فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت شامل 66 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل درس مهمی که مرحوم حسینعلی همدانی از گنجشک گرفت :

چگونه حق شکر خدای متعال را بجا آوریم؟

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یجِیبُنِی حِینَ أُنَادِیهِ وَ یسْتُرُ عَلَی کلَّ عَوْرَهٍ وَ أَنَا أَعْصِیهِ وَ یعَظِّمُ النِّعْمَهَ عَلَی فَلَا أُجَازِیهِ

عرض شد در این قسمت از دعای شریف، ستایش خدای متعال به طور مطلق و به جهت عنایات خاصی است که ابتدائاً و در ادامه وجود بر انسان عنایت می فرماید. خدای متعال در ابتدا بشر را مجهز به وسایطی می کند تا به سوی او حرکت کند و انبیاء و اوصیاء (ع) را هم آورده است، وقتی ندای فطری انسان جواب داده بشود، اجابت خدای متعال هم در ادامه آن است.

تحلیلی بر ندای قولی و فطری

بد نیست این نکته را اضافه کنیم که ندا دو گونه است، ندای قولی و ندای عملی و فطری، این تحلیل همان ندای فطری را بیان می کند که وقتی نظام آفرینش وجود بشر را بررسی کنیم خواهیم یافت که این نظام بر اساس توجه فطری به سوی خدای متعال است که این توجه فطری با شرایط گوناگون و از جانب خدای متعال تحقق پیداکرده است و اگر به این ندای فطرت توجه شود و اهمیت داده شود، از جانب خدای متعال عنایات دیگری از درون این فطرت صورت خواهد گرفت و یکی از آن ها این است که اگر این عبد به ندای فطرت خودش جواب مثبت نداد و برخلاف مسیر فطرت حرکت کرد که همان عصیان است، (عصیان حرکت برخلاف ندای فطرت است) در این صورت خدای متعال از این حرکت خلاف، پرده برداری نخواهد کرد و علاوه بر این نسبت به این عبد همواره انعامش را ادامه می دهد، «وَ یعَظِّمُ النِّعْمَهَ عَلَی فَلَا أُجَازِیهِ» و اگر کسی دقت بیشتری در عالم و اموری که برای او واقع می شود داشته باشد، خواهد یافت که خدای متعال همواره متصدی همه امور است، اگرچه به واسطه وسایط و زمینه هایی باشد.

فَکمْ مِنْ مَوْهِبَهٍ هَنِیئَهٍ قَدْ أَعْطَانِی وَ عَظِیمَهٍ مَخُوفَهٍ قَدْ کفَانِی وَ بَهْجَهٍ مُونِقَهٍ قَدْ أَرَانِی فَأُثْنِی عَلَیهِ حَامِداً وَ أَذْکرُهُ مُسَبِّحا

این فقره از دعای شریف افتتاح در مقام بیان مواجه انسان با موانع و مشکلات است که هر دو این ها – رسیدن به نعمت و دور شدن از مشکلات- برای انسان یک حالت سروری برای انسان پیش می آورد، «وَ بَهْجَهٍ مُونِقَهٍ قَدْ أَرَانِی» حالا که ما با این تأمل به کرامات گوناگون خدای متعال نسبت به خودمان می رسیم و مواجه می شویم، «فَأُثْنِی عَلَیهِ حَامِداً» او سزاوار ثناگویی است که او را با کمالاتی که دارد ثنا بگوییم، اگر ما به موجودات دیگر هم ثنا می گوییم که باید بگوییم و این کار ما مقتضای این است که اگر از کسی عنایتی و لطفی دیدیم، آن لطف به همان حدی که دارد، به طور غیر استقلالی نادیده گرفته نشود، لکن این ستایش باید به طور غیر استقلالی باشد، ستایش همه جانبه و مطلق و به طور غیر استقلال فقط برای خدای متعال است، «فَأُثْنِی عَلَیهِ حَامِداً» این ثنا و ستایش، نوعی از ذکر خدای متعال است.

