فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی)

فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) شامل 31 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حکایت غربت راوی «روایت فتح» (به مناسبت سالگرد شهادت سید مرتضی آوینی) :

«بسیجی عاشق کربلاست و کربلا را تو مپندار که شهری است در میان شهرها و نامی است در میان نام ها. نه، کربلا حرم حق است و هیچ کس را جز یاران امام حسین علیه السلام راهی به سوی حقیقت نیست. کربلا! ما را نیز در خیل کربلاییان بپذیر. ما می آییم تا بر خاک تو بوسه زنیم و آن گاه روانه دیار قدس شویم…»

این جملات را طی سال های ۶۵-۱۳۶۴ هر هفته پنج شنبه شب ها که مجموعه مستند «روایت فتح» از شبکه یک سیما نمایش داده می شد، در پایان هر قسمت و در انتهای نوحه پرشور و حماسی «کربلا، کربلا ما داریم می آییم» اکبر شریعت، با صدایی محزون و دلنشین پخش می گردید و به آن قسمت از «روایت فتح »، حال و هوایی دیگر می بخشید؛ صدای محزونی که در واقع راوی روایت بود.

همان راوی که سیّد مرتضی آوینی نام داشت و خود، سازنده مجموعه «روایت فتح» بود که برای نخستین بار، با ساختاری جدید و بکر، براساس شخصیت های گمنام جبهه های رزم به ناگفته ها و نانموده های جنگ تحمیلی و دفاع مقدس پرداخت.

مجموعه «روایت فتح» طی ۵ فصل تا پایان جنگ را روایت کرد و پس از آن نیز با ۴ قسمت درباره «عملیات مرصاد» و سپس دو فصل دیگر به نام های «شهری در آسمان» درباره اشغال و آزادسازی خرمشهر و همچنین «با من سخن بگو، دوکوهه» پس از پایان جنگ نیز توسط سیّد مرتضی ادامه پیدا کرد.

سید مرتضی پیش از آن نیز بنا به گفته خودش، فیلم های مستند بسیاری برای تلویزیون ساخته بود:

«… از سال ۵۸ و ۵۹ تاکنون بیش از یکصد فیلم ساخته ام که بعضی عناوین آن ها را ذکر می کنم: مجموعه «خان گزیده ها »، مجموعه «شش روز در ترکمن صحرا»، «فتح خون» مجموعه «حقیقت»، «گمگشتگان دیار فراموشی (بشاگرد)»، مجموعه «روایت فتح » (نزدیک به هفتاد قسمت)….»[۱]

شاید حدود دو دهه و نیم قبل از این سخنان، سیّد مرتضی آوینی، اصلاً به ذهنش، چنین مسیری راه نمی یافت. یعنی همان زمانی که در سال به عنوان دانشجوی معماری وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد؛ در قلب محافل شبه روشنفکری آن روزگار که با فنجان های قهوه و سیگار و کلاه کج و مارکس و مارکِز و شعرهای شاملو و فروغ فرخزاد و… فخر می فروختند و تظاهر می کردند! سیّد مرتضی خود درباره آن روزگار می گوید:

«… تصور نکنید که من با زندگی به سبک و سیاق متظاهران به روشنفکری ناآشنا هستم؛ خیر، من از یک راه طی شده با شما حرف می زنم. من هم سال های سال در یکی از دانشکده های هنری درس خوانده ام، به شب های شعر و گالری های نقاشی رفته ام. موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعت ها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی که نمی دانستم گذرانده ام. من هم سال ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه ای گذاشته ام و کتاب «انسان تک ساحتی» هربرت مارکوزه را (بی آن که آن زمان خوانده باشمش) طوری دست گرفته ام که دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند: «عجب فلانی! چه کتاب هایی می خواند، معلوم است که خیلی می فهمد»…»[۲]

سیّد مرتضی همه دوران دانشگاهش را در همین محافل شبه روشنفکری سر کرد، اما چرا می گوییم شبه روشنفکری؟ این کلام خود شهید آوینی است که می گوید:

«… انتلکتوئلیسم یا روشنفکری، شجره ای است که جز در خاک غرب نمی روید. روشنفکری از لحاظ تاریخی، اقتضائات و موجباتی دارد که در هیچ جای دیگر از کره زمین پا نمی گیرد. رجوع همه روشنفکران دیگر در سراسر کره زمین به مرجع آن ها (غرب) است و غرب زدگی معنایی جز این ندارد؛ بنابراین هیچ روشنفکری جز روشنفکر غربی اصیل نیست. پس بهتر است که روشنفکران سایر مناطق و اقوام کره زمین و بالخصوص روشنفکران این سوی عالم را «شبه روشنفکر» بخوانیم… از یک لحاظ دیگر شبه روشنفکری نسبت به اصل آن پست تر است؛ چراکه شبه روشنفکر «مقلد» است و روشنفکر، اصیل و مستقل، و بدون تردید مقلد غرب بودن (غرب زدگی) از غربی بودن به مراتب بدتر است…»[۳]

اما سیّد مرتضی وقتی با سخنرانی ها و اعلامیه های امام آشنا شد، گویی گم شده سالیانش را پیدا کرده و همه جهان و جهان بینی اش به کلی تغییر کرد. وقتی نسیم انقلاب اسلامی به مشامش رسید، همه آن گذشته را دور ریخت. او می گوید:

«… با شروع انقلاب حقیر تمام نوشته های خویش را اعم از تراوشات فلسفی، داستان های کوتاه، اشعار و… در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم که دیگر چیزی که «حدیث نفس» باشد ننویسم و دیگر از خودم سخنی به میان نیاوردم.»[۴]

رهبر معظم انقلاب درباره این تغییر و تحوّل شهید آوینی فرموده اند:

«… یکی از مدیران دستگاه های فرهنگی درباره یک نفر از همین چهره های معروفِ فرهنگی خوب (که امروز جزو شهدای عالی مقام ماست و من خیلی به او علاقه داشتم و همیشه به دستگاه های مختلف فر