فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات

با فایل فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات شامل 94 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دیالکتیک دین و خشونت در تورات :

تحلیل هویّت یهود بدون توجه به ریشه خشونت آن به شیوه اسرائیلی صهیونیستی اش در عصر حاضر، امکان پذیر نیست. همچنین بدون افشای اصالت توراتی و تلمودی آن که تشکیل دهنده اصول معرفت شناختی حاکم بر شیوه های رفتاری گروه های یهودی است و به واکنش های آنان جهت می دهد نمی توان به بررسی شخصیت یهود پرداخت.

اگر اندیشه یهود را از طریق تجلّیات آن در گفتمان تورات رایج در میان آنان بررسی کنیم، شگفت زده می شویم. این امر به سبب آراء و نظریاتی است که جامه تقدّس پوشیده و مدّعی اند که منشأ آسمانی دارد، در حالی که چیزی جز تعصّب و عناد و کینه نیست و صرف نظر از جعلی یا غیر جعلی بودن آن، در اندیشه و اعتقاد هر ملتی نامتعارف و غیرمعمول می نماید.

تورات و مسئله قوم برگزیده

تورات کنونی و رایج در میان یهود، تنها اندوخته فکری است که شریعت و کتاب مقدّس آنان را آبیاری می کند و به عهد عتیق مشهور است تا از عهد جدید بازشناخته شود. تورات از ۳۱ سفر تشکیل شده است که به سه بخش منقسم می گردد.

بخش اول که دارای پنج سفر است و عبارتند از:

۱. سفر پیدایش؛ ۲. سفر خروج؛ ۳. سفر لاویان؛ ۴. سفر اعداد؛ ۵. سفرتثنیه.

«کتب پنج گانه موسی» نیز به این اسفار اطلاق می گردد و به یونانی، «پنتاتیک» (Pentatichus) یعنی کتاب هایی که دارای اسفار پنج گانه اند نامیده می شود. عهد عتیق بر اساس محتوای هر سفر تنظیم شده است.

سفر اول، «تکوین» است که توصیف حاکمان و آغاز جهان و قوم برگزیده را به نوعی خاص دربر دارد.

سفر دوم، «خروج» است که درباره خروج افرادی به نام «بنی اسرائیل»^(۲) از مصر و در مورد وحی بر کوه سینا صحبت می کند.

سفر سوم، «لاویان» است که دارای آداب کاهنان فرزندان لاوی است.

سفر چهارم، «اعداد» است که آمار قوم «برگزیده» را دربر دارد و در آخر، سفر تثنیه قرار دارد که «سفر اشتراع» نیز خوانده می شود و به نظر می رسد تکرار و تکمیل کننده شریعت حضرت موسی علیه السلام باشد. این دو سفر اخیر به توصیف پیروزی حضرت موسی علیه السلام در قسمت شرق اردن و توزیع سرزمین های مشرف بر آن می پردازند.

بخش دوم «نبیئیم» یعنی انبیاء نام دارد و شامل تاریخ اسراییل از زمان ورود یوشع بن نون به فلسطین تا انهدام معبد و نیز شامل سفر «یوشع» می شود که جزئیات ورود به فلسطین و تقسیم سرزمین ها در میان اسباط را بیان می کند. پس از آن، سفر «داوران» که از زمان وفات یوشع تا تولد سموئیل بودند و کتاب «اول و دوم سموئیل» و به دنبال آن، کتاب «اول و دوم پادشاهان» قرار دارد. پس از آن، کتاب «اول و دوم تواریخ ایّام» و در ادامه، چهارده کتاب دیگر قرار دارند که در مورد پیامبران متأخّر بحث می کنند (اِشعیا، اِرمیا، حزقیال، یوئیل، عاموس، عوبدیا، یونس، ناحوم، حَبَقوق، صَفَنیا، حَجَّی، زکریا و ملاکی.)

بخش سوم «کتوبیم» یعنی کتاب ها نام دارد که شامل دوازده سفر است و عبارتند از: «مزامیرداود»، «امثال سلیمان»، «ایّوب»، «غزل غزل ها»، «روت»، «هوشع»، «مراثی ارمیا»، «جامعه»، «استر»، «دانیال»، «عزرا» و «نحمیا».

دین رایج یهود، دین کهانت است؛ چون کاهنان واسطه بین یهود و خدایشان یهوه هستند. شغل کهانت در نظر یهود، وراثتی است؛ زیرا این امر طبق نصّ تورات، در نسل هارون یعنی «لاویان» منحصر است.

