فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان شامل 80 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دو روایت از شلوار تا خورده جانباز جوان :

۱. مقدمه

شعر و ادب فارسی از آغاز تا امروز برای لحظه ای از حضور در آوردگاه های رزم و حماسه و محافل بزم و ترانه دور و برکنار نبوده است. شعر فارسی راوی احساسات و کارکردها و بازتاب دهنده درون مایه های مادی و معنوی انسان ها در دوره های گذشته است که با وجود آن که همه اسباب و عوامل به خاک و خشت پیوسته اند، اما صدای روشن شعر هم چنان طنین انداز و گزارشگر آن گذشته های از دست رفته است.

در این که شعر و ادبیات در فرهنگ ایران زمین، مسؤولیت بسیاری از کارکردها و کنش ها را به تنهایی بر دوش داشته است شکی[۱] نیست و در این که بهتر از شعر و ادبیات چیزی دیگر نمی توانسته است محمل ابراز عقاید و احساسات باشد هم تردیدی نیست و روشن است که کسانی که این قابلیت ها و توانایی های ادبی را نادیده می گیرند در واقع خویش را از بهترین ابزار و هنر نقش آفرین و سرنوشت ساز محروم کرده اند.

شعر و ادب فارسی به واسط حضور بهنگام و هنر آفرین در همه عرصه ها و صحنه های زندگی بشری مسؤولیت ثبت و ضبط حوادث، بازتاب دادن دیدگاه ها و اندیشه ها و به یادگار نهادن خاطرات تلخ و شیرین و تولید آثار فاخر هنری را با بهترین تصویرها و مضامین ادبی و هنری بر عهده داشته و دارد و از این جهت می توان شعر و ادب فارسی را مهمترین سرمایه معنوی تمدن ایرانی اسلامی خویش به شمار آورد که در شکل دادن به میراث معنوی و مکتوب این سرزمین و پاسداشت آن سنگ تمام گذاشته است.

در دوره معاصر، وقوع جنگ تحمیلی میان دو کشور ایران و عراق طی دوره سخت و جانگاه هشت ساله، مقطع شکل گیری بسیاری از تحولات و رخدادهای فرهنگی و ادبی و هنری بوده است که نمی توان از آن برکنار ماند.روشن است که جنگ پدیده ای مقبول و دوست داشتنی نیست اما آنچه به زد و خوردهای خسارت آمیز رنگ و آب ارزش و اعتبار می دهد، حماسه سازی، دفاع شرافتمندانه و ایثار جان به پای ارزش های ملی و آیینی است که می تواند در کنار بازسازی خرابی های ناشی از جنگ، به بازسازی و پیرایش ارزش های موروث و مکتسب یک ملت تمدن ساز بینجامد.

شعر و ادبیات پایداری – به مفهوم امروزی آن – به درستی، برآمده از سال های دفاع مقدس و دوره بازسازی است و نکته ارزشمند پیوست با آن، این است که ادبیات مقاومت هم چنان با گذشت سه دهه از دفاع مقدس، روایت گر و ثبت کننده و برجسته سازنده مفاهیم و ارزش هایی است که هزاران هزار جوان پاک باخته و مخلص و ایثارگر جان بر سر آن نهادند.

ادبیات پایداری البته محمل نقد و تحلیل خوب و بد آنچه رخ داده است هم هست؛ زیرا آشکار است که دفاع مقدس در حقیقت بازتابی از اهداف عالی انقلاب اسلامی را در خود دارد ولی همه نگاه ها و دیدگاه ها در این زمینه روی کرد یکسانی از جهت تأیید و تأکید با خود ندارند.

در ادب پایداری می توان بر پایه مستندات تاریخی و واقعی آن روزگاران که از زبان و بیان ایثارگران و آزادگان روایت می شود، مجموعه ای هنرمندانه و تأثیر گذار از فیلم و داستان و منظومه های ادبی فراهم کرد که در حکم گنجینه فرهنگی یک ملت برای نسل های آینده قابل طرح است.

