فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن

فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن شامل 63 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن :

قرآن کریم می فرماید: «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَ رَحْمَهٌ لِلْمُؤْمِنِینَ وَلا یزِیدُ الظَّالِمِینَ إِلا خَسَارًا»(اسراء۸۲)؛ و ما از قرآن چیزهایی را فرو می فرستیم که شفا و رحمتی (الهی) برای اهل ایمان است و ستمگران را جز زیان نمی افزاید.

ای مسلمان تو اگر داری بصر/ در ضمیر خویش و در قرآن نگر

صد جهان تازه در آیات اوست/ عصرها پیچیده در آنات اوست

بنده مؤمن ز آیات خداست/ هر جهان اندر بر او چون قباست

چون کهن گردد جهانی بر برش/ می دهد قرآن جهان دیگرش[۱]

فایل پاورپوینت کامل رابطه فکر و قلب با فهم قرآن

خداوند استعداد فرا گرفتن علوم را با وسایل لازم و با تنوع و به صورت های مختلف تا بی نهایت به انسان عنایت کرده است و در این راستا انسان های شایسته ای همچون انبیاء را نیز پیشگام در همه علوم وپیشه ها فرستاده است[۲] و بشر در توسعه و تکمیل آن به تکاپو پرداخته و در کسب فهم ودست یابی به شناخت، که ضروری ترین نیاز حیات اوست، با ابزار حس و تجربه؛ اندیشه و حتی روح و قلب پیش می رود و برای درک واقعیت ها از دو روش کلی اکتسابی و الهامی بهره می گیرد.

۱ فهم اکتسابی

در این نوع فهم و درک، محدودیت در زمان و مکان، تغییر و حرکت تا سرحد فرسودگی، مشروط و مقید بودن واقعیات اطراف خویش به چیزهایی همچون احساسات، محیط اجتماعی، شرایط اقتصادی، مصالح فردی و گروهی، سبب می شود که انسان تا سرحد نیازمندی در میدان معرفت و شناخت گام بردارد. [۳]سر تعالی و ارتقاء انسان در بعد بینش و آگاهی اکتسابی وابسته به قدرت تفکر و نتیجه گیری، استدلال و رفع مجهولات از معلومات است که به همان اندازه باعث گسترش آگاهی های تازه و ابتکارات نو می شود و این همان فکر است.

فکر برای انسان ارزش حیاتی دارد تا آن حد که دیگر توانایی های آدمی با کنترل فکر سیر کمال را طی می کنند. [۴] با آن که بهره همه مردم از فکر یکسان نیست و هیچ کس را نمی توان به جهت این که از مراتب عالی فکر برخوردار نیست مورد انتقاد و سرزنش قرار داد ولی هر صاحب فکری که از همان مقدار بهره فکری خویش استفاده نکند و آن را برای یافتن طریق حق به کار نگیرد، مسلما فکر خود را به تباهی و ضلالت می کشاند. چنین انسانی به هر اندازه هم از فکر برخوردار باشد قابل سرزنش است و خداوند این گونه افراد را توبیخ کرده و آن ها را پست تر از چهارپایان و دیگر موجودات فاقد فکر و شعور معرفی می کند: «ایشان جز به مانند چهارپایان نیستند حتی گمراه تر از آنان هستند». [۵]

۱۱- ویژگی های فهم قرآن از طریق فکر و اندیشه

فهم قرآن از طریق فکر دارای ویژگی های زیر است:

۱- بسیاری از استدلال ها و تبیین های فکری درباره آیات به دلیل پیوند با مباحث پیچیده فلسفی برای همگان مفید نیست.

۲- می توان از این راه در مصاف علمی با شبهات ملحدان سود جست و در مقام مناظره ضعف و سستی دلایل منکران را آشکار ساخت و به چالش متفکرانی که جز به استدلال های منطقی و فکری محض گردن نمی نهند پاسخ گفت.

۳- راه فکر وقتی می تواند در تقویت ایمان دینی و فهم شایسته قرآن مؤثر باشد که در برابر حقیقت خاضع گردد. در این صورت است که با زدودن شک و تردید در سایه استدلال استوار نقش به سزایی در پیش گیری از آسیب دیدن ایمان، به ویژه در ارتباط با فهم قرآن، ایفا می کند.