نویسنده عهد عتیق کیست؟ برخی می گویند که نویسنده همه این اسفار «خدا» است، با وجود اینکه توسط بشر نوشته شده است. اما خواننده بدون هیچ زحمت زیادی متوجه می شود که عهد عتیق مجموعه ناهماهنگی از متون است که بشر در طول ۹ قرن آن را از اصل خود تغییر داده و اجزایی بر اجزای پیشین افزوده است، به گونه ای که متخصّصان در نهایت شایستگی و بی طرفی، آن را اثبات نموده اند.^(۳)

ما در صدد بررسی کل تورات نیستیم، بلکه در اندیشه هایی از تورات که خشونت را تقویت می کند و در آنچه صهیونیست معاصر ادعا می کند که اعمالش الهام گرفته از آن است، بحث می نماییم.

بحثی نیست که در تورات تحریف بزرگی توسط کاهنان و پیامبران دروغین صورت گرفته و این کتاب انباشته ای از شیوه های زیاده خواهی و کینه و تنفّر و نژادپرستی است که آنان را با دیگر ملت ها دشمن کرده است.

یهود، دشمنی است که ظاهر تعالیم و اعتقادات را گرفته و به آن جنبه تقدّس داده و متأسفانه این کار به دست مسیحیت که عهد عتیق به همراه عهد جدید، کتاب مقدّسشان به شمار می رود انجام شده است، با وجود اینکه در معنا و محتوای آن در اشکال گوناگون، فریب کاری و قتل و خشونت اختلافات روشنی وجود دارند.

تورات در موارد گوناگونی، از متون اسفار خود، در وصف یهود قایل است که آنان «قوم برگزیده خدا» و غیر آنان «گوییم»^(۴) هستند و همین اندیشه برگزیده بودن است که به موهومات عقیدتی متحوّل گشته و بر ممتاز بودن، برگزیده بودن، دشمنی و تقدّس تکیه دارد.

توهّم «قوم برگزیده» در ضمیر یهود نفوذ کرده و بچه هایشان از دوران کودکی با آن پرورش می یابند: «زیرا تو برای یهوه، خدایت، قوم مقدّس هستی و خداوند تو را برای خود برگزیده است تا از جمیع امّت هایی که بر روی زمین اند به جهت او، قوم خاصّ باشی.»^(۵)

همچنین معتقدند که قومی ممتازند: «من یهوه قدّوس هستم و شما را از امّت ها ممتاز کرده ام تا از آنِ من باشید.»^(۶)

اما برتری جویی بر دیگر ملت ها، چنان که در تورات آمده، یک عمل عبادی است: «غریبان برپا شده، غلّه های شما را خواهند چرانید… و شما کاهنان خداوند نامیده خواهید شد… دولت امّت ها را خواهید خورد و در جلال ایشان فخر خواهید نمود.»^(۷)

روحیه دشمنی یهود در سخن خدایشان، یهوه، متجلّی است: «پس شما با ساکنان ایشان عهد مبندید.»^(۸)

همچنین آنان را چنین بشارت می دهد: «هیچ انسانی رودرروی شما نمی ایستد؛ چون یهوه، خدای شما، چنان که وعده داده است، ترس و وحشت شما را بر هر سرزمینی که وارد آن می شوید، افکنده است.»

آنان قوم مقدّسی هستند که دشمنی با آنان دشمنی با خداست: «در میان شما خواهم خرامید و خدای شما خواهم بود و شما قوم من خواهید بود.»^(۹) «زیرا تو برای یهوه، خدایت، قوم مقدّس هستی.»^(۱۰)

این گونه متون به واسطه قوم برگزیده و ایمان به نژاد و قوم برتر، منجر به رشد دیدگاه نژادپرستی گشت، تاریخ ویژه ای برای آن نوشته شد، در ملت های دیگر ادغام نمی شوند، گرچه نسل اندر نسل در میان آنان زیست نمایند.

واقعیت آن است که این نوشته ها اسطوره «قوم برگزیده» را با محتوای نژادپرستی آن بنیان نهاد؛ چون راویان تورات پیمان هایی قطعی از قول خداوند نقل می کنند: «در آن روز، خداوند با ابرام عهد بست و گفت: این زمین را از نهر مصر تا به نهر عظیم یعنی نهر فرات به نسل تو بخشیده ام.»^(۱۱)

این وعده به عنوان امر لازم الاطاعه الهی صادر می شود: «موسی بنده من از دنیا رفت. هم اکنون برخیز و به همراه این قوم از نهر اردن به سوی سرزمینی که آن را به بنی اسرائیل عطا نمودم، عبور کن. هر جا که کف پای شما به آنجا رسید آن را به شما بخشیدم؛ چنان که به موسی گفتم.»^(۱۲)

و این نص به عنوان یک فرمان برای یوشع نبی صادر می شود و وعده حکومت بر این سرزمین یک وعده فراتاریخی است: «زیرا همه این سرزمینی را که می بینی، به تو بخشیدم تا الی الابد در آن سلوک نمایی.»^(۱۳)

از این متون چنین استفاده می شود که گویا سند مالکیت قانونی یا مدارک «تابور» است که نزد یهود از سوی یهوه، صاحب وحی الهی که وظایف خدایی را فقط به قوم خود محصور می کند صادر شده است.