این هم که برخی نویسندگان و شاعران معاصر در داخل و خارج کشور، زبان به نقد جنگ گشوده اند و تداوم جنگ را پسند نداشته و به شهادت رسیدن جوانان و نوجوانان را خوش نداشته اند و از خرابی های بسیار برآشفته شده اند و به گونه ای با اشاره و تصریح، تداوم جنگ را نفی کرده اند و با برجسته کردن آثار منفی جنگ، به نقد صاحبان قدرت سیاسی در دستیابی دیرهنگام به صلح پرداخته اند، نشان از ظرفیت های متفاوت شعر و ادبیات دارد که البته از سوی معتقدان به دفاع شرافتمندانه تا پای جان، بی پاسخ نمانده است.

آنچه امروز به نام وظیفه استادان و اهالی فکر و فرهنگ مطرح است، گردآوری ذخایر و نفایس فرهنگی دفاع مقدس و پیوند دادن میان آنها و زبان و بیان هنرمندانه و گزارش کردن صادقانه این حماس تاریخی و بیان رنج و سختی هایی است که بر ملت صبور و نستوه ایران رفته است.

۲. بحث

۲-۱. شعر جنگ

همه کسانی که از ادب و شعر معاصر سخن رانده اند، به هنگام مرور و تحلیل ادب معاصر پس از انقلاب اسلامی، از شعر و ادبیات جنگ یا دفاع مقدس سخن گفته اند. نه این است که جنگ تحمیلی با فاصله ای اندک از وقوع انقلاب اسلامی رخ داد، در نتیجه، همه جا سخن از شعر انقلاب و جنگ به صورت توأم است که البته بی ارتباط با مفاهیم معنوی و یا مضامین شعارگونه سال های اول انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی هم نیست.

اگر شعر انقلاب اسلامی با ویژگی های محتوایی و درون مایه ای شناخته می شود (سنگری، : ) شعر دفاع مقدس هم این ویژگی را به پیوست خود دارد. اگر تحولات سیاسی را عامل اصلی تحرک و دگرگونی و تغییر آثار ادبی و فرهنگی و اجتماعی هر جامعه به حساب آوریم[۲]، پدیده شگفت انگیزی مانند انقلاب اسلامی و پیوست سیاسی آن -دفاع مقدس- در این زمینه نقشی انکار ناپذیر دارد و با اندک مرور و بررسی می توان دریافت که حتی زبان و بیان شاعرانی که ارتباطی هم با انقلاب و دستاوردهای آن نداشته اند به کمال، با اشعار پیش از انقلاب آنان متفاوت شده است (ترکی، : ) و این نشان می دهد که تحولات سیاسی و اجتماعی هستند که بر سبک و زبان شاعر تأثیر گذارند و شاعر نمی تواند در جزیره تنهایی و انزوای خویش زبان دست نخورده و دچار تحول سیاسی نشده ای را در اختیار داشته باشد.

به عبارت دیگر شاعر نمی تواند در گوشه ای خلوت بنشیند و تن پوش بی خیالی بر تن کند و با چشم بستن بر تحولات، هم چنان بخواهد در فضایی که مطلوب اوست سیر کند، این مهم فقط با همراهی شاعر با نوآوری های زبانی و مضمونی دوره جدید امکان پذیر است.

نیک روشن است که «جنگ با دگرگونی ارزش ها و به میدان کشانیدن نیروهای ملی و مردمی و تحریک عواطف میهنی و دینیِ قاطبه مردم، قلمرو تازه ای به روی شعر و ادب فارسی گشود و راه ورود موضوعات و مضامین و حتی واژگانی جدید را به روی زبان و ادبیات ایران باز کرد. (یاحقی، : ) شاید بتوان نمونه اعلای تأثیر تحولات سیاسی بر اتفاقات تازه ادبی را در دور مشروطه نشان داد که انقلاب سیاسی، انقلاب ادبی و نوگرایی را دامن زد به گونه ای که در نظر برخی، گویی ماهیت دو انقلاب سیاسی و ادبی یکی است و برخی نتیجه می گرفتند که انقلاب ادبی هم باید به همان تندی انقلاب سیاسی – اجتماعی صورت بگیرد. (امین پور، : ) در دوره انقلاب اسلامی و تا مقطع پایان جنگ () شاهد حاکمیت و برتری شعار بر شعر هستیم و ادبیات وظیفه دارد که ارزش های انقلابی را فریاد بزند و ترویج کند.