۴- با توجه به کارکرد ویژه راه فکر از یک سو، و با نظر به تمایل فطری ذهن جست و جوگر انسان به بحث های عمیق فکری و ذهنی از سوی دیگر، دانشمندان مسلمان، پژوهش های گسترده ای را در زمینه فهم و تفسیر قرآن با توضیحات عقلی و فکری به انجام رسانده اند که بخشی از آن به پیدایش تفاسیر متعدد و شهیر انجامیده است.

کوتاه سخن آن که، راه فکر به ویژه برای آن کس که اشتیاق فهم دارد ولی از شهود باطنی در پرتو استکمال روحی و معنوی فاصله دارد، سودمند است. [۶] و مسلما تلاش چنین انسان مشتاقی برای تصحیح و تکمیل مستمر فهم قرآن صرفا به کوششی برای دست یابی به منظومه معرفتی متقن و سزاوار اعتنا خلاصه نمی شود، بلکه آثار عملی و محسوس و گاه سرنوشت سازی در حیات او خواهد داشت. و از همین رو است که قرآن توجه ویژه ای به تفکر مبذول داشته و آموزه های بلندی در اوصاف متفکران شایسته عرضه نموده است.

۲-۱- کاربرد صحیح فکر از نظر قرآن و اهل بیت علیهم السلام

کاربرد فکر و اندیشه در قرآن و احادیث با عبرت گرفتن و بینش پیدا کردن ملازم گشته است و معمولا عبرت و بصیرت در پرتو وقایع تاریخی و پدیده های هستی حاصل می شود، به عنوان نمونه در آیه ۱۷۶ سوره اعراف آمده است: «…داستان ها و حکایت ها را بازگو کن شاید که اندیشه کنند »[۷]و یا در آیه ۱۹۱ سوره آل عمران می خوانیم «آنان که خدا را ایستاده و نشسته و به پهلو آرمیده یاد می کنند و در آفرینش آسمان ها و زمین می اندیشند…»[۸] و به همین خاطر است که سرتاسر قرآن آکنده از داستان های تاریخی و پدیده های طبیعی و شگفت انگیز است تا فرد روی آورنده به قرآن با خواندن و اندیشیدن درآن هاعبرت گرفته وصاحب بصیرت گردد.

حضرت علی علیه السلام می فرماید: «شخص بینا تنها آن کسی است که چون سخن قرآن را بشنود، بیندیشد و چون نگاه کند بینش پیدا کند و از عبرت ها سود ببرد. »[۹]

پس در مسیر تفکر، طریق فهم قرآن و آیات پربار آن شایسته ترین و پر سودترین راهی است که به کار گرفتن فکر و اندیشه در آن ضروری است: «و ما سوی تو «ذکر»- یعنی قرآن – را نازل کردیم تا برای مردم هر آنچه را سوی شان فرو فرستاده شده بیان کنی و شاید مردم بیندیشند.»[۱۰] و یا در جایی دیگر می فرماید «و این مثال ها را برای مردم می زنیم تا شاید اندیشه کنند.»[۱۱]

با مروری به کاربرد واژه فکر در قرآن می توان نتیجه گرفت که گویی زمانی فکر به کار می افتد و نام اندیشه به خود می گیرد که فقط در جهت تامل آیات الهی باشد زیرا واژه «فکر»در قرآن تنها به صورت «فعل»و آن هم یک مرتبه درباب تفعیل و شانزده مرتبه در باب تفعل به کار رفته است و در اکثر این کاربردها «تفکر» ملازم با آیات الهی آمده است. [۱۲] به عبارت دیگر، رکن اساسی فکر ارتباط با فهم آیات الهی است و با تکیه به تفصیل آیات و تذکرات قرآنی و تبیین شرایع دینی و علمی است که معنا پیدا می کند. سخن امام صادق علیه السلام در این جا گره گشاست: «به راستی این قرآن مشعل هدایت و چراغ روشنگر تاریکی هاست. باشد که شخص تیزبین در آن دقت کند و چشم خویش را برای دریافت پرتوهای نورانیش بگشاید. زیرا تفکر مایه حیات قلب روشن دل است، همان گونه که جوینده نور در تاریکی ها به دنبال تابش نور حرکت می کند…»[۱۳]

