فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول

با فایل فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول شامل 65 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ردپای سطحی نگری در رسانه ها ؛ ۳ – تلویزیون، قسمت اول :

در زمان تکوین انقلاب اطلاعاتی و رسانه ای در جهان و ناتوانی در کنترل منابع مخابره اطلاعات و دریافت کنندگان، ضروری است جهت حفظ هویت دینی و ملی و تفوق بر منابع فوق تدبیری اتخاذ کرد و راه همواری را پیش روی نسل آینده قرار داد.

با توسعه ارتباطات و رسانه ها و جهانی شدن اطلاعات، نسل جوان به مراجع جدیدتری دست می یابد، این در حالی است که این نسل از یکسو بیش از نسلهای گذشته از آرمانهای متعارف سرخورده است و در صدد دستیابی به جایگاه روشنتر و مسیر صحیح تر می باشد و از سوی دیگر می کوشد همانند نسل های پیشین از غرور ملی و پایگاه معنوی برخوردار باشد و با فرهنگ خود آشتی کند. اطلاعات دینی، ملی و فرهنگی هر کشور کالای استراتژیک آن کشور می باشد و همگان هویت خود را مدیون آنها می باشند، لذا ضروری است این آگاهی ها به تدریج و بر حسب نیازهای روزمره به مخاطبان انتقال یابد تا از فروپاشی وحدت نظر و رویه مشترک ارزشی و دینی پیشگیری شود.

آینده نشان خواهد داد که معیار قدرت و حاکمیت دولتها منوط به میزان بهره گیری آنها از فنّاوری و ابزارهای ارتباطی است و فرهنگ چندین هزار ساله ایران در مقابل فرهنگ کشور هایی که از طریق این وسایل و ابزارهای ارتباطی و کانالهای تلویزیونی به گسترش فرهنگ خود می پردازند، در معرض خطر می باشد، لذا برای حفظ این میراث ثمین و پربها از تطاول روزگاران، باید آن را از طریق زبان روز به نسل آینده منتقل نمود و از هویت ملی دینی خویش محافظت کرد.

امروزه رسانه های گروهی به ویژه تلویزیون در همه کشورها از جمله ایران، رشد روزافزونی یافته و در حفظ منابع فرهنگی و اقتصادی ملتها نقش حساسی را ایفا می کند، البته این رسانه در ایران نسبت به سایر ابزارهای فرهنگی حساسیت مضاعفی دارد، زیرا جنبه اطلاع رسانی این رسانه در غرب در مقایسه با کارکردهای متفاوت این رسانه جمعی قوی تر است، ولی در جامعه دینی ایران، تلویزیون بیشتر جنبه فرهنگی دارد، به این دلیل که نحوه گذران اوقات فراغت و چگونگی و چیستی سرگرمی از نظر مخاطبان، متأثر از جنبه فرهنگی این رسانه می باشد. قبل از انقلاب اسلامی، تلویزیون مروج فرهنگ منحط غرب بود، اما پس از انقلاب کوشش گردید که سیما، سیمای فرهنگ اسلام و ایران باشد، بنابراین گسترش فرهنگ دینی و ملی در تلویزیون جایگاه فرهنگی ویژه ای را به خود اختصاص داده است و ابزار بسیار مهمی جهت توسعه این اهداف می باشد، بدین سبب به نظر می رسد تلویزیون باید نقش فرهنگ سازی خود را بر اساس مقتضیات زمان و مکان متحول کند، زیرا این رسانه به دلیل برخورداری از دو ویژگی شنیداری و دیداری، در مقایسه با رسانه های دیگر اثر گذاری بیشتری دارد و می تواند در سلب عادتهای ناپسند و ایجاد باورها و ارزشهای نوین مؤثر باشد. امروزه تلویزیون در میان سایر رسانه ها جایگاه ویژه و ممتازی دارد، به طوری که مردم مدت زمان زیادی را به این رسانه اختصاص می دهند، این امتیاز نیز ناشی از تأثیرات فرهنگی و اجتماعی منحصر به فرد آن است. در برخی از ملتها نقش اصلی تلویزیون در زندگی بسیاری از مردم آن ملل سرگرمی است و نقش اطلاع رسانی آن اهمیتی ثانوی دارد.

