فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی شامل 71 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خمس: تأمین هزینه طالبان علوم دینی :

طالبان علوم دینی، که در حوزه ها به درس و بحث اشتغال دارند، کمک هزینه ای پرداخت می شود.به
این هزینه را مراجع تقلید، هر کدام به فراخور توانایی و وسعی که دارند و مبلغی که مقلدان به عنوان خمس و… به آنان می پردازند، تأمین می کنند.
این روش، سالیان درازی است که ادامه دارد. در این مقال در پی آنیم که پیشینه این روش و چرایی آن را بنمایانیم و به دست بیاوریم که پیش از رواج و رسمیت یافتن روش موجود، مروجان دین، از چه راهی تأمین می شده اند و نقش بیت المال، در تأمین هزینه مرزبان عقیده چه بوده است.
در ضمن این کند و کاو، روشن خواهد شد که آیا نظام اسلامی در تأمین هزینه مبلغان و عالمان دینی، وظیفه ای دارد، یا خیر؟
سخن را با اشارتی به پیشینه و سابقه تکوین حوزه و شیوه معیشتی طالبان علم در ادوار گوناگون تاریخ اسلام، می آغازیم: حوزه های علمیه، به مرور شکل گرفته اند و به اقتضای ضرورتها و نیازه، دگرگونیهایی در آنها رخ داده است.
به روزگار پیامبر(ص) صنفی به نام روحانیت، وجود نداشته است. ولی گروههای کوچکی به امر تبلیغ و ترویج دین اشتغال داشتند: کاتبان وحی، قاریان قرآن، مؤذنان، فقها و…یا کسانی که از دیگران به اسلام آشناتر بودند، پیامبر را در رساندن پیام و روشن کردن مردم، کمک می کردند.
این گروههای کوچک و ناپیوسته و متفرق، به خاطر گسترش نیازهای فرهنگی و دینی، رو به گسترش گذاردند و منسجم شدند و حوزه های علمیه به شکل نو، پا گرفتند.
نیاز، به عالمان دین برای تبیین اندیشه دینی و پاسخ به اهل شبهه و… سبب گردید که عده ای که به دانش دین روی آورده بودند، تمام وقت خود را به تحصیل و تبلیغ اختصاص دهند. این، باز می داشت محصلان و مروجان را از کار برای تأمین زندگی، از این روی، باید دست از تحصیل و تبلیغ بر می داشتند و یا دست از کار برای تأمین مایحتاج زندگی. اگر دست از تحصیل و تبلیغ بر می داشتند، کار تبلیغ دین تعطیل می شد و الحاد به پیشروی می پرداخت و بدنه علمی دین رو به ضعف و ناتوانی می گذاشت و اگر دست از کار برای تأمین مایحتاج زندگی بر می داشتند، ذلیل می شدند و سربار جامعه و دچار تشویش. پیشرفت دانش به فراغت بال و بی نیازی دانشمندان بستگی دارد.
از آن جا که اسلام، نه به تعطیل تحصیل و تبلیغ رضایت می دهد و نه به سربار جامعه شدن مبلغان دین و نان دین خوردن آنان۴، می باید فکری کرده باشد و راه مناسبی برای جمع این دو (هم تحصیل و تبلیغ و هم سربار جامعه نشدن و عزتمندانه زندگی کردن مبلغان دین) داشته باشد. از این روی، باید به جست و جو پرداخت، در لابه لای اوراق تاریخ، تا قضیه روشن شود.
در دوران امویان و چه به روزگار عباسیان، کمکهای بیت المال، بیشتر به کسانی تعلق می گرفت که پشتیبان حکومت بودند و مدح حاکمان می گفتند و علیه ظلم و جور آنه، کوچک ترین حرکتی نمی کردند وگرنه علمای ظلم ستیز و افشاگر ظلم و دنائت حاکمان، نه تنها از بیت المال و مناصب دولتی، همچون: افتاء و قضا و امامت جمعه و جماعت و اذان و… محروم می شدند، که در مواردی به اندک بهانه از میان برداشته می شدند. بیشتر علمای اصیل، برای حفظ اعتبار دینی و علمی خود، از معاشرت و همراهی با حاکمان جور خودداری می کردند تا مبادا ستمگران از آنان در جهت مقاصد نامشروع استفاده برند. سعیدبن مسیب، به همین دلیل، از گرفتن مستمری خود از بیت المال، در دوران امویان خودداری می کرد.