«بسیاری از آثار منتشره آن دوران متأثر از شرایط حاد جامعه غالبا بافت و بیانی گزارش گونه و شعار زده داشتند به نحوی که فرم و ساختار آنها بعضا تحت الشعاع محتوا قرار می گرفت.» (روزبه، : ) شعر این دوره را شعری شعارگونه و پر تپش و عریان دانسته اند (حسن لی، : ) که فریادهای شورانگیز مردم را گزارش می کرد اما با گذشت زمان البته آرام تر می شد و در خود بیشتر فرومی رفت و شکل هنری به خود می گرفت (همان ). شعر دفاع مقدس در سال های پس از جنگ «بر جنگ به معنای کلی و پیامدهای آن به ویژه پیامدهای تاریخی – اجتماعی متمرکز است» (ترکی، ۱۳۹۵: ۱۴۲). نکته طبیعی این است که با جایگیر شدن یک سبک ادبی تازه، دوران رشد و نمو، اندک اندک، به مقطع پختگی و هنرورزی بیشتر تبدیل می شود و البته از یاد نبریم که تحولات ادبی یک شبه و ناگهانی رخ نمی دهند (امین پور، : ) و با وقوع انقلاب اسلامی به یکباره، شاعران، گذشته خود را فراموش نکردند تا حرف های تازه و انقلابی بزنند بلکه همچنان که کسانی مانند استاد شهریار با کنار نهادن گذشته ادبی خویش، روی کردی انقلابی را دنبال کردند شاعرانی هم بودند که به رغم وقوع انقلاب اسلامی ترجیح دادند به جای انقلابی، روشنفکر تلقی شوند و آبشخور فکری خویش را گونه ای دیگر فراهم سازند (روزبه، : ).

۲-۲. سیمین بهبهانی؛ بر کنار از ادبیات انقلابی

اگر چه تحول عظیمی مانند کودتای مرداد شاعران و ادیبان ایرانی سرخورده و ناامید را با وجه مشترک مبارزه با سلطنت گردهم آورد که تا بهمن به نوعی کنار هم قرار می گرفتند و تقریبا همه طیف های متفاوت و متناقض در مبارزه با حکومت پهلوی به اشتراک نظر رسیدند و شاعران در پناه سمبولیسم اجتماعی به مبارزه با شاه برخاستند (شمیسا، : ) اما با وقوع انقلاب اسلامی و به پیروزی رسیدن یک بخش از جریان سیاسی مخالف شاه (در قبال دو بخش ملی گرایان و جریان چپ) راه ها از هم جدا شدند «شاعران متعهد که از این پیش با تمام اختلافات مسلکی در مقابله با رژیم پهلوی کنار هم و در یک سنگر بودند از هم جدا شده و رو در روی هم قرار گرفتند و خوانندگان شعر سیاسی پیش از هر چیز به خط مشی سیاسی شاعر توجه می کردند و در صورت همفکری با وی کتابش را می خریدند و از شعرش دفاع می کردند » (شمس لنگرودی، : ج : )

سیمین بهبهانی درست در همین گروه شاعرانی قرار می گیرد که کم کم از انقلاب و ارزش های آن فاصله گرفتند و اگرچه وی، در سیمای مخالف یا برانداز آشکار نشد اما عدم همراهی آشکار ایشان و امثال ایشان با جریان های رایج شعر آیینی و انقلابی، خط حایل میان دو طیف شاعر انقلابی و غیر انقلابی را پر رنگ تر می کرد.