مفهوم ذکر و جلوه های گوناگون آن

«وَ أَذْکرُهُ مُسَبِّحا»

ذکر یک مفهوم و حقیقت گسترده ای دارد که جلوه های گوناگونی دارد، گاهی به صورت تسبیح است و گاهی به صورت تحمید است و گاهی هم تکبیر و تهلیل و انواع گوناگون دیگر، اما چون اینجا مناسبت اقتضا می کند که انسان از حمد خدای متعال اظهار عجز کند، این طور عرضه می دارد به خدای متعال که «وَ أَذْکرُهُ مُسَبِّحا» او را در حال تسبیح گویی یادآور می شود، یعنی انسان باید همواره یادآور خدای متعال و عنایات او باشد، اما این یاد خود را کامل نداند که واقعاً توانسته ام او را با کمالاتی که دارد یادآوری کنم و او را آن طور که لایق ستایش اوست، ستایش کنم، باید او را از ستایش خود منزه بدانیم.

تنزیه ما نسبت به خدای متعال جهات گوناگونی دارد، اول اینکه ستایش ما درخور مرتبه وجودی خدای متعال نیست او کمال مطلق است و ما محدود هستیم، دوم اینکه من خودم را بدون توجه به عنایت او ستایشگر او بدانم، این مرحله بعد است که نوع ما این نحوه تنزیه را درک می کنیم، ممکن است تنزیه یک مرتبه دقیق تری هم داشته باشد و آن اینکه اصلاً ستایشگر حقیقی برای خودش، خودش است، و اگر ما بخواهیم او را ستایش کنیم، باید آن طور که خودش، خودش را ستایش کرده است او را ستایش کنیم.

چگونه حق شکر خدای متعال را بجا آوریم

در حدیث قدسی است که پروردگار متعال به موسی کلیم (علی نبینا و آله و علیه السلام) خطاب می کند که ای موسی! حق شکر من را ادا کن، موسی (ع) عرضه می دارد چگونه؟ حق شکر تو را ادا کنم بااینکه هر شکری نیاز به شکری دارد که من به این شکرگزاری موفق شده ام، پس نیاز به شکرگزاری مجدد دارد، حق تعالی فرمود: تو الآن حق شکرگزاری من را ادا کردی ««فِیمَا أَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَی مُوسَی ع یا مُوسَی اشْکرْنِی حَقَّ شُکرِی فَقَالَ یا رَبِّ وَ کیفَ أَشْکرُک حَقَّ شُکرِک وَ لَیسَ مِنْ شُکرٍ أَشْکرُک بِهِ إِلَّا وَ أَنْتَ أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَی قَالَ یا مُوسَی الآن شَکرْتَنِی حِینَ عَلِمْتَ أَنَّ ذَلِک مِنِّی»[۱] وقتی مضمون این حدیث قدسی تحلیل بشود معنایش این است که ما شکرگزار حق نیستیم، شکرگزار حق خودش هست و حامد حقیقی خدای متعال خود اوست و غیر او، او را به او ستایش می کنند.

ممنوعیت پرده برداری از عیوب دیگران

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَا یهْتَک حِجَابُهُ وَ لَا یغْلَقُ بَابُهُ وَ لَا یرَدُّ سَائِلُهُ وَ لَا یخَیبُ آمِلُهُ

این هم فراز دیگری از ستایش پروردگار متعال است که قسمت اول آن معنای دقیقی دارد، ستایش مطلق برای خدایی است که هیچ گاه پرده اش دریده نمی شود، این عبارت چون از ظواهر است احتمال دارد وجوهی به آن دلالت کند، یک وجه ظاهری آن که در ترجمه ها هم آمده است این است که آن تعبیری که خدای متعال نسبت به عیوب و کارهای بندگان قرار می دهد، هیچ گاه دریده نمی شود، یعنی اگر خدای متعال پرده ستاریتش را بر عمل یا اوصاف غیر مطلوب کسی بپوشاند، کسی نمی تواند آن پرده را بدرد، و این بیان ازاین جهت نشان دهنده قدرت مطلقه خدای متعال است که در ستاریت خدای متعال کسی نمی تواند دخالت کند، مگر اینکه خدای متعال بخواهد، خود خدای متعال هم از بندگان این معنا را نمی خواهد که کار خلاف آن ها به طور ناگهانی برملا شود و درواقع به عبد فرجه می دهد و نسبت به وظایف شرعی هم دستورات گوناگونی تشریع فرموده است، عرض کردیم دستورات شرع مقدس با توجه به آن واقعیات است که بر ملائکه موکله بر کتابت اعمال انسان امر می شود که این گناه را ننویس، این امر تکوینی است که همراه با آن دستورات شرعی هم آمده است که اگر کسی در خفا کاری انجام داد، انسان نمی تواند آن را برملا کند، مانند اینکه اگر کسی بالباس خونی نماز می خواند وظیفه نداری به او بگویی، چراکه او به زحمت می افتد، تا در پرده است او راحت است و تکلیفی ندارد، خوب دقت کنید، این تکالیف به چنین اموری ربط پیدا می کند، اعتباریات به حقایق برمی گردد، تا وقتی که خود شخص نخواهد که پرده از عیوب و کارهای خلافش بیفتد، ما حق پرده برداری از عیوب او را نداریم و خدای متعال هم در صفحه وجود این شخص این گناه را تدوین نمی کند، این یک معنا برای «لَا یهْتَک حِجَابُهُ» است.

