فایل پاورپوینت کامل دعای روز یک شنبه – فلاح و نجاح و صلاح

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دعای روز یک شنبه – فلاح و نجاح و صلاح :

مفردات

فلاح؛ یعنی رستگار شدن، روئیدن، سربر آوردن و از خاک برخاستن، به پا ایستادن.

نجاح؛ یعنی دستیابی، موفقیت و پیروزی، میوه آوردن، بارگرفتن.

صلاح؛ یعنی شایستگی، درست حرکت کردن، هماهنگ بودن.

نکته ای که مطرح است این است که رستگاری و فلاح را در اوّل روز خواستن و دستیابی و پیروزی را در آخر و صلاح و شایستگی را در تمام این مدت و فیما بین این دو، چگونه تحقّق پیدا می کند؟

با تأمّل در چند کلمه ی انابه و قبول، توکل و کفایت و تضرّع و رحمت که در قسمت دوّم دعا و بعد از صلوات بر محمّد و آل محمّد مطرح می شود و در حقیقت توضیح قسمت اوّل دعا می باشد، به کلید این دعا و تحلیل و جواب آن سؤال دست یافته ایم.

در فلاح و رستگاری، انابه و قبول و پذیرش حقّ مطرح است، در نجاح و دستیابی، توکل بر حقّ و کفایت او و در صلاح و شایستگی هم دو عنوان دیگر؛ یعنی تضرّع و رحمت دخالت دارد.

انابه از سوی عبد و قبول و پذیرش از حقّ. توکل و واگذاری از عبد و کفایت از حقّ. تضرّع و زاری از عبد و رحمت و محبّت از حقّ. انابه و توکل و تضرّع فعل عبد است و قبول و کفایت و رحمت، فعل حقّ.

این شش عنوان توضیح فلاح و نجاح و صلاح هستند.

فلاح

برای فلاح و رستگار شدن دو عنوان مطرح است، انابه و قبول.

انابه ی عبد؛ یعنی روی آوردن او به سمت حقّ، یعنی اینکه از همه بِبُرَّد و به سمت او آید.

مثالی بزنم، بچّه هایی که مورد هجوم و حمله قرار گرفته اند و یا مورد بی توجّهی و بی مهری بوده اند و به کسی روی می آورند. دیگران را نمی بینند، حتّی صدایشان را نمی شنوند. تشویق کنی و شکلات دهی، نمی پذیرند و برنمی دارند.

انابه این است که تو از همه بریده ای و منیب به کسی می گویند که پیوندهایش را از غیر بریده و به سمت حقّ روی آورده.

لازمه ی انابه قبولی است و سرّ این قبولی، هم در غربت انسان است و هم در رحمت حقّ. خداوند مهربان است و نزدیک. وقتی که تو از همه بریده ای، رهایت نمی کند. این خوبی اوست که ما را با همه ی بدی هامان، صدا می زند و کنارمان نمی گذارد، وای به آن که به او روی بیاوریم. اگر قبول نکند و در را ببندد و یا نخرد، آنجا تو فلاح و رویشی نداری. اگر شوق جوانه زدن در تو بوده و خواسته ای که قدمی برداری ولی قبولی و پذیرشی نبوده، از دست رفته ای.

عنایت حقّ آن قدر زیاد است، آنجایی که ما از او رو برگرفتیم، رها نکرده.

«انْتَ الَّذی تُفیضُ سَیبَک عَلی مَنْ لایسْئَلُک وَ عَلَی الْجاحِدینَ بِربُوبِیتِک فَکیفَ سَیدی بِمَنْ سَئَلَک وَ ایقَنَ انَّ الْخَلْقَ لَک وَ الْامْرَ الَیک. تَبارَکتَ و تَعالَیتَ یا رَبَّ الْعالَمینَ».[۱] تو به آن هایی که بی دردند، نمی خواهند و حتی آن هایی که معرضند و از تو چشم پوشیده اند، می ریزی و می پاشی، پس چگونه بر کسی که از تو خواسته و یقین دارد که همه ی امور به دست توست، عنایت و محبّت نداشته باشی؟! آن هم کسی که محرومیت دیده و دیگران و هزاران بن بست را تجربه کرده و دیده که به دست آوردن هاشان از دست رفتن است و داده هاشان به خاطر گرفتن.

خوب دقّت کنید که زیبایی های بیان حضرت، در این پیوندهای نزدیکی است که به هم پیدا می کند. انابه طبیعتاً با قبول همراه است، چون هم به غربت و اضطرار آدمی رحم می کنند و هم رحمت و محبّت او واسع است و فراگیر، و مهربانی خدا و غربت تو، باعث پذیرش توست.

نجاح

برای نجاح و دستیابی نیز دو عنوان مطرح است، توکل و کفایت.

حضرت می فرمایند: آخر روز را نجاح قرار بده. یعنی وقتی روز را به پایان می رسانیم، سرمایه را مصرف نکرده باشیم و تمام نشده باشیم، به چیزی دست یافته باشیم، باری آورده باشیم. چرا؟ چون دو مرحله شکل گرفته؛ هم به او تکیه کرده ای و هم کفایت او را داری. «تَوَکلَ عَلَیک فَکفَیتَهُ» و در نتیجه این دستیابی طبیعی است.

آدمی مادام که خودش را می بیند، هدایت و تعلیم حقّ اقتضاء می کند که او را بشکند و نشان دهد که چیزی نمی تواند به دست بیاورد. اما همین که فارغ

شد و به ضعف خود واقف گردید، او را پُر می کند و سرشار می نماید و کسری ها و خلأهایش را نشان می دهد. کفایت حقّ، همین پُر کردن و سرشار نمودن آدمی ست.

صلاح

با این توجّه به دو عنوان دیگر، یعنی تضرّع و رحمت می رسیم، که برای رسیدن به صلاح و شایستگی لازم است.

مطلوب حضرت و خواسته ی او بین فلاح و نجاح. بین کوشش و تلاش آدمی برای روییدن و رستن (فلاح) و برای رسیدن و دستیابی به نتیجه و بار آوردن (نجاح)، صلاح و شایستگی است. و این هم در دو کلمه خلاصه می شود، تضرّع و زاری از عبد و رحمت و مهربانی از حقّ.

طی کردن این مسیر به شایستگی و حاصلی که در تمامی راه کارگشاست، در همین زاری توست. یعنی این که بدانی دست هایت خالی است.

آدمی به فقر و ضعف و نداری خویش، واقف نیست، طلبکار است و مغرور، در حالی که اولیای خدا، آن هایی که تجربه ی عظیم این عالم را داشتند، و در غیب و شهادت این عالم رهرو بودند و سالک، می گفتند: «لَسْتُ اتَّکلُ فِی النِّجاهِ مِنْ عِقابِک عَلی اعْمالِنا بَلْ بِفَضْلِک عَلَینا»؛[۳] یعنی ما کسی نیستیم که برای نجات خودمان در زورق شکسته ی اعمالمان بنشینیم، نه، این زورق در این اقیانوس