فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن شامل 39 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رسالت قرآن کریم درباره فرهنگ و تمدن :

دین اسلام مجموعه ادّعا و دعوت است یعنی ادّعای نبوت نبی اکرم صلّی اللّه علیه و آله و دعوت به پذیرش اصول و فروع آن، گر چه برخی از احکام فرعی جنبه تعبدی دارد و از دسترس حس و عقل متعارف بیرون است و مصالح آن بعد از گذشت زمان و آزمون دراز مدت روشن می شد، لذا خداوند فرمود: «وَ یعَلِّمکم ما لمْ تکونُوا تَعْلَمُونَ»[۱]یعنی پیامبر گرامی صلّی اللّه علیه و آله چیزی به شما یاد می دهد که نه تنها شما آن را نمی دانید بلکه نمی توانید از نزد خود فرا گیرید. لیکن خطوط کلی آن قابل اقامه برهان است یعنی اصول دین کاملاً برهان پذیر می باشد و عقل در ادراک مبناهای اصلی آن مستقل و تواناست، گر چه شواهد شرعی، کمک مناسب و معاونِ مساعد وی خواهد بود، و همچنین مباحث جامع اخلاق و حقوق و فقه اسلامی که جنبه فطری و انسان شناسی و جامعه شناسی و مانند آن دارد، به نوبه خود نه در حدّ اصول اولی صلاحیت استدلال را دارد. اگر مکتبی زیربنای خود را با دلیل برهان اثبات کرد از تهاجم نقد ناقدان خیال پرداز، محفوظ می ماند ولی اگر همه امور یادشده، بر اساس سنت دیرینه تقلید مقلّدان لاحق، از مقلد سابق پذیرفته و صرف سَبْق زمانی سند حجیت و قطعیت آن شد، و باور درون، به جای برهان عقلی نشست و گوش شنوا از مُبَلغ بیرون جای صلاحیت استدلال را گرفت، و بصر، مسئولیت بصیرت را عهده دار شد و شعار شنیدن و دیدن ما را بس است، مایه جدایی دل و حبس قلب شد، هماره مورد تعرّض ناقدان نکته سنج قرار می گیرد، و چون قدرت دفاع فراهم نشد، یا به خطر برگشت از دین مبتلا شد، یا به تحجّر تکفیر و حربه دور کردن و طعن و لعن، تشبث می شود که نه آن افراط رواست، و نه این تفریط مجاز می باشد، زیرا هر دو از راه مساوی علم و عقل به دورند.

از این رهگذر می توان گفت تفکر خام جدائی دین از علم همانند جدایی دین از سیاست، تالی فاسدهای فراوانی را به همراه دارد و گفتار اینکه علم و دین گرچه مخالف هم نیستند ولی مختلف اند اگر به این معنا باشد که خطوط کلی دین قابل تعلیل عقلی نیست بلکه یک امر وجدانی و درونی غیر صالح برای استدلال است، اشکال های زیادی در پی خواهد داشت که بعدا به برخی از آنها اشاره می شود. لازم است قبلاً هم علم به معنای شناخت و هم علم به معنای مجموع مسائل و احکام بطور جامع بیان شود، علم چیست؟ آن گاه به اقسام آن از قبیل حسّی و عقلی و قلبی توجه نمود، علم چه قدر است؟ تا مرز علوم از هم جدا شده و کیفیت پیوند و مقدار ارتباط آنها با هم و اندازه جدائی آنها از هم واضح گردد، تا توقّع پیوند در جای جدائی و انتظار جدایی در مورد ارتباط، که هم آن توقع نابجا و هم این انتظار بی مورد است، نرود.