هیچ گاه حجاب بین خدای متعال و بندگانش دریده نمی شود

معنای دیگری که به ذهن می آید و دقیق تر است، این است که به هرحال بین بندگان و او مانع و فاصله ای هست، می توان این فاصله را حجاب نامید، از کلمه حجاب به عنوان مانع استفاده می شود که از بیرون نمی توان به آن نفوذ کرد یا آن را دید، این طور معنا کنیم که خدای متعال آن حقیقتی است که هیچ گاه حجابی که تکویناً بین خودش و بندگانش قرار داده است دریده نمی شود و عبد همیشه عبد است و مولی همیشه مولاست، معنای این تفسیر این نیست که خدای متعال در حجاب است تا با فرمایشات امام سجاد (ع) در دعای ابوحمزه منافات داشته باشد که می فرماید: «وَ أَنَّک لَا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِک»[۲]، خیر، معنای آن عبارت این است که هیچ چیزی از خدای متعال مخفی نیست و بر هر موجودی احاطه وجودی و نسبت به هر موجودی قرب ذاتی دارد، این معنا با آن معنا منافات ندارد که مخلوق در مرتبه مخلوقیتش حفظ بشود، یعنی حدومرزها هیچ گاه به هم نمی خورد اما ممکن است حدومرز موجودات دیگر به هم بخورد و موجودی در حدومرز موجود دیگری تخطی بکند، بخصوص موجودات مادی این چنینی هستند و نظام، نظام تکامل تدریجی است و در موجودات قابلیت هایی نهاده شده است که با تغییر شرایط ممکن است حدومرزهای طبیعی اولیه به هم بخورد، از یک هسته سیب که درخت سیب به بار می آورد، شرایط به گونه ای ازنظر علمی طی شود که میوه ای که نتیجه این وجود است، از میوه های هم جنس خود فراتر باشد، پیوند زده می شود و از یک درخت چند میوه به ثمر می رسد، در حقیقت این دخل و تصرف در حدومرزهاست و خدای متعال این قابلیت را قرار داده است که از یک خاک و یک آب، میوه های گوناگون با خواص گوناگون به بار می آید، همان طور که در یک خاک و آب به معنای وسیع واحد، چنین چیزی را قرار داده است، در واحدهای شخصی مثل این درخت سیب هم چنین چیزهایی را قرار داده است، اجمالاً در بین مخلوق یک چنین اموری فی الجمله وجود دارد، اما این معنا نسبت به خدای متعال قابل تغییر نیست، احتمالاتی که به ذهن می رسد، ولو اینکه خودمان هم حقیقت آن را نفهمیده باشیم را به عرض می رسانیم که در ذهن دوستان باشد و در جهت فهم این مطالب باشیم و تا جایی که عبارات اطلاق دارد، می توان به اطلاق آن عبارات اخذ کرده و آن را به صورت احتمال، مراد امام (ع) دانست.

خدا را باخدا بشناسید

معنای سومی که عرض می شود، از دو معنای دیگر دقیق تر است و در این فرازها این احتمال خیلی عمیق است و از معارف عمیق توحید عملی است، کسانی که در سیر توحیدی قرار دارند، ممکن است به چنین مراحلی راه پیدا کنند و آن این معناست که آیا ما می توانیم در ارتباطات خود با حق تعالی، ارتباط ویژه ای باخدای متعال داشته باشیم که خدای متعال آن طور که هست شناخته بشود؟ اجمالاً از مضامین آیات و روایات و دعاها این نکته استفاده می شود که انسان می تواند راهی داشته باشد، اما این راه چگونه است؟ خوب این راه خیلی عمیق است و شرایط بسیاری لازم دارد که ما کاری به آن