بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حکمیت و فتنه خوارج ماجرایی عبرت آموز برای عصر حاضر در مذاکره و توافق با اهل باطل :

در جنگ صفین بعد از اینکه پیروزی امام بر لشکریان معاویه محرز شد به پیشنهاد عمرو عاص قرآن ها را بر سر نیزه زدند ومردم را به حکم قرآن فرا خواندند. عده ای از لشکریان امام که در راس آن ها اشعث بن قیس منافق بود فریب دشمن را خوردند و فریاد حکمیت سر دادند. این بخش از جنگ صفین و قرآن به سر نیزه کردن لشکریان معاویه از صفحات تامل برانگیز و عبرت آمیز تاریخ است.

عبرت هایی که می توان بر شمرد از این قرارند:

۱- اگر در جنگ نظامی و یا حتی فرهنگی بخشی از خودیها هم فریب بخورند همین برای شکست کل کافی است چرا که این فریب خوردگان دیگر بخش ها را هم از کار می اندازند و توان و نیرویی که باید صرف مقابله با دشمن شود برای اینان صرف می گردد.در جنگ صفین با وجود اینکه بخشی از لشکر نزدیک خیمه معاویه رسیده بودو تا پیروزی شاید دقایقی چند فاصله بود، همین فریب خوردگان باعث شدند در جنگی که داشت به پیروزی حق تمام می شد ورق برگردد و باطل با فریب و نیرنگ و استفاده از جهل و نادانی خودیها، خود را از شکست برهاند.

۲- وقتی تفاوت جبهه خودی و غیر خودی و علت تقابل با دشمن شناخته نشود، فریب هایی از قبیل حکمیت و مذاکره و قرآن به سر نیزه زدن ها کارگر خواهد افتاد. خوارج کج فهم ظاهر نگر باتصور اینکه جبهه مقابل هم جبهه اسلام است تن به حکمیتی داد که در نهایت موجب گریختن گروه باطل از شکست شد. در حالی که گروه مقابل همان کفر در لباس اسلام بود و علت جنگیدنش با امام هم در واقع بر سر اسلام بود. چون اگر معاویه واقعا به حاکمیت قرآن تن می داد امام وی را از حکومت شام خلع نمی کرد و با وی مقابله نمی کرد در حالی که علت اصلی خلع معاویه از منصب حکومت شام، این بود که معاویه در صدد احیای همان جایگاه عصر جاهلیت برای خود و خاندانش بود. و مبنای حکومتش را نه اسلام و قرآن بلکه همان ارزش های جاهلی قرار داده بود. و امام بعد از احتجاجات متعدد، حجت را بر وی تمام کرده بود اما این گروه متحجر و نادان خوارج که افرادی سطحی نگر و قشری بودند همین که قرآن را بر سر نیزه دیدند به تصور اینکه تسلیم قرآن هستند در مقابل امام حق ایستادند. در حالی که در اینگونه فتنه ها معیار و شاخص امام است نه اینکه امام با معیار و شاخص دیگری سنجیده شود. و این رفتار اینها نشان از عدم فهم و درک درست از اسلام و قرآن و امام بود. یکی از این خوارج همان کسی بود که رسول خدا را به رعایت عدالت در تقسیم غنایم سفارش کرد. غافل از اینکه معیار عدالت رسول خداست نه اینکه هر جاهلی به خود اجازه دهد که برای رسول خدا نیز معیار قرار دهد. امام (ع) برای اینکه نقشه دشمن را بر ملا کند و این گروه احمق نادان را روشن کند. به اینان فرمود: ویحکم أنا أوَّل مَن دعا إلی کتاب الله، وأوَّل مَن أجاب إلیه، ولیس یحلُّ لی ولا یسَعُنی فی دینی أن اُدعی إلی کتاب الله فلا أقبَلَهُ، إنّی إنَّما اُقاتلهم لِیدینوا بحکم القرآن، فإنَّهم قد عصوا الله فیما أمَرَهم، ونَقَضوا عهده ونبذوا کتابه، ولکنّی قد أعلمتکم أنَّهم قد کادوکم، وأنَّهم لیسوا العمل بالقرآن یریدون…[۱]. وای برشما، من اولین کسی هستم که به کتاب خدا فراخوانده شدم، و اولین کسی که به آن جواب داد. حلال نیست و دین به من اجازه نمی دهد که به کتاب خدا خوانده شوم و آن را قبول نکنم، من می جنگم تا آن ها را به حکم قرآن وادار کنم؛ زیرا آن ها به آنچه خدا دستور داد، نافرمانی کردند. پیمان خدا را شکستند و کتاب او را کنار گذاشتند. من به شما گفتم آن ها به شما نیرنگ زدند و قصدشان عمل به قرآن نیست…

امام در سخنان خود سعی کرد حقیقت را بر اینان روشن کند که علت جنگ ایشان با معاویه به دلیل این است که معاویه حاضر نشده است به قرآن عمل کند و احکام قرآن را بپذیرد. و حالا که قرآن را بر سر نیزه کرده برای این است که شکست خود را حتمی دیده است و قصد فریب دارد و گرنه امام (ع) برای لشکرش ادعای دروغ آن ها را توضیح داد و فرمود که او با معاویه به دلیل اینکه به قرآن عمل کند و احکام آن را بپذیرد، می جنگد. و آن ها قرآن ها را برای فریب و گمراه کردن بر سر نیزه کردند، در حالی که هیچ ارتباطی با قرآن ندارند و به آن معتقد نیستند. و اگر معاویه واقعا اهل عمل به قرآن بود نیازی به جنگیدن امام با وی نبود.

۳- در این جنگ ها نیروی حق بیش از آن که از لشکر باطل ضربه بخورد از حماقت و ساده لوحی و عدم بصیرت خودیها ضربه می خورد و دشمن بیش از آن که برای پیروزی، بر نیروی خود تکیه کند بر حماقت و نادانی این گروه از خودیها تکیه می کند.

۴- دشمن اگر واقعا اهل صلاح و گفتگو باشد قبل از شروع جنگ حاضر به گفتگو می شود و حق را می پذیرد اما وقتی جنگ را شروع کرد در این صورت اگر دشمن پیشنهاد صلح و مذاکره و سازش و حکمیت داد معلوم می شود که دشمن در عرضه نظامی و تقابل، خود را ناتوان از مقابله دیده است و به ناچار سلسله دوستی می جنباند و دعوت به مذاکره و تعامل می کند تا ضعف خود را در صحنه نبرد، در عرصه دیپلماسی و مذاکره جبران کند.

۵- در مذاکره هم در صورت رسیدن به توافق، نباید به دشمن اعتماد کرد. علاوه بر اینکه در اینگونه موارد باید مذاکره کننده ای زیرک و سیاستمدار معرفی شود و نه ساده لوحان نادان مقدس مآب؛ در عین حال در صورت رسیدن به توافق با دشمن، هر قدم عملی که از سوی گروه حق برداشته می شود باید د