این عهد و پیمان محدود به زمان نیست، بلکه میراثی تاریخی برای نسل هاست: «آن گاه خداوند جمیع امّت ها را از حضور شما اخراج خواهد نمود و شما امّت های بزرگ تر و قوی تر از خود را تسخیر خواهید نمود. هرجایی که کف پای شما بر آن گذارده شود، ازآن شما خواهد بود.از بیابان و لبنان و از نهر فرات تا دریای غربی، حدود شما خواهد بود.»^(۱۴)

این کار به فرمان خداوند صورت می پذیرد. منظور از مرزها که اسرائیل کنونی از ترسیم و تعیین آن فرار کرده و آن را مجمل و مبهم باقی می گذارد گاهی «هرجایی که کف پای شما بر آن گذارده شود» است و گاهی «از نهر مصر تا به نهر عظیم؛ یعنی نهر فرات.»

بنابر نقل توراتیان، تاریخ به گونه ای است که سراسر عهد و پیمان و اسطوره است. بررسی متون کهن نشان می دهد همه اقوام وعده هایی مشابه از خدایان دریافت کرده اند و از حتّیان گرفته تا دیگران، به آن ها اجازه می دهد تا در زمین، از ابتدای بین النّهرین تا مصر ساکن شوند. از این رو، می بینیم بر بالای هرم دهکده «کرنک» در مصر، که تحوتمس سوم (۱۴۸۰ ۱۴۷۵ ق.م) در آن اقامت داشت، خداوند چنین تصریح می کند: «من سکونت در این شهر را به تو بخشیدم، من آمدم و در تخریب اراضی غرب، حق را به تو عطا نمودم.»

در نظر بابلیان، راجع به کار آفرینش می بینیم که خدای «مردوک» سهم هر یک را معیّن نموده و دستور ساختن بابل و معبدش را صادر می کند و حتّیان برای الهه خورشید چنین می سرودند: «تو در آرامش آسمان و زمین بیدار می مانی و مرزهای بلاد را تعیین می کنی.»

از این رو، تعجبی ندارد که وعده تورات به همین سیاق باشد. این وعده به گروه هایی از صحرانشینان مهاجر ارائه شده بود و سپس جنبه سیاسی، نظامی و قومی به خود گرفت. عقل نمی پذیرد که این وعده ها دارای اعتبار قانونی باشند؛ همان گونه که اگر با سند شرعی صادر شده از قلمرو ملک الهی بودند، اعتباری نداشتند.

امروزه هیچ گروهی حق ندارد سرزمین ها را با تکیه بر اسطوره، به یکدیگر ملحق نماید. در غیر این صورت، باید نقشه جهان را از نو ترسیم کنیم.

تئوریزه کردن خشونت و تقدیس آن

ندای تورات زمانی به اوج افراط و خشونت می رسد که بر مصادره سرزمین دیگر ملل و مباح دانستن خون و مال و ناموسشان تأکید می ورزد. تورات پر از اسنادی است که بر پرورش تجاوزکارانه متّکی بر خشونت اصرار می ورزد و پدیدآورنده اصلی آداب و شعائر دینی و زیاده طلبی های یهود در برابر ملت هاست.

قواعد جنگ در عهد عتیق در سفر «تثنیه» گردآوری شده و بیان کننده چگونگی استیلا بر شهرها و شیوه برخورد با اهالی آن است^(۱۵) که برای رهبران صهیونیستی به صورت منبع و قانون و منشأ الهام و وحی در آمده است: «چون به شهری نزدیک آیی تا با آن جنگ نمایی، آن را برای صلح ندا بکن و اگر تو را جواب صلح بدهد و دروازه ها از برای تو بگشاید، آن گاه تمامی قومی که در آن یافت شوند به تو جزیه دهند و تو را خدمت نمایند، و اگر با تو صلح نکرده با تو جنگ نمایند، پس آن را محاصره کن و چون یهوه، خدایت، آن را به دست تو بسپارد، جمیع ذکورانشان را به دم شمشیر بکش، لیکن زنان و اطفال و بهایم و آنچه در شهر باشد یعنی تمامی غنیمتش را برای خود به تاراج ببر و غنایم دشمنان خود را که یهوه، خدایت، به تو دهد، بخور.»^(۱۶)

بدین سان، تورات در موارد گوناگونی داستان های جنگ را به هم می بافد و همه با منطق «تحریم» با شهرها برخورد می نمایند و چنان که از بسیاری از اسفار به دست می آید، اصطلاح «تحریم» معرّب و ترجمه مبهم واژه «کشتار جمعی» است.