در روزگار هارون، کمکهای بیت المال، بیشتر به گروهی ویژه، مثل جناح قاضی ابو یوسف، اختصاص داشت و علمای صالح و فرزانه، از آن محروم بودند. در برهه ای از زمان، شدت عمل، علیه فقیهان راستین، بدان جا رسید که فقهای اهل بیت، از حقوق خود محروم شدند و جمع آنان پراکنده گردید. دعبل خزاعی، این فشارها را در اشعار معروف خود به امام رضا(ع) چنین بازگو می کند:
مدارس آیات خلت من تلاوته ومنزل وحی مغفر العرصاتاری فیئهم فی غیر هم متقسماو ایدیهم عن فیئهم صفرات۵۳ سراهایی که جایگاه تلاوت قرآن بود، از صدای قرآن خاموش ماند و فرودگاه وحی به ویرانه تبدیل گشت. بهره و سهم فرزندان پیامبر، میان بیگانگان، تقسیم می شود و دستهای ایشان، از بهره خویش تهی مانده است. امامان شیعه، نزدیک شدن علما را به دستگاههای جائر، موجب تأیید بیدادگریهای آنان می دانستند، از این روی آنان از همکاری با خلفا و نزدیک شدن به آنان، برحذر می داشتند.
محرومیت از بیت المال و کمکهای حکومتی، دانشمندان آزادیخواه را دچار فقر و تنگدستی کرد. از این روی، برای این دسته از فقهاء و راویان حدیث بویژه پیروان اهل بیت، راههای دیگری از سوی ائمه اندیشه شد. از جمله خمس و کمکهای مردمی.
خمس، که از منابع اصلی بیت المال بود، بیشتر از غنائم جنگی و فیٌ تأمین می گردید. ولی خمس در آمد و ارباح مکاسب از مردم گرفته نمی شد و از دیدگاه فقهای مورد قبول حاکمان اموی و عباسی، مشروعیت نداشت. ولی در نظر امامان شیعه(ع(، خمس بر منافع، از حقوق شرعیه ای بود که مردم وظیفه داشتند آن را به امام و حاکم واقعی بپردازند. شیعیان، از نقاط گوناگون جهان: عراق، حجاز، خراسان و… اموال واجب خود را به نزد ائمه می آوردند و به طور سرّی به آن بزرگواران، تحویل می دادند. حاکمان عباسی، گاه از این اموال، تعبیر به خراج غیر رسمی می کردند و از ازدیاد قدرت مالی امامان از این ناحیه، وحشت داشتند.
گاه، شیعیانی که در دستگاه حکومت عباسی، دارای منصب بودند، خمس در آمد خود را به نزد امامان می فرستادند.
حکم بن علباء اسدی، والی بحرین، خمس اموالش را به امام باقر می داد. حسین بن عبداللّه نیشابوری، حاکم نیشابور، اموال واجبش را به امام جواد وا می گذارد. همچنین، علی بن یقطین، وزیر هارون، کمکهای زیادی به امام کاظم(ع) می کرد.
ائمه، بخشی از خمس را در راه تأمین زندگی خود و نزدیکان پیامبر به کار برده و بخش بیشتری را در راه پیشبرد دین و مکتب و حمایت محرومان. به تعبیر امام رضا(ع): ( ان الخمس عوننا علی دیننا وعلی عیالاتنا وعلی موالینا.خمس، کمک برای م، بر دین و برخانواده و بر پیروان ماست.
ائمه (ع) در سایه توان اقتصادی، به گسترش علوم دینی کمک می کردند و معلمان قرآن و راویان حدیث و مبلغان دین را تشویق معنوی و مادی می فرمودند: امام باقر(ع)، که حوزه تدریس گسترده ای داشته و امکانات مالی به نسبت وسیع، زندگی طالبان علم را تأمین می کرد و برای کسانی که به حضورش می شتافتند، پوشاک و لباس فراهم می آورد.
خمس و زکات
در اواخر حکومت عباسیان شرایط سیاسی و اقتصادی، موجب شد که حکومت، در جمع و توزیع زکات کمتر دخالت کند. این، فرصتی مناسب برای پیروان اهل بیت فراهم آورد، تا از انفاقات مالی در پیشبرد مکتب و محرومیت زدایی شیعیان بهره برند. فقهای اهل بیت، در جهت هماهنگی سیاسی و اجتماعی شیعه، به آنان توصیه می کردند خودسرانه واجبات مالی خود را توزیع نکنند، بلکه آنها به عالمان دیار خود بسپارند. مردم نیز، پیروی کردند و زکات و خمس بر درآمد را به فقهای شیعه، وامی گذاردند. شیخ مفید، پیشنهاد کرد که فقهای امین در هر ولایت مناسب ترین افرادند که زکات به آنان پرداخت شود، زیرا آنان جایگاه توزیع آن را از غیر فقه، بهتر می شناسند. در مورد خمس نیز، برخی از فقهای بزرگ، همین نظر را دارند:
ابن براج، از علمای سده پنجم فتوا داد: مردم خمس اموالشان را در زمان غیبت، به فقهای مورد اطمینان شیعه بسپارند.