معارف دینی گرچه شامل مسائل حِسّی و تجربی شد، و بخشی از آن قابل احساس و تداول در علم حسّی می باشد لیکن قسمت مهمّ آن از دسترس علم حسّی فراتر قرار گرفته و در قلمرو علم عقلی واقع است گرچه ریشه همه آنها که وحی و الهام است گذشته از آنکه از قدرت علم حِسّی می گذرد از منطقه علم عقلی نیز فراتر بوده و فقط در محدوده علم قلبی که همان مشاهده حقائق است واقع می باشد. چه اینکه پشتوانه علم حسّی همانا مقدّمات کلی و غیر تجربی است که با برهان عقلی محض، قابل علّت آوردن است و اگر توفیق رسیدن به علم قلبی و مشاهده معارف، بهره عارفی شد، در صورتی که نه تواند یافته های دل را در قالب برهان عقلی در آورده و در معرض افکار دیگران قرار دهد یا با استفاده از اعجاز، آن را مورد قبول دل های سائرین واقع سازد، تنها گلیم خویش را بدر می برد ز آب، و هیچ تمیزی ازاینجهت بین عارف صاحبدل و بین عابد صاحب گوش شنوا و زاهد صاحب نظر نه بصر، نیست البته آرامش درونی صاحبدل، بیش از دیگرانست لیکن هرگز توان آن را ندارد که جهد کند تا غرق شده ای را نجات دهد.

از این جهت نه تنها قرآن کریم خطوط اصلی دین را معلّل می کند بلکه پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله را مأمور بیان آن نموده و آن حضرت نیز در پرتو استدلال های گوناگون، معارف اصلی اسلام را مستدل می نمودند، چه این که گاهی از معجزه مدد گرفته، سبب ایمان دیگران را فراهم می کردند و امامان معصوم علیهم السلام نیز از این دو سبک استفاده می نمودند تا وسیله علم یا ایمان سؤال کننده گان و مُتَحیرین را فراهم نمایند، و اگر کسی نه اهل کرامت بود که مستقیماً دیگران را مؤمن کند، و نه اهل برهان بود که اغیار را آگاه نماید، و از راه علم، سبب ایمان آنان گردد، و در اثر عجز از علم عقلی، و فهم مشاهده قلبی خویش، قائل به جدایی دین از علم بوده و آنرا غیر قابل استدلال دانست، زمام کار را به دست پست خویش به دست قهّار علم حسّی می سپرد، آن گاه شاهد ویرانگری های علم حِسّی متجاوز بوده، و هیچ راهی برای دفع طغیان یا رفع تجاوز آن ندارد، لذا به حربه زنگار گرفته طعن و لعن، به منظور عقده گشایی روانی خویش نه حلّ مُعْضل دین، و به مقصود رفع نگرانی خود نه برطرف نمودن خار راه اسلام دست می زند، و آن را فقط به دور سر خویش می گرداند و چنین می سراید: می ترسم مرا هم ببرند. اکنون بنگریم به حال کسی که قائل به جدایی دین از علم به معنای اعم شد و آن را غیر قابل تعلیل دانست، چگونه اسلام بی سلاح را به چنگ و جنگ علم حِسّی مهاجم قرار داد، و چطور اول، رسمش را زدود، سپس اسمش را محو کرد و او را به طور مطلق فراموش شده نمود.

علم حسّی بر این پندار است چیزی که قابل احساس نیست و با حسّ مسلّح یا غیر مسلّح محسوس نمی شود سهمی از هستی عینی نداشته و در خارج وجود ندارد و جزء پندارهای ذهنی که هر کسی بنوبه خود از آن سهمی دارد و به طرز خاص آن را می سازد و در درون خود می پرورد این فتوی شوم را به استناد مقدّمات مخصوص خویش و به اتکاء پیشرفت های چشمگیر مادیش تثبیت می کند و با این حَمْله نابجا درباره دین چنین می گوید: که چون مسائل آن قابل احساس نیست، و صلاحیت اِبطال یا اثبات حِسّی را ندارد، علمی نبوده و در نتیجه عینی نخواهد بود پس ذهنی است، که تابع اذهان گوناگون در شرائط مختلف و بدون ضابطه علم