ثابت است ولی جامعه بشری تغییر می کند و این دین ثابت می خواهد جامعه متغیر را اداره کند و جهت دهد. اگر به صورت مسأله دقت کنیم مغالطه در طرح مسأله است بنا به ادعای خود مدعیان، ما به معرفت دینی دست می یابیم نه به خود دین.

اشکالی که موجب طرح مسأله معرفت عصری از دین شده، این است که که عده ای گمان می کنند دین، حقیقت ثابتی دارد و این حقیقت ثابت آمده است تا جامعه بشری را هدایت کند در حالیکه جامعه بشری امری سیال و متغیر است و چگونه یک امر ثابت (دین) می تواند با یک امر متغیر (جامعه) نسبتی کارساز و جاودانه داشته باشد. پاس