در دوره بعد، محقق سبزواری، و علامه مجلسی تصریح کرده اند: خمس، باید به فقیه حاکم واگذار شود و اگر صاحب مال خودسرانه آن را توزیع کند، بری الذمه نمی شود.
در جواز مصرف زکات در تامین بودجه حوزه میان فقهاء بحثی نبوده و از آن استفاده می شده است. زیرا (فی سبیل الله) از موارد مصرف زکات است و مصداق اعلای آن، تبلیغ و نشر معارف دین.
علامه حلی، در مواردی استفاده حوزه را از زکات،لازم می شمرد. وی، در تحلیل مسأله می نویسد:
(فراگیری دین بر مردم واجب است. اگر کسی به تعلیم و تفقه مشغول گردد، نمی تواند کسب و کار کند؛ از این روی، ناچار است برای انجام این واجب، از زکات استفاده کند.)
(ویجوز للقادر علی التکسب التفقه فی الدین واخذ الزکاه، لانه مامور بالتعلم فی الدین): جایز است برای آن کس که توان کسب و کار دارد، کار را رها کند و دانش دینی بیاموزد ومعیشت خود را از زکات تامین کند؛ زیرا او مامور تعلم دین است.
علامه مجلسی نیز، مصرف زکات را برای طالبان علوم دینی جایز می شمرد و برای توانمندان بر تحصیل وکسانی که دانش شان در خدمت رشد دین و مبارزه با بدعتها قرار می گیرد، نکوتر می شمرد که کار را رها سازند و خود را وقف تحصیل و تبلیغ کنند و از زکات بهره برند.
از علاّمه مجلسی سؤال می شود:
طلبه علومی که توانند میان قدری تحصیل و کسبی یا تجارتی یا زراعتی جمع کند بهتر است؟ یا از وجوه استحقاق بگیرند و در تحصیل بیشتر بکوشند؟
وی، در جواب می نویسد:
بسم الله الرحمن الرحیم. با قدرت بر کسب، اگر طلبه علوم ضروریه، جمع شود، دور نیست که بهتر باشد از اخذ زکات و صدقات و اگر داند که بر تحصیل علم او، فوائد عظیمه، از نشر علوم و دفع بدع، مترتب می شود و با کسب جمع نمی شود، اخذ صدقات بهتر خواهد بود.
در مورد خمس نیز، فقه، مصرف آن را در ترویج دین و شعائر الهی، جایز شمرده اند. مبانی مصرف آن، چه رضایت امام باشد و یا حق حکومت و پشتوانه مالی نظام اسلامی، در هر صورت، باید در راه مصالح مسلمانان مصرف شود و حفظ و نگهداری حوزه ه، از اهم مصالح مسلمانان است. به همان عللی که امامان معصوم از مردم خمس می گرفتند، در زمان غیبت نیز می شود گرفت. بدین جهت، فقهای شیعه، در آن دورانهای پرمخاطره که ناتوانی اقتصادی کیان تشیع را تهدید می کرد، اداره حوزه ها را از راه خمس، جایز شمرده اند.
ابن حمزه، از فقهای قرن پنجم، در این باره نوشته است:
انه یقسم بین موالیه والعارفین بحقه من اهل الفقر و الصلاح و السداد.
خمس بین پیروان امام، آنانی که اهل فقر و صلاح و استقامتند و نسبت به امام شناخت و معرفت دارند، توزیع می شود.
در نقل (جواهر) از (وسیله)، تعبیر (اهل الفقه و الصلاح والسداد) عنوان شده است. هر کدام که باشد، جواز مصرف خُمس را در تربیت طلاب و مدرسین اثبات می کند. زیرا علم، تا نیازی به استفاده از خمس، احساس نکنند و ضرورتی در میان نباشد، آن را جایز نمی شمارند. علاوه، تعبیر صلاح و سداد، با تعبیر (اهل الفقه) مناسب تر است. این عبارت، به امکان استفاده حوزه از خمس در قرن پنجم دلالت دارد.
از گزارش عبدالجلیل رازی، از علمای قرن ششم. ه.ق. استفاده می شود که در آن دوره، در قم، از خمس در راه پیشبرد امور مذهبی و احیاء قرآن و سنت استفاده می شده و زکات و خمس و صدقات، زیر نظر مردمان امین و متدین، به مصرف می رسیده است.
شواهد بسیار است که در زمان صفویه، مردم و حتی حکام، خمس خود را به علمای بزرگ می پرداخته اند، تا در امور مذهبی و اداره حوزه ه، به مصرف برسد.
محمد باقر سبزواری، از علمای بنام دوران صفو