برتری تلویزیون نسبت به سایر رسانه ها در قابل رویت بودن، وضوح و تأثیرگذاری فوری آن است. سایر رسانه ها نمی توانند از طریق صدا و تصاویر متحرک و انتقال جهان به اتاقهای خانه ما با زحمت و هزینه اندک رقابت کنند. برنامه های تلویزیونی همچنین منعکس کننده فرهنگ جامعتری از مخاطبان خویش است و تا حدودی در آن تأثیر دارد.

چشم و گوش بسیاری از مردم در انحصار تلویزیون است. این رسانه می تواند شیوه زندگی انسانها را به هم نزدیک کند و نگاه مخاطب خود را تعمیق بخشد و یا اینکه می تواند او را ساده انگار و سطحی نگر پرورش دهد.

از آنجایی که تلویزیون به مثابه عضوی از هر خانواده ایرانی است، علاوه برگسترش میزان پوشش تصویری و افزایش مخاطبان، روشهای بسیار روانشناسانه ای را در نفوذ بر افکار عمومی در اختیار دارد و می تواند امواج اجتماعی وسیعی را تولید کند و یا امواج بنیان کنی را از میان بردارد و شرایط جامعه را آرام و متعادل جلوه دهد.

تلویزیون می تواند با اطلاع رسانی درست فرهنگی، زمینه توسعه فرهنگی را به شیوه کنترل نه تعامل امکان پذیر سازد و دگرگونی مثبتی را در جامعه فراهم کند و ضمن تبیین جایگاه جهانی فرهنگ، امکان تعامل با فرهنگ های دیگر را به گونه ای طبیعی و منطقی فراهم سازد، ولی متأسفانه علیرغم تلاشهای بی پایان سیمای جمهوری اسلامی ایران از زمان پیروزی تا کنون، تلویزیون به دلائل گوناگون، چندان به اهداف اولیه خود دست نیافته است و از جمله دلائل روشن این رویکرد را می توان در سطحی نگری تلویزیون دانست. این سطحی نگری دارای چندین مشخصه است که در این گفتار به تفصیل بیان می شود.

الف) غفلت از پویایی جامعه

دانایی فراگیر امروز بشر، مرهون پیشرفت علوم ارتباطات است. بیش از هر چیزی این ارتباطات است که جامعه را دستخوش دگرگونی می کند. یک جامعه بسته روستایی، سریع متحول نمی شود، چون فاقد مکانیسم های پیچیده ارتباطات است. هر ارتباط نوینی چالش های تازه ای را در عرصه های مختلف به دنبال دارد و هر چالشی تعینات جدیدی را می آفریند. بالاترین تعینات، تعیناتی است که به جامعه، وجهه امروزین می دهد و این روند وقتی امکان پذیر است که آگاهانه انجام شود، لیکن امروزه نحوه بهره گیری و توزین و توزیع اطلاعات از طریق تلویزیون در جامعه ما ناظر بر حرکت و تحول دائمی و پویایی جامعه نمی باشد و تلویزیون ضمن عدم توجه به حفظ الگوها و مدل های سنتی، از رویکرد به پویایی جامعه غافل مانده است. بنابراین ضروری است تلویزیون به عنوان یک رسانه فراگیر میان سنت و مدرنیته مناسبترین رابطه را شناسایی کرده و به جامعه منتقل کند و با افزایش قدرت تأویل و تفکر، نگرش پویا را ترویج نماید.