پس متفکر واقعی از دیدگاه قرآن کسی است که فکر را ابزار فهم قرآن و عبادت خدا قرار دهد و چنین حالتی از تفکر است که از عبادت سالیانه هم ارزشمندتر است و از امام صادق علیه السلام نقل است که فرمود: «اندیشه آیینه کارهای نیکو و کفاره گناهان و روشنایی دل ها و گشایش برای مردم و اصلاح آخرت و معاد و اطلاع بر سر انجام کار و موجب افزایش دانش است»[۱۴]

۲- فهم الهامی یا غیر اکتسابی و قلبی

در این نوع فهم، ادراکات انسان می تواند تا بی نهایت پیش رود و از قید زمان و چهارچوب ماده فراتر رود و قله های بلند عشق و ایمان را فتح کند. و این حالت زمانی است که فطرت و عمل صالح همگام با عقل پیش رود و آدمی در این مسیر هرچه صحیح تر پیش می رود، آگاهی های باطنی اش افزایش پیدا می کند و منبع وحی را به شایستگی همراهی می کند و ایمان به خدا و بندگی او را عالی ترین جلوه فهم و عقل می یابد: قال الحسین علیه السلام «لا یکمل العقل الا باتباع الحق»[۱۵]امام حسین علیه السلام می فرماید: «خرد تنها با پیروی از حق به کمال می رسد»و مسلم است که قرآن را نیز می توان از این راه فهمید. اما چگونه و تا چه حد؟ این موضوعی است که در معرفت قلبی و ارتباط آن با وحی و عشق و ایمان باید روشن شود.

۱-۲- قلب و پیوند آن با وحی

مسلما در اصطلاح قرآن، قلب آن عضو گوشتی بدن نیست هر چند که جهت نشان دادن نقش حیاتی آن و تقریب به ذهن می توان تشابهی به آن در نظر داشت:

قلب، آن حالت استعداد درک و شهود حقایق متعالی جدای از تصورات ذهنی است. قلب کانون تلاقی نور عقل و نور وحی است، [۱۶]جایگاه رشد فکر و تحول درونی، محیط کسب علم و توشه تقوی، [۱۷] و خانه ایمان است. فهم قرآن برای کسی است که قلب دارد: «إِنَّ فِی ذَلِک لَذِکرَی لِمَنْ کانَ لَهُ قَلْبٌ»(ق: ۳۷) «به راستی در آن ذکر و یادآوری برای کسی است که قلب دارد». پیامبرصلی الله علیه وآله، آن پیام گیر کامل محتوای وحی، کسی است که این گونه قلبی دارد و از آن حقایق لبریز و سرشار می شود. تنها زبان فکر و استدلال برای آشنایی با قرآن کافی نیست – بلکه می تواند زیان رسان هم باشد – و زبان دل لازم تر است. خدا، آن هستی مطلق، زبان دل را می داند و با آن انسان را مخاطب قرار می دهد و او را از اعماق هستی و با تمامی وجودش به حرکت می آورد. در این حالت، فکر و مغز انسانی تحت تاثیر نیست بلکه سراسر وجودش تحت تاثیر قرار می گیرد: « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُکرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِیتْ عَلَیهِمْ آیاتُهُ زَادَتْهُمْ إِیمَانًا…»(انفال: ۲). «منحصرا مؤمنان فقط آن کسانی هستند که چون یاد خدا شود، دلهاشان بترسد و چون آیه های وی برایشان بخوانند ایمانشان را بیافزاید و به پروردگار خویش توکل کنند، آن ها کسانی هستند که نماز بپا می دارند و از آنچه روزی شان داده ایم انفاق کنند، آنان، هم آنان، به راستی مؤمنان واقعی هستند…» این حالت و این احساس عظیم و عمیق انسان با هستی، حالت قلب و دل است. همان دلی که می خواهد خود را با آیات الهی صیقل دهد و به حالت خضوع و خشوع درآید. «أَلَمْ یأْنِ ل