سیمین البته در مقام شاعری ایرانی و ایران دوست حتی به جنگ تحمیلی بی تفاوت نبوده است و در فتح خرمشهر هم شعر سروده است (ص ) اما از گروه شاعرانی است که فرصت همراهی و همنوایی با جریان فکری و ادبی برآمده از انقلاب اسلامی را نداشته است.بانو سیمین بهبهانی در مقام شاعر، مادر و سرانجام شهروندی ایرانی از آنچه که در اطراف ایشان – در دور دفاع مقدس می گذشته است – بی خبر و برکنار نبوده است.

۲-۳. جرقه سرودن این شعر

آن گونه که گفته شده است بانو سیمین بهبهانی روزی از سال های جنگ تحمیلی به داروخانه یا مرکزی درمانی رفته است و در آنجا، نوجوانی حدود بیست ساله را می بیند که یک پای خود را در جنگ از دست داده است. شاعر در مقام شخصیتی مخالف جنگ و شاید منتقد به دیر شدن موعد صلح و در جایگاه مادری که احساس و عاطفه ای رقیق دارد این صحنه دیدار را در غزلی وصف و گزارش کرده است که در پی، آنرا خواهیم آورد.

ارزش منحصر به فرد این شعر، در آن است که شاعر خود از نزدیک شاهد صحن ماجرایی که روایت می کند بوده است و از این جهت مانند برخی شاعران دفاع مقدس که با رفتن به خط مقدم جبهه شعر می سرودند، گونه ای اشتراک در برداشت مستقیم از رخداد مورد نظر دارد.

این شعر البته در محافل گوناگون ادبی – اعم از حامیان شاعر و مخالفان و منتقدان او – مورد توجه واقع شد اما به سبب برخی نکات تند و این که شاعر به زعم خود نوجوان بسیجی را عبوس و خودباخته و نگران، وصف کرده بود به مذاق اصحاب ایثار و رشادت و کسانی که خود در صف نخست دفاع از آب و خاک ایران عزیز بودند خوش نیامد. آنها می دیدند و می دانستند که نوجوان جانباز – که در آغاز دوره جوانی و بهره مندی از لذت های دنیایی – با نقص عضو همه چیز خود را، به ظاهر، از دست داده است، آن گونه که سیمین می گوید خود باخته و مأیوس و پشیمان نیست از این رو از میان شاعران که برخی شان بسیار ادعای تعهد انقلابی هم داشتند، شاعری از قصر شیرین- در همسایگی مرز عراق – که خود افتخار حضور در سنگرهای دفاع را داشت، پاسخ محکم و مستدل به شعر سیمین داد؛ که در واقع روایت دیگری از این دیدار شاعر و جانباز جوان است؛ روایتی درست در نقطه مقابل روایت اول که به نوعی آن را نقض می کند.

۲-۴. عباسی قصری، متعهد به حفظ ارزش ها

کیومرث عباسی قصری – آن گونه که خود گفته است – غزل خود را در پاسخ به غزل تعریض آمیز بانو بهبهانی سروده است و پاسخ این «ترحم تعریض آمیز» را داده است. عباسی نماینده شاعران انقلاب و مدافع ارزش هاست و طعم جنگ را خود چشیده است.در اینجا هر دو شعر را دنبال هم می آوریم و سپس به نقد روایت هر دو شعر از یک حادثه و بیان تفاوت های سبکی آنها می پردازیم.هر دو شعر نمونه های گیرا و جاندار از منافسه و رقابت ادبی و جدال بر سر ارزش های مورد توجه و اعتقاد دو شاعر متفاوت در نگرش سیاسی و انقلابی است.

این دو شعر، نمونه ای جدید از استقبال های شاعران از هم دیگر است. استقبال شاعر دوم از شعر شاعر اول با هدف نقد و دادن پاسخ کوبنده که همه می دانند شاعر دوم از نظر اعتقادی و سیاسی و آیینی با شاعر اول کاملا زاویه دارد و این استقبال از سر ارادت نیست و نه تنها مصرعی از شعر اول در شعر دوم تضمین نشده است که همه نکات شعر اول، یک به یک نقد شده اند.

الف: شعر سیمین بهبهانی

شلوار تاخورده دارد، مردی که یک پا ندارد

خشم است و طوفان نگاهش یعنی تماشا ندارد