پیامبر و شمشیر!

انبیای تورات به بی رحمی و خشونت شناخته می شوند؛ چنان که یوشع بن نون هنگام ورود به «اریحا» این بی رحمی را اعمال می کند: «و هر آنچه در شهر بود، از مرد و زن و جوان و پیر و حتی گاو و گوسفند و الاغ را به دم شمشیر هلاک کردند.»^(۱۷)

تورات رایج در میان یهود، نقل می کند که موسی علیه السلام در زمان پیروزی بر مدیانیان چنین گفت: «پس الان هر ذکوری از اطفال را بکشید و هر زنی را که مرد را شناخته و با او هم بستر شده باشد، بکشید، و از زنان، هر دختری را که مرد را نشناخته و با او هم بستر نشده، برای خود زنده نگاه دارید.»^(۱۸)

خداوند به موسی علیه السلام چنین سفارش می کند: «جمیع ساکنان زمین را از پیش روی خود اخراج نمایید و تمامی صورت های ایشان را خراب کنید و تمامی بت های ریخته شده ایشان را بشکنید و همه مکان های بلند ایشان را منهدم نمایید.»^(۱۹)

از دیدگاه آنان، موسی علیه السلام اصول قواعد نظامی اسرائیلی را که نسل های بعدی طبق آن عمل نمودند، وضع کرده است و پس از وفات وی، یکی از پیروانش یوشع بن نون که فرمانده نظامی عملیات جنگی سرزمین کنعانی فلسطین شد جانشین او گردید و پس از آن به سبب شیوه وحشیانه اش به صورت الگویی تاریخی درآمد که از آن دنباله روی می شود. بنابراین، تورات در سفر «یوشع» (که به عنوان الگو مطرح است) چنین نقل می کند: «و واقع شد که چون اسرائیل از کشتن همه ساکنان عای در صحرا و بیابانی که ایشان را در آن تعاقب می نمودند، فارغ شدند و همه آن ها از دم شمشیر افتاده هلاک گشتند، تمامی اسرائیل به عای برگشته، آن را به دم شمشیر کشتند و همه آنانی که در آن روز از مرد و زن افتادند، دوازده هزار نفر بودند؛ یعنی تمامی مردمان عای… پس یوشع عای را سوزانید و آن را توده ابدی و خرابه ساخت که تا امروز باقی است.»^(۲۰)

یوشع پس از استیلا بر شهر «عای»، اقدام به جنگ با ساکنان «مقّیده» نمود و در اینجا تورات، چنین می پندارد که خداوند با معجزاتش دخالت نمود و نگذاشت خورشید غروب کند تا یوشع کار خونین و وحشیانه اش را به پایان برساند.

یوشع در آن روز از «مقّیده» شروع نمود و پادشاه آنجا و هر ذی نفسی را که در آن بود، زد و هیچ کس را باقی نگذاشت.^(۲۱) با «لبنه» و «لاخیش» و همچنین با «جازر»، «عجلون»، «حبرون»، «دبیر»، همه کوهستان جنوب، «هامون» و وادی ها و جمیع ملوک آنجا همین گونه رفتار نمود.^(۲۲) داود نیز با دشمنانش چنین کرد.^(۲۳)

خدای سنگ دل و خشونت مقدّس!

یهود به خداوند متعال جسارت نموده، چنین تصوّر می کند که در کشتی و درگیری با یعقوب وارد شده و سرانجام، یعقوب در سپیده دم بر خداوند پیروز گشته و تا برکت را از او نگرفته او را رها نکرده است! «گفت: تا مرا برکت ندهی، تو را رها نکنم. به وی گفت: نام تو چیست؟ گفت: یعقوب. گفت: از این پس، نام تو یعقوب خوانده نشود، بلکه اسرائیل؛ زیرا که با خدا و با انسان مجاهده کردی و نصرت یافتی.»^(۲۴)

طبق این بیان، اسرائیل نیرویی مقدّس دارد که خداوند به آن برکت داده است؛ خدایی که او را به صورت الهه ای بی رحم تصوّر می کنند: «پس امروز بدان که یهوه، خدایت، اوست که پیش روی تو مثل آتش سوزنده عبور می کند و او ایشان را هلاک خواهد کرد و پیش روی تو ذلیل خواهد ساخت. پس ایشان را اخراج نموده، به زودی هلاک خواهی نمود؛ چنان که خداوند به تو گفته است.»^(۲۵)

از این رو، وقتی خداوند جلّ جلاله سنگ دل و خشن باشد