ب) عدم بهره گیری از المانهای فرهنگ خودی

جهان کنونی به بی اصل و ریشه گسیخته هایی که دستخوش تغییر و تحول مداوم می شوند، اعتنایی نمی کند، بنابراین برای بقا در چنین شرایطی لازم است با بهره گیری از فرهنگ و تمدن خویش و بازگشت به فرهنگ خودی و فعال کردن عناصر این فرهنگ، اعتماد به نفس را در نسل موجود بپرورانیم. این هدف مبتنی بر نقش هایی است که تلویزیون می تواند به آن بپردازد و از راه بازگشت به اسطوره ها و تفکرات عمیق فلسفی و پناه گرفتن در سایه بان ارزشهای دینی و فرهنگ خودی به احیای آداب و سنن ملی بپردازد و از این رهگذر در راستای شکوفایی فرهنگ ایران اسلامی گام مؤثری بردارد. التفات به مضامین اجتماعی و فرهنگی جامعه و احیای سنن قومی، بازی ها، چیستان ها و متل ها و ادبیات کهن این سرزمین گونه هایی از این رویکرد است. اما متأسفانه امروزه فرهنگ بومی ما دستخوش فراموشی گشته و این فراموشی تا دورترین روستاها و در اعماق عشایر ما رخنه کرده است. بسیاری از آداب و رسوم، افسانه ها و اساطیر از یاد رفته اند و جعبه سحر آمیز تلویزیون در تخریب و فراموشی این میراثهای کهن و جانشینی آنها با اساطیر ملت های دیگر و داده های فرهنگی غرب بسیار تأثیر گذار بوده است و صد افسوس که این رسانه، کمترین وقت را برای دفاع از فرهنگ بومی و ملی در مقابل فرهنگ های بیگانه صرف نموده و از پرورش و بازنمایی مبانی عقلانی و ارزشهای اصیل جامعه غفلت کرده است. به عبارت دیگر نقش فرهنگ سازی تلویزیون به صورت معکوس و وارونه انجام شده وصورت گرایی اساسی ترین گرایش تلویزیون شده است. به گونه ای که نمادهای فرهنگی و اساطیر قومی خودی در برنامه های تفریحی، آموزشی و تبلیغات تلویزیون خیلی کم بکار گرفته می شود. این رسانه به تخیل نیز کمترین بها را می دهد و با تقلید از المانهای فرهنگی کشورهای دیگر، به فربه کردن مغز مخاطبین خود می پردازد و با ارسال پیامهای مختلف از طریق فیلمها، کارتون، اخبار و گزارشات، نوعی تناقض گویی را بر مخاطبین تحمیل می کند.

ج) تأکید بر سطوح ظاهری فرهنگ

فرهنگ به عنوان مجموعه ای از رفتارهای آموختنی، باورها، عادات و سنن و ارزشها، مایه انسجام یک ملت است و هر فرهنگی دارای لایه های متعددی است و رفتارها از جمله جلوه های فرهنگ می باشند که در لایه بیرونی قرار دارند، ارزشها در لایه زیرین رفتارها، باورها به عنوان لایه سوم و فلسفه، جهان بینی، دین، هنر، اسطوره و ادبیات لایه نهایی و عمیق را به خود اختصاص داده است.

آن چه یک فرهنگ را در برابر چالشها حفظ می کند، جلوه های فرهنگی نیست، بلکه ریشه های آن است و تلویزیون به عنوان یک صنعت فرهنگی که از ابعاد فراملی و جهانی برخوردار است، جهت رشد فرهنگ ملی باید به لایه های عمیق آن بپردازد تا بدین ترتیب سبب شکوفایی و پویایی آن گردد، لیکن به نظر می رسد این رسانه ملی بیشتر به شاخ و برگها پرداخته و از توجه به ریشه غافل مانده است که این امر سبب زوال فرهنگ بومی گردیده و در خارج از مرزها نیز به دلیل رویکرد به جلوه ها از معرفی لایه های عمیق فرهنگی ناتوان بوده است، در حالی که توسعه فرهنگی به چگونگی برخورد با میراث فرهنگی و تأکید بر هویت ملی و اتخاذ سیاستهایی جهت امحاء عقب ماندگی فرهنگی وابسته می باشد، البته لازم به ذکر است، به همان دلیل که باید از میراثهای فرهنگی پاسداری کرد، به همان دلیل نیز بسیاری از لایه های پیشین فرهنگ قابل نگهداری نمی باشد و محافظت از آنها گاه غیر ضروری و بازدارنده می باشد، البته نگهداری و حفظ سنتها در نظر اکثریت مردم به معنای موزه ای کردن آنها می باشد، در حالی که این امر مانع زایش و تجدد سنتها شده و خاصیت نوزایی را از آنها می گیرد.

د) تأکید بر ارتباط کلامی و پیام آشکار

زبان تصویر، زبان خیال و نماد است. اشیاء به صورت نشانه های مادی و نمادهای اسطوره ای ادبیات، اعتقادات، آداب و رسوم، شیوه های زندگی و رفتارها نشان داده می شوند و متون دینی، تاریخی و ادبی آکنده از اشاره ها و تفسیرهای خیال انگیز و تصویرهای زیباشناسانه هستند. قرآن نیز در حجم وسیعی از رموز و اشارات و تصویرهای بدیع بهره گرفته است